Vandraeckensteijn's Blog

Vanavond een hartverscheurend blog gelezen, geschreven door een liefhebbende vader, die door omstandigheden zijn kinderen niet kan zien. Na stilte, tranen en verbijstering komt dan het besef dat ik een geluksvogel ben. Mijn meiden om me heen.. wee de dag dat ik dat vanzelfsprekend ga vinden. Want dat is het nooit geweest, is het nu niet en zal het nooit zijn. Helaas heb ik in mijn vrienden- en familiekring hele lieve vaders en moeders die hun kinderen moeten missen, die dag en nacht knokken om ze wel te mogen zien, voor wie het niet vanzelfsprekend is dat je bloedeigen kinderen onderdeel van je leven zijn. Zelfs met het grootste inlevingsvermogen zal ik nooit kunnen voelen wat zij voelen. Het gemis. Het verlangen. De afgepakte tijd die niet meer terugkomt. Het is kei- en keihard. Nog erger is dat deze gruwelijke pijn hen wordt aangedaan door mensen die ooit een liefdevolle…

View original post 455 woorden meer

Dit bericht is geplaatst in ...

2 reacties op “

  1. Lou-ter-Lou schreef:

    Zo’n blog moet gereblogged worden. kan niet anders. sommige dingen zijn onvermijdelijk… Geweldig geschreven, Draeck!!!

    Like

  2. David Veré schreef:

    Mee eens! Topwerk.. 🙂

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s