Tamme kastanje

Ze loopt op haar blote voeten door het bos. Ieder herfstblaadje, ieder vochtig stukje mos, ieder bruingeworden dennennaaldje voelt ze. Voorzichtig omzeilt ze de roomwitte paddestoelen. Af en toe prikt een beukenootje zacht in de holte van haar voet. Van wandelen over in een soort los drafje, sneller en sneller. De wind door haar haren. Langzaam welt het in haar op. Dat gevoel van vrijheid, diep doorademend. Vrij zijn, ze wil alleen maar vrij zijn… De koele boslucht stroomt in haar longen. Bij een grote tamme kastanjeboom blijft ze staan. Geen plek om doorheen te rennen. Behoedzaamheid, met die stekelige bolsters. Ze gaat zitten, met haar rug tegen die machtige, stabiele boom. Ogen dicht. Haar eigen bestaan opsnuivend. Ze leeft nog. Ze leeft weer. Ze lééft.

En ze kijkt.

Zoveel verschillende bomen. Sommige robuust en nog half groen ondanks de herfst. Andere bomen ieletjes en al bijna kaal. Sommige prachtig roodgekleurd, andere met stekende naalden. Sommige met een donker gesloten bladerdak, andere die de zonnestralen volop door laten schijnen.  Een gemengd bos. En allemaal staan ze in alle rust naast elkaar en groeien. Láten elkaar groeien.  Zonder elkaar in de weg te staan, enkel af en toe hun wortels verstrengelend, samen op zoek naar water in de bodem. Takken die hoog bovenin gezamenlijk naar het zonlicht reiken. Waarom kunnen bomen zo goed waar mensen zo verschrikkelijk slecht in zijn… elkaar met rust laten en concurrentieloos coexisteren. In stilte krachtig zijn.

Ze draait zich om en omarmt de boom. Legt haar wang tegen de ruwe bast. Neuriet zachtjes.

Als rozen rood moeten zijn, en viooltjes blauw…
Waarom is mijn hart, dan nog steeds niet bestemd voor jou?
Mijn handen verlangen er zo naar om je aan te raken
Zo erg dat ik haast niet meer kan ademen…
Verloren in deze wereld
Ik verlies mezelf zelfs in dit lied
Daar waar de lichten langzaam doven
Daar zul je mij vinden… *

Ze voelt zich minder verloren en meer geborgen. Uitgerekend onder een tamme kastanje komt ze tot rust. Niet onder een stekende denneboom, niet onder een wuivende palm, niet onder een stoere eik, niet onder een beukende beuk. Tam als een kastanje. En langzaam verslindt ze ook deze…

*[vrij gewrampled van: Anouk – Lost]

Dit bericht is geplaatst in ...

4 reacties op “Tamme kastanje

  1. David Veré schreef:

    Ik zag mezelf ook even tegen die kastanjeboom zitten 🙂 Mooi geschreven Lou!

    Like

  2. heidtjeblogt schreef:

    Verloren en weer gevonden…gelukkig..in the nick of time…we’ll be allright!! Yeah!

    Knuffel lieverd!
    XXX

    Like

  3. Dina-Anna schreef:

    Mooi schrijfje!

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s