De wonderbaarlijke genezing

Een wonder is vanochtend geschied.

Bij het opstaan is het weer zover. Als iedere dag. Dochter heeft buikpijn. Vreselijk erge buikpijn. Al wekenlang is het iedere ochtend hetzelfde. Buikpijn. We zijn al 2x bij de kinderarts geweest, die heeft haar onderzocht. We hebben al verschillende dingen uitgesloten qua allergie, een lastige aangelegenheid om dochter van bepaalde etenswaren af te houden (fruit, zuivel, worst/salami, suiker, noten, brood/pasta etc. – is ze allemaal gék op). Pijnstillers hielpen ook niet.

Het interessante was natuurlijk wel, dat zogauw dochter wat leuks deed of televisie keek (afgeleid was), de buikpijn toch ineens stúkken minder erg bleek. Als je dan vroeg “hé lieffie, is de buikpijn nu wat weggegaan?” kromp ze gelijk ineen en vermeldde dat het nu wel even ietsje minder was maar dat het zo wel weer terug zou komen. Lange gesprekken hebben we gevoerd over of er iets mis is op school of thuis, of ze ergens over in zit of dat er iets gebeurd is waar ze buikpijn van zou kunnen hebben. Gesprekken op school over hoe het gaat in de klas. Alles was en is prima, op school heeft ze nergens last van. Ook thuis doen we het volgens mij niet verkeerd, ik besteed veel tijd aan mijn kinderen en ben o.h.a. zelfs bijna altijd thuis als zij thuis zijn (ik ben zelfstandig en werk vanuit huis).  Is er nou écht iets? Is het toch een vorm van nog meer aandacht willen? Is ze op de één of andere manier jaloers (hoe raar ook) op zoon die wel vaak écht ziek is en in de medische mallemolen zit met zijn stoornissen? Heeft ze toch blindedarmontsteking of de ziekte van Crohn of of of…

Ik wist ’t niet meer…

Vanochtend ben ik bij haar in bed gekropen en heb haar rustig verteld, dat we nu zo langzaamaan toch maar haar buikje van binnen moeten gaan laten onderzoeken (en daar is dus niks aan gelogen: dit was wel degelijk het volgende item op ’t program).
“Hoe doen ze dat dan?” kwam gelijk de vraag.
“Dan neemt de dokter een slangetje met piepklein cameraatje eraan, dat gaat dan door je bips naar je darmen en maakt er een mooie film van waarop de dokter dan kan zien wat er daar werkelijk mis is.”
Stilte bij dochter. Ze dacht na. “Doet dat pijn?”
“Nee joh, mama heeft dat al vaker gehad. Dat heet coloscopie en dan krijg je een klein prikje waardoor je er allemaal niks meer van merkt.”
Nog meer stilte.
“Oh.”

“En dan, hoe weten ze dan echt wat er met mijn buik is?”
“Nou  dan komt er nog een bloedonderzoekje bij – daarvoor krijg je dan nog een klein prikje in je arm maar dat doet ook geen pijn hoor – om te kijken of je ergens heel erg allergisch voor bent, en samen met de binnenkantfilm weten we dan hopelijk eindelijk waar die buikpijn vandaan komt.”

Je zag haar diep nadenken.
“Mama, ik geloof dat ik beter ben. Ja, ‘t-is raar maar de buikpijn is wég!! Gek hè. Ik ben voor niets allergisch!”
Ze sprong uit bed en kleedde zich lachend aan.

Nu hoop ik dat ze niet uit angst voor dat onderzoek doet alsof, maar ik ken mijn dochter: als ze écht pijn heeft, kan ze dat niet verbergen. Dan gaat de wereld ten onder en wordt er daadwerkelijk enkel nog gehuild en gekermd. Dan zal haar zo’n onderzoek worst wezen. En ik had ’t haar toch moeten vertellen want ze moet wel weten wat er op haar te wachten staat bij eventuele volgende onderzoeken.

Dochter heeft ineens met veel smaak haar ontbijt opgegeten en is zingend naar school gegaan. Voor het eerst sinds een week of 5 zonder ‘buikpijn’… Wonderbaarlijk.

Dit bericht is geplaatst in ...

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s