hartenverzamelaar

Nee, ik kan echt geen enkele stap meer
in jouw richting doen.
Want alles wat me daar wacht, is spijt.
Weet je niet dat ik
jouw schaduw niet meer ben?
Jij hebt de liefde verloren.
De liefde die ik het meest lief had.
Ik leerde uiteindelijk
om maar half levend te overleven.
En nu wil je me nog een keer terug?

En wie denk je wel niet dat je bent?
Rondrennend, wonden en littekens achterlatend,
al die mooie harten in je jampotje verzamelend.
En de liefde uit elkaar scheurend.
Jij gaat nog snipverkouden worden
van al dat ijs in je eigen ziel.
Dus kom alsjeblieft niet terug bij mij.
Wie denk je wel niet dat je bent??

Ik hoorde dat je overal naar me vroeg.
Of iemand me misschien ergens gezien had.
Maar ik ben nu sterk genoeg geworden
om nóóit meer terug te vallen in jouw armen.
Ik heb geleerd om half levend te overleven.
En nu wil je me nog een keer terug?
Wie denk je wel niet dat je bent??

Schat, het duurde zó ontzettend lang
om me weer okay te voelen.
Om me te herinneren hoe ik
mijn ogen weer kon laten glanzen.
Ik wou dat ik die eerste keer
dat we kusten gewoon gemist had.
Want jij brak al je beloftes aan mij.
En nu ben je weer teruggekomen.
Maar je krijgt mij niet terug.

Wie denk je wel niet dat je bent?
Rondrennend, wonden en littekens achterlatend,
al die harten in dat potje verzamelend
En alle liefde verscheurend.
Jij gaat nog ‘ns heel ziek worden
van die ijzige kilte in je ziel.
Dus kom alsjeblieft niet terug voor mij.
Kom gewoon helemaal niet meer terug.
Wie denk je wel niet dat je bent??

(Christina Perri – Jar of Hearts  – vrij gewrampled en naar eigen behoefte vertaald)

(En ja, alweer een songtekst. Maar zo’n ontzettend mooie en ware…)

monddood

Kun je iemand pijn doen
door niets te zeggen?

Kun je iemand monddood maken
door gewoon te zwijgen?

Kun je iemand kwetsen
door simpel te negeren?

Kun je iemand neersabelen
door eenvoudig niks te doen?

Kun je?

Ja, dat kun jij.

Sterkte met jou.

Rookworst!!!

Het klinkt zo gemakkelijk.
Iets nieuws beginnen.
Het ís eigenlijk ook gemakkelijk.
Het echt moeilijke is, om ermee dóór te gaan
nadat je eraan begonnen bent.
Om het begonnene af te maken.

Ik heb een puzzel van 9120 stukjes. Negenduizendhonderdentwintig. Bijna 2 meter breed en 135cm hoog. De toren van babel. Komt nooooooooit af, dat ding. Ik heb die puzzel al dik 20 jaar. In de doos welteverstaan. Ik had bij Ikea extra een tafel gekocht waar-ie op kan (tenminste: één helft van de puzzel, 100x140cm) en zelfs een afdekplaat voor die uitzonderlijke momenten dat ik niet aan de puzzel zou werken. En na die 20 jaar ben ik dan daadwerkelijk begonnen met die nieuwe, stokoude puzzel. Begonnen met uitsorteren. Wat een klerewerk. Met dat beginnen ben ik nu dik een half jaar geleden begonnen. En daarbij is het tot nu toe gebleven… Het wás een begonnen werk. Nu is het tot onbegonnen werk gemuteerd.

Met schilderen is het ook zoiets. Inspiratie zat en motieven genoeg. De drang om iets nieuws te beginnen is altijd aanwezig. Ik maak met potlood een lichte schets op het doek en ben tevreden. Ik vul de vlakken grof in met verf en ben nog steeds tevreden. En dan, dan heb ik vervolgens mínstens een half jaar nodig om het ding ook écht af te maken. Uiteindelijk heb ik mezelf maar een verbod op “ietsnieuwsbeginnen” opgelegd, niks nieuws zolang het ouwe niet af is. Want ik ken mezelf zo onderhand, dan komt dat ouwe nooit af en blijf ik met een geweldige collectie onaffe schilderijen zitten.

Ik ben een jaar of anderhalf geleden weer eens vol goede moed begonnen aan een cursus spaans. Leuk, spaans kleppen met spaanstalige twittereraars. Een toffe CD-rom  en een heel toegankelijk leerboek erbij. Het begin was echt leuk. Maar toen kwamen er andere, nóg leukere dingen langs… (goh, waar ken ik dat van?). En nu kan ik dus nog steeds niet meer dan dat HEAO-spaans dat ik 18 jaar geleden geleerd heb.

Mén wat is dat moeilijk, dat niet bij het begin zelf blijven hangen…
En met sommige dingen kom ik dus gewoon niet verder.
Diep frustrerend.

Ik persoonlijk begin dus graag met een schone lei. Ja, wie niet. Is het begonnene uiteindelijk toch niet interessant genoeg, begin je toch gewoon lekker met iets nieuws? Even een nieuwe witte bladzijde openslaan. Een nieuw doek op die ezel zetten. Een andere leuke hobby adopteren. Maar zo werkt ’t niet. Mijn mammie zei vroeger al: “Wat je begint moet je ook afmaken”. En als het je niet meer zo goed bevalt als bij ’t begin, moet je er zelf ook maar iets aan doen om het wél weer interessant genoeg te maken. Dat werkt bij schilderijen zo, dat werkt bij puzzels zo, dat werkt bij spaans leren zo en dat werkt bij relaties ook zo (hoewel het bij relaties toch nét weer iets anders is,  daarbij kan er wel ergens een punt kan komen dat er echt zelfs geen beginnen meer aan is…)

Well, never be afraid to try something new.
But then be brave enough to complete it too...

Tot nu toe was mijn motto iets van “Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Maar maak jezelf vooral niet af.”
En “Rookworst zonder R is ookworst” (wat staat voor zoiets als: je kunt ook met minder genoegen nemen, het hoeft niet altijd het perfecte te zijn, het gewone is ook goed genoeg).

Vanaf nu zal ik proberen om álles af te maken…

En ik ga voor die Rookworst.

goeienachtsmakkerd

Online geef je ze zo makkelijk hè,
die goeienachtsmakkerds.
Die XXX-en.
Die knuffels.
Die HUGs
Die SSSSMAKKKs
Die (((((((((((jij)))))))))))’s
Die kiss-kisses.

Toevallig geef ik ze in ’t echt ook zo 🙂
En zo is’t maar net.

XXX!!!
KNUFFEL!!!
HUG!!!
SSSSMAKKK!!!
(((((((((((jij)))))))))))
kiss kiss!!!!

Goeienachtsmakkerd en welterusten.

even veroordelend toespreken

dat zou ik eigenlijk willen doen. Maar dat mag ik niet. Van mezelf niet.

Veroordelen voordat je écht alle ins en outs weet, is in mijn ogen simpelweg een zonde.
Veroordelen doen rechters en verder heeft niemand het recht daartoe.

Niet dat ik het nooit gedaan heb, dat heb ik wel. En elke keer werd ik nadien met mijn neus in de feiten geduwd en kwam het inzicht dat het tóch weer anders was dan ik dacht. Dat ik fout geoordeeld had. Gelijk ook fout VERoordeeld had. En dan volgde altijd weer die spijt dat ik dat gedaan had.

De dingen zijn werkelijk nooit zoals ze er op het eerste gezicht uit zien. Er zijn altijd meer aspecten dan jij als buitenstaander kunt overzien. En áls je denkt al die aspecten te kunnen overzien, kun je een poging tot oordeelsvorming doen. Maar dan nog hoef je dat oordeel niet altijd uit te spreken. Niet te VERoordelen. Zeker niet als je iemand daarmee pijn zou kunnen doen en jouw oordeel er in principe sowieso niks toe doet. Als er niets door zal veranderen. En dat is meestal het geval…

Als redelijk rigoreus en gepassioneerd persoon ben ik geneigd tot snel oordelen. Bij mij heeft geen enkele kinderverkrachter en geen enkele terrorist ook maar een greintje voordeel van de twijfel. Geen twijfel, ik veroordeel meteen. Weg ermee. Maar ik heb het niet over misdaad op dat niveau. Ik heb het over m’n naasten en liefsten, over mensen in mijn omgeving, over kennisen die ik waardeer of juist minder waardeer. Mensen die ik denk te kennen. Over het algemeen ben ik ervan overtuigd dat diegenen zelf het beste in staat zijn om te beoordelen wat goed voor ze is. Daar heeft men mij echt niet voor nodig. Ik kan die beoordeling ondersteunen of niet, maar ik hoef er zelf niet over te oordelen.
Dat is niet aan mij.

Oordelen doet iedereen.
VERoordelen doet de rechter.
BEoordelen doe je altijd nog zelf.
LASTig wordt het pas als je voor je beurt blaat en er ondoordacht en zonder aarzelen uitgooit wat je dénkt te vinden.
Dan raakt de boel al snel OVERBELAST.
En dat is nergens voor nodig…

Before you criticize someone,
you should walk a mile in their shoes.
That way when you criticize them,
you are a mile away from them
and you have their shoes.

Frida Chaos is klaar.

Ik ben d’r klaar mee.
Met Frida.
Frida Chaos.
Niet Kahlo, want die is te mooi.
Dit is Frida, gemengd met míjn chaos.
Frida met mijn vele “ogen” die alles opnemen.
Met mijn voelwortels die alles opzuigen.
Met mijn takken die zich uitstrekken.
Met mijn foetale, creatieve beginsels in mijn hoofd, die groeien en eruit moeten.
Pure herkenning toen Janus Schreuder een compilage maakte en zijn beeld op twitter zette.
Ik herkende mezelf erin.

Bij deze.

“Frida Chaos”.

Met dank aan Janus.
Mijn dank is groot.

paintplayer

spelen met verf, ook een hobby van me.
met kwast of potlood, ik geniet er sowieso van.
zoals een kind dat zijn dromen tekent,
schilder ik dingen waar ik dromen in kwijt kan.

meestal schilder ik met een “input”.
iets dat me raakt, een bepaald motief.
een portret van een foto,
kleuren op doek, rijk en intensief.

puur vanwege het gevoel doe ik het.
sommige dingen blijven bij mij.
andere doeken geef ik weg.
dat maakt me eigenlijk nog het meest blij.

men zegt wel: “je moet er iets mee doen”
maar in mijn hart wil ik dat dus niet
ik wil zonder druk blijven schilderen
zonder dat de essentie ervan me ontschiet.

De essentie van het ongedwongene.
af en toe even opduiken als een onderzeeër.
Het speelse met de passie voelen.
I’m simply a paintplayer