mutsdag, mutsdag is het vandaag!

vandaag. eigenlijk een doorsnee dag.
zoon niet uit bed te krijgen door slaapstoornissen.
laten liggen en om half 10 naar school gebracht.
even gekletst met vriendinnen op schoolplein.
(die zijn daar altijd blijkbaar, raar eigenlijk…).
lieve commentaren op m’n gekrakeel van gister gelezen.
(zie vorige blog…) (of nee, zie eigenlijk maar liever maar niet :-S)
blij van geworden. doorzetten. ooit wordt ’t wat. misschien.

laptop voor me met een foto van ‘een man’.
die man wordt geschilderd. door mij 🙂
ook dat wordt misschien wat. misschien ook niet :-S
lekker hobbyen met de radio hard aan.
man is ook thuis, dus warm middageten vandaag.
lievelingskostje van de kinderen gekookt:
zelfgemaakte kipnuggets met aardappels en sla.
dochter, al terug van school, hielp zelfs aardappels schillen.

vanmiddag niks moeten. ja, wat kleine dingen.
maar in ieder geval tijd om verder te schilderen.
misschien even wat drummen tussendoor.
misschien nóg een blogje schrijven #ikkandat 🙂
god heerlijk zo’n niksmoetbehalvelekkermutsendag.
mutsen moet.
mutsen is goed.
mutsen zit mij in ’t bloed.

MUTSDAG!!!
#BAM!!!

ok. een hele korte dan.

ik heb net ff “snel-snel” wat opgenomen.
iets heul korts.
en nou gaan jullie allemaal hard lachen.
daarom post ik midden in de nacht.
hopend dat niemand ’t ziet of hoort.
god wat eng.

dit ben ik niet hoor.
dit is gewoon een miss anonymous.
dat jullie ’t effe weten.

>> Lost <<

Niet lachen.
NIET LACHEN!!!!

waarom is het zo vreselijk…

…om naar je eigen stem te luisteren…

Ik ben voor de gein weer eens wat liedjes aan het opnemen met een absolute amateursoundrecorder en m’n laptopmicrofoon. Het klinkt dus sowieso nergens naar (blikkerig, kraken enzo), maar dat mag ‘m de pret niet drukken. Maar dan. Dan luister je het terug, luister je naar je eigen stem. En denkt alleen maar “ohhh neeeeeeeeeeeeeee….wat erg…”

Waarom klinkt je stem voor jezelf zo anders dan wanneer je het via een opname hoort? Het is de zelfresonantie die zo ontzettend confronterend is… Ik heb natuurlijk even gegoogeld.

Ene meneer Krooshof schreef in zijn blog over een eigen theorie van zelfresonatie:
“Als je zingt of spreekt, wordt je klankkleur bepaald door een aantal fysieke kenmerken: De resonanties, oftewel het meetrillen van je schedel, de holtes daarin, de vorm van de mond en neusholte, de nek en de borstkas. Bij het spreken worden bepaalde boventonen benadrukt, en andere juist gedempt. Als je luistert naar een opname van je eigen stem, wordt er door de speaker een geluid voortgebracht waarop je eigen schedel opnieuw precies kan meetrillen. Omdat trillingen van de schedel goed gehoord worden, en deel uit maken van de totale geluidsbeleving, is de waarneming van je eigen stem een soort verterkte vorm van wat het is. Elke resonantie wordt nog een keer versterkt. Zo hoor je de klank, en daarmee de vorm van je eigen keel, neus, jukbeenderen en borst in overdreven proporties. Je hoort als het ware een karikatuur van je eigen klank.”

Ik neem zelf aan dat het ook met de positie van de oren te maken heeft (als je zelf zingt, zitten ze achter resp. aan de buitenkant de geluidsbron en als je het via speakers hoort, zitten ze vóór de geluidsbron). Hoe dan ook, het blijft een raar iets om je eigen stem te horen.

Ik ben echt geen goeie zangeres. Helemáál niet. Ik vind het leuk om te zingen maar dat vindt de halve wereld ook dus dat schiet niet op. Ik zal nevernooitniet aan iets als The Voice of Verweggistan (of wat voor casting show dan ook) meedoen. Daar ben ik sowieso te oud voor trouwens, ik zou mezelf belachelijk maken denk ik. Er zijn miljoenen mensen die tig keer beter zingen dan ik. En daarom durf ik niet… ik durf mijn zanggedoetjes niet te openbaren. Ik vind het raar klinken. Ik heb wel ‘ns iets aan een paar vrienden laten horen, ik heb een liedje aan lieve Heidy gestuurd maar verder ben ik zo’n verschrikkelijke schijterd dat ik simpelweg niet durf. Maar ik zou ’t toch zo graag willen, een paar dingen online zetten…

Hoe kom ik hier overheen?
Iemand een goede suggestie?
Lak aan alles en iedereen hebben?
Heb ik niet.
Vooruit met de geit?
Die rotgeit bokt…
Als jullie nou gewoon allemaal beloven om niet te luisteren? Is dat wat?

Maar de hamvraag is eigenlijk anders.
Namelijk: moet het überhaupt?
Nee, het hoeft niet.
Gelukkig niet.
Er zit sowieso niemand te wachten op nóg een möchtegernzangeresje.

Brrrrr…

Nou, nog even dan.

ja, dat was een heftige blog vandaag.
nee, ik heb echt niks tegen mannen.
ja, het moest er gewoon even uit.
nee, ik ben zelf ook niet flirtvrij.
ja, ik heb mijn duidelijke grenzen.
nee, ik wíl niet over die van jou heen gaan.
ja, Slumdog Millionaire is een intrigerende film.
nee, ik ga het er verder niet over hebben.
ja, er waren andere dingen op TV
nee, ik heb de songfestivalvoorronde niet gezien.
ja, er zijn teveel gefrustreerde mensen.
nee, daar kan ik helaas niks aan doen.
ja, er zijn ook teveel mensen met baggerlaarzen aan.
nee, daar kan ik óók al niks aan doen.
ja, ik heb inmiddels een portie zelfrespect, dat wel.
nee, ik ben helaas nog niet zelfverzekerd, dat niet.
ja, daar moet nog aan gewerkt worden.
nee, vandaag écht niet meer.

JA!
Slaapt u lekker, goed ‘volk’ 😉

mannen die vrouwen haten

Oh ja, zo heet dat boek ook inderdaad. Maar ze bestaan daadwerkelijk ook in het echt, zulke mannen. Nou ja, haten is misschien wel een ietwat groot woord maar ik bedoel dus het soort mannen dat het gebrek aan respect voor het andere geslacht via elke porie uitwasemt. Zo’n man die graag op middernachtelijk uur (als zijn zogenaamd geliefde partner  – en eventuele kleine en nietsvermoedende kindertjes ook – vredig ligt te slapen en droomt van een intacte relatie)  door de wwwereld struint op zoek naar “geil en neukbaar volk”. Klinkt plat, ís het ook. Maar online schijnt alles te mogen. Online banjert deze persoon met zevenmijlslaarzen over iedere fatsoensgrens heen alsof het een mandje rotte eieren is.

Het probleem voor deze figuren is echter, dat het overgrote deel van het ‘volk’ niet gediend is van platvloerse avances (al helemaal niet van mannen met een zogenaamde relatie) en dat dan ook te verstaan geeft. Maar ach herejee, dan is het hek van de dam. Dan wordt de dame in kwestie uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk is (en laat dat mooi dan maar weg). Respect was er al niet maar nu wordt er ook gescholden. Hoe zielig…

Voor deze mislukte variant op de normaaldenkende man zijn vele woorden te vinden maar looser (of nog mooier: lutser) is in mijn bescheiden opinie nog het meeste van toepassing. En nietedelongestelde heren, u zult blijven verliezen zo lang u uw instelling niet verandert (even de beleefdheidsvorm om gepaste afstand te bewaren hoor). Partners zullen er ooit ook achter komen, dat u toch niet zo geschikt blijkt. Kinderen zullen merken dat ze aan hun (stief)vader toch echt geen voorbeeld moeten nemen. Vrienden zullen inzien dat u een respectloos, vrouwonvriendelijk en onaardig persoon bent onder dat dun laagje chroom dat “schone alledaagse schijn” heet. En FLOEP is alles weg wat het leven nog enige zin gaf. Looser…

Er zijn helaas nog steeds hele volksstammen (en achterlijke religies) die de vrouw als zodanig absoluut niet gelijkwaardig aan de man achten en daarentegen vrouwen gelijk stellen aan huishonden. Je kunt er een stuk of wat van in huis houden maar als er eentje een keer terugbijt vanwege het slechte gedrag van het “baasje”, wordt-ie afgemaakt of gestenigd. Maar mens is mens, toch? Allemaal hetzelfde soort. Mens. Niet manmens of vrouwmens. Gewoon MENS! En zelfs dieren heeft men met r.e.s.p.e.c.t. te behandelen!! Doe je dat niet, verdien je het zelf ook absoluut niet.

Wóest word ik van mensen die zich zo gedragen. Misselijkmakend, die mannen die over vrouwen heenbanjeren alsof het wegwerpvoorwerpen zijn. Kijk eens naar jezelf, heren (en dan praat ik tegen het soort heren uit de eerste alinea hè!!). Kijk eens in de spiegel en zeg eens eerlijk. Wát in vredesnaam is er zo geweldig aan u? Wát is er zoveel beter dan de vrouw tegen wie u denkt zo te mogen praten? Ga terug naar uw mammie en vraag om heropvoeding? Alstublieft? Doe het niet voor mij, doe het voor uzelf? Zodat u ooit, in de verre toekomst, eventueel een wat kleinere looser zult mogen zijn?

Ik ben dan ook elke dag opnieuw weer dolblij om te zien dat veruit de meeste mannen in onze samenleving wél heel respectvolle, weldenkende, lieve, fijne, waardevolle en mooie mensen zijn. Nét (als) vrouwen.

Begrijp me niet verkeerd hoor:
Mannen. Ik kan en wil niet zonder!
staat gelijk aan:
Mensen. Ik kan en wil niet zonder!

(Alleen die paar kapitale lutsers mogen van mij met zijn allen op een eilandje in de stille oceaan aan reciprocale opvoeding gaan beginnen. Zonder vrouwspersonen welteverstaan).

zo dit moest er éven uit. Nu mag u weer.

vinden en gevonden worden

langzaam aftellen…
ogen dicht.
Met de handen
de ogen afschermend
niet kijken…
hard wegrennen.
Naarstig zoekend
naar een schuilplaats.
Een donker, veilig plekje.
Niet gevonden willen worden
’t liefst onzichtbaar zijn…

Ik kom!!
De dreiging…
kriebel in de maag.
Hoe vind je iemand…
iemand die eigenlijk niet
gevonden wil worden?
adem inhouden,
mond stijfdicht.
spanning tot in de tenen
jij mág mij niet zien…

JIJ

BENT

AF!!!

leuk spelletje,
dat verstoppertje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zelfs als volwassenen spelen we het nog dagelijks….

lachtherapie

giebelen
hinniken
grijnzen
grinniken
glimlachen
schateren
brullen
klateren
proesten
gieren
gniffelen

Het geeft ’n goed gevoel. Het lucht op. De hoeveelheid endorfines en ontstekingsremmende stoffen neemt exponentieel toe, de hoeveelheid stresshormonen daarentegen sterk af. Het immuunsysteem krijgt een boost, killercellen storten zich met zijn allen op de vira in je lijf. De longen worden sterker door het sneller ademen en nemen drie tot vier keer zoveel zuurstof op dan normaal. Cholesterol wordt sneller afgebroken en de bloeddruk daalt. Het hartinfarctrisico wordt door regelmatig lachen gehalveerd. Én als je lacht, kun je dingen veel beter onthouden. Alleen dát zou voor mij al reden genoeg moeten zijn…

Waarom doen we het dan niet vaker? Kinderen lachen zo’n drie- tot vierhonderd keer per dag, volwassenen als je geluk hebt nog net zo’n 15-20 keer (en dit moet nog even genuanceerd worden: vrouwen lachen toch nog ca. 60 keer per dag, mannen 5-8 keer (Bron: Survey AAP)). Hoe dan ook: veel te weinig. Onze kinderen lachengierenbrullen zó veel en dan ook nog ‘ns een keer om de meest onzinnige dingen of gewoon om helemaal niks, dat wij het als volwassenen zelfs irritant gaan vinden en “joh, doe nou es effe normaal?” gaan roepen. Maar eigenlijk zouden we ze moeten laten en er een goed voorbeeld aan nemen.

Soms snak ik naar dat gevoel, naar het buikpijn en krampkaken hebben van het lachen. Het komt nog maar zo zelden voor, véél te zelden… Als mijn gezicht “in rust” is, kijk ik chagarijnig. Zegt men. Ik heb geen van nature lachend gezicht. Ik moet actief de boel omhoog trekken om er lachend uit te zien en hoor dan ook regelmatig “mensch, lach eens!!” terwijl ik voor mijn gevoel best vrolijk kijk. Op foto’s eindigt dat vaak in een nét (niet) herkenbare Mona-Lisa-glimlach of gewoon in een sjaggie kop. Nou ja, so what. Ik kán het wel. En hoe.

Als ik het zelf maar weet, HAAAAAAAAA!!! 🙂

________________________________________________________

Klein mopje (mag wel hè?):

Sherlock Holmes en Dr Watson zijn aan het camperen. Na een uitgebreid dinner en een goeie fles wijn gaan ze moe en voldaan slapen. Een paar uur later wordt Holmes wakker en port Watson in z’n zij. “Hey Watson! kijk eens omhoog en vertel me wat je ziet!”

“Ik zie miljoenen sterren, Holmes”, antwoordt Watson.
“En welke conclusie kun je daaruit trekken?”

Watson denkt een minuutje na. “Nouhou…
Astronomisch gezien zegt het me dat er miljoenen galaxiën en waarschijnlijk miljarden planeten bestaan.
Astrologisch gezien observeer ik dat Saturnus in de Leeuw staat.
Horologisch gezien kan ik zeggen dat het nu ca. kwart over drie ‘s-nachts is.
Meteorologisch gezien vermoed ik dat we een prachtige dag krijgen morgen.
Theologisch gezien kan ik zeggen dat God blijkbaar machtig is en dat we slechts een miniscuul en onbeduidend partikeltje in zijn universum zijn.
Maarre… wat zegt het jou dan, Holmes?”

Holmes is eerst een momentje stil. Dan mompelt-ie
“Watson, jij bent een idioot. Iemand heeft onze tent gestolen!!”

OK, nog eentje dan.
Toen de NASA voor het eerst astronauten in de ruimte brachten, ontdekten ze al snel dat ballpoints zonder zwaartekracht niet werkten. Om dat probleem op te lossen, besteedden ze 10 jaar en 12 miljard dollar aan de ontwikkeling van een pen die probleemloos zonder zwaartekracht, op zijn kop, onder water en op practisch elk oppervlak incl. glas en bij temparturen van -10 tot +300°C kon schrijven.
De russen namen gewoon een potlood.