De paden op

de lanen in…

Lanen hebben we hier op de berg niet echt. Lanen heb je hier sowieso erg weinig eigenlijk. Maar dat kan ons niet deren: vandaag hadden we een uitstapje op ’t program. De berg op.

Nu zijn onze kinderen niet zo van het wandelen en al helemaal niet van het bergop wandelen. Dat begon vanochtend al met gejammer: “Als jullie willen wandelen, doe je dat toch!! Wij blijven wel hier bij opa en oma.” Helaas voor hun gingen opa en oma hun eigen ding (golf spelen) doen, dus dat schoot ook al niet op. We moesten eerst nog naar de bouwmarkt om contactlijm te kopen. De zolen van de schoenen van dochter lagen helemaal los en moesten we eerst nog even snel lijmen want met die flapdingen kon ze niet eens fatsoenlijk een trap op, laat staan een berg of een zogenaamde “Klamm”. Dat gingen wij namelijk doen. De Wörschachklamm lopen. Een Klamm is een door (smelt)water diep uitgesleten ravijn waar men langs de watervallen d.m.v. houten trappen en stijgbalken langs de tig meter hoge rotswanden omhoog kan klimmen.

Bij de Klamm aangekomen stapte zoon al zuchtend uit de auto, liep al zuchtend voor ons uit naar de Klamm-ingang en draaide zich daar al zuchtend (en de ogen omhoog draaiend) weer om: “da steht ‘Klamm gesperrt’ – jetzt sind wir das ganze Stück umsonst hierher gefahren, mann-oh-mann-oh-mann!” En daarna nog een mompelende zucht met iets van ‘jullie ook met jullie fantastische ideeën’. Anyway, wij zijn niet voor 1 gat te vangen: de daar rondkuierende (opruimende?) dame beleefd gevraagd en we mochten er best al wel doorheen wandelen – weliswaar op eigen risico dus de kinderen liepen voorop (gheheh) – want hij zou toch morgen open gaan. Zoon zuchtte nog maar even een tandje harder.

Dochter was vroeger nogal dwars als ’t om wandelen ging maar dit keer liep ze eigenlijk vol goede moed en zonder geklaag omhoog, op haar met powerlijm besmeurde stappers. Dochter is net een hond, ze sleept elke enigszins acceptabele stok mee en als ’t effe kan propt ze ook nog alle zakken vol ‘mooie’ stenen. Maar dit keer had ze een jurkje zonder zakken aan (gna!!). Aldus propte dochter de stenen maar bij mij in de broekzakken (fak…). Uiteindelijk hadden man, dochter en ik alledrie wel een prachtige wandelstok. Zoon wilde er geen: nóg meer gesleep, het was immers zo al vermoeiend zat.

Maar eenmaal klammklauterend begon zelfs hij de lol ervan in te zien. Was ook erg imposant, dat bulderende water onder je door en langs je heen terwijl je op een smal houten trappetje staat… Hij gilpiepte wel meerdere keren dat we minstens een meter afstand moesten houden van elkaar omdat anders dat hout ’t wel eens zou kunnen begeven. Boven aangekomen eerst maar ‘ns pauze op ’n bankje met zich lonend uitzicht. Toen verder naar de ruïne “Wolkenstein”. Daar ons even de koning te rijk gevoeld (zo prachtig mooi daar…) en uiteindelijk bij een kleine Hütte 15 minuten lopen verderop neergestreken. Grappige WC (ik ben een toiletkijkerT, de toiletten worden altijd eerst geïnspecteerd. Voldoet de plee , is de rest vast ook wel okee – zo mijn motto. En zo was het ook hier.) De lokale lama, de plaatselijke ezel en hun boss in de vorm van een irritante bok keken meewarig naar onze Weißwein-Gespritzt. Helaas hadden ze op de Hütte geen ijs. We hadden de kinderen ijs beloofd als ze verder niet zouden jammeren en ze hadden daadwerkelijk verder niet gejammerd, dus ijs moest er nog komen. Ook dat uiteindelijk gelukt in het eerstvolgende durrup: Irdning. Ois in Irdning also.

Nu zit ik op ’t terras in de wolkige zon te typen. Heerlijke koninginnedag zo. Doen jullie maar fijn vrijmarkten daar.

Lang leve de vereniging (2)

(Poging 2 dan maar….)

Onze sportvereniging bestaat dit jaar 50 jaar. En de beste zuipers staan niet aan wal maar in de tent dus moet dit vanzelfsprekend gevierd worden met een mega-feest: Een tentfeest. Een ‘Zeltfest’. Mocht u nu denken dat ik op dit heugelijke feest mijn (toch al afwezige) brains eruit ga zuipen: fout! Aangezien ik trainster ben van de allerkleinste voetballertjes (hier de bambini’s genoemd, in Nederland heten die iets van ‘F-jes’ ofzo?), voel ik mij in zo’n geval natuurlijk ook genoodzaakt om mee te helpen zodat het hele gebeuren ook echt een knaller gaat worden.

Gisteravond was het begin van alles: een groot feest voor alle leden, aanhang en vooral prominent volk. De lokale TV was er (wist ik), de nationale TV was er ook (shit). De provinciale chefs van allerlei interessante verbanden, de provinciale opperchef zelf, burgemeester en entourage, weet ik veel wie (ik kende er – afgezien van de burgemeester die hier al wel eens tijdens ’t avondeten binnen is komen stuiven – sowieso geen één) nog meer. Heel leuk en fijn allemaal, ware het niet, dat ik – als tevens lid van de damesgym die elke woensdag fanatiek 1,5 uur stept of aerobict – toegezegd heb om mee te doen met een kleine “uitvoering” tijdens deze avond. Salsa-latindance-steps. Waarom ik dat heb toegezegd, beats me, maar op dat moment leek ’t me niet zo’n big thing. Fout geleken :-S

Het hele gebeuren begon met een grote stoet van alle leden – in hun nieuwe tenue: mooi rood is niet lelijk – achter de fanfare  aan. Van het gemeentehuis naar de tent op de sportplaats. Was wel een heel mooi gezicht trouwens, al die rode pakkies. Ik ben ook trotse bezitster van zo’n rode outfit dus ik mocht meelopen. Bij de tent er aan de voorkant in, eet-en-zuip-bonnetjes in ontvangst nemen en er aan de andere kant weer uitsjouwen: terug naar de sporthal voor een laatste keer repeteren. Aansluitend weer naar de tent sjezen. Daar zaten wel héél verschríkkelijk veel mensen… De tent is gebouwd voor ca. 2500 man en halfvol was-ie toch wel… We hadden inmiddels allemaal de fluoriserend gele shirtjes over ons eigen spul heen gesjord en toen begon het wachten op het einde van de film die toen nog liep. Die film kon me niet lang genoeg duren maar hij was uiteindelijk nog duidelijk te kort. We moesten.

Felle lampen, zonder één stap gedaan te hebben al zweet op ’t voorhoofd. De eerste rij helemaal vol met ons aanstarende prominentie. Je zag ze denken “wat wil dat stelletje mutsen nou met die plankjes…”. Whatever. Step neerkwakken op de voorbesproken plek, antislipmatjes eronder prutsen en tappen tot de eigenlijke muziek begon. Die kwam ook al te snel. Ik heb volgens mij meer fouten gemaakt dan in alle oefensessies bij elkaar maar gelukkig ben ik nog altijd goed in het verdoezelen van mijn fouten en ook in het gewoon stom doorrrrrgaan, m’n  ‘Komt goed’-mantra mompelend. Uiteindelijk bleek dat het inderdaad best goed kwam: het publiek was laaiend enthousiast. We kregen ook achteraf nog complimenten, zelfs van een landelijke promi die dat extra nog even kwam zeggen. Toch aardig.

En dan dat gevoel da je hebt als het eindelijk klaar is. Eindelijk voorbij. Geschafft. Finito. Daar doe je het voor hè. Dat gevoel ervóór, dat mogen ze van mij houden. Maar dat erna is best heel aangenaam… En dat dáárna, tijdens het weißweinspritzerdrinken en met z’n allen lol hebben voor twintig is ook prima.

Vanavond moet er dan echt gewerkt worden: dan mag ik namelijk achter de bar staan, 2500 man van alcohol voorzien, van ca. 5pm tot iets van 5am. Kneiterhard werken is dat, maar ook dat is soms best leuk op zijn tijd.

Ach, je moet wat over hebben voor je vereniging hè 😉 En voor de sociale lokale integratie. Dat ook.

(en NB: wat een fijn nikszeggend, burgertrutterig, simpel, alledaags blog is dit hè? pure simple shit – Yes I can!! 😉 )

(oh en nog een heugelijk alledaags dingetje: m’n vrieskast is helemaal niet kapot! Ik heb ’t ding voor niks een klap verkocht: de interne thermometer doet ’t alleen niet meer :-S)

puntje puntje puntje

stil.

ik mag niet meer en ik wil niet meer.

als ik ieder woord dat ik zeg of schrijf in de waagschaal moet leggen en vooral nog eerst 39 keer om moet draaien, dan blijf ik liever stil.

als iedereen denkt te weten wat over wie gaat en wie wat over een ander denkt, hoef ik sowieso niks te zeggen.

als jij denkt dat alles wat ik zeg sowieso over jou gaat, dan zegt dat genoeg over jou. *zachtjes “You’re so vain” van Carly Simon neuriet*

als ik niet ‘vaag’ mag doen in mijn eigen hormoongestuurde blogs, dan blijf ik textueel liever helemaal onzichtbaar.

als ik geen gevoelsuitingen meer mag verzinnen (want geloof me, fictie is ook een passie), dan hoef ik ook niet meer te bloggen.

als alleen de suffe alledaagsigheidjes mogen blijven en de rest weg moet, ben ik ook weg.

een simpele zielen blog.

joepie.

yuck.

stil.

c ya (or not).

 

groet.

Drama Lou.

De reden ben jij

“ohhh, hey, moet je kijken wat ze nu weer schrijft…”
“wat zielig, dit. dat ze dat zelf niet door heeft!”
“een liefdesbetuiging aan pietjemetdelangeachternaam!! heb je dat wel gezien??”
“nôhhh, duidelijk teveel drama en te weinig queen!”
“oh fak, ze ziet het. Dan maar even verder in DM?”
“geloof haar niet hoor, ze kletst maar wat uit haar nek…”
“gefeliciteerd jôh! volgens mij heeft ze het toch echt over jou…”

Ik verzin maar even wat.
Ik kan ’t zelf gelukkig allemaal niet zien.
Maar ik zie wél veel so don’t mess with me please…
Maar ergens is het zo zielig hè…
Dat continue gekonkel.
Dat eeuwige gekronkel.
Dat kakelen om het jezelf maar te horen tokken…
En dat denken dat álles om jou draait…

Maakt het je wereld interessanter?  Vast wel. Mooier kunnen we het niet maken. Interessanter wél, maar goed, dat is dan ook niet moeilijk.
Voel je je er beter door?  Dan ben ik daar dan blij om. Voorrrallll doorgaan.
Geeft het je medestanders?  Ach… die paar mag je hebben hoor. Ik hoef ze niet.
Heb je door mij weer wat gesprekstof?  Fijn, waar zou je het anders over moeten hebben, hè…

Maar dat eeuwige, misselijkmakende geroddel…
Dat steeds weer een ander zwart maken.
Dat gelieg. De ene dit zeggen en exact tegelijkertijd de ander het tegendeel.
Dat tegenstrijdige. Dit rondvertellen maar eigenlijk dát bedoelen.
Dat hevige gestook. Wie niet vóór mij is, is tegen mij.
Dat niet kunnen accepteren dat er mensen zijn die gewoon niets meer met je te maken willen hebben.
Dat een ander niet met rust kunnen laten. Dat schampere gedoe.
Dat proberen om andere mensen aan jouw kant te krijgen.
Dat oneerlijke.
Dat geslijm.

Het is zo ontzettend sneu…

Is dat nou twitter?
Dan stop ik namelijk accuut.
Ik kan hier echt helemaal NIKS mee.
Dit is ook de reden voor alles…
JIJ vroeg ernaar. Waarom?
Ik ben beter in het uitleggen in platte tekst.
DIT is dus de reden. Daarom!
De reden ben jij.

Dat gekonkel, dat gekronkel.
Ik ben het zó zat…
Wees toch ‘ns eerlijk!!!
En zie eindelijk eens onder ogen wat je allemaal aanricht…
Ik wéét dat twitter anders is.
Dat de meeste twitteraars anders zijn.
Gelukkig maar.
Dus nee, ik ga niet.
Ik wéét dat de meesten wél door je heen kijken.
En de paar die dat niet doen, wens ik veel wijsheid (zie vorige post).
Ik wéét wie het liegebeest is.
En velen met mij.
Gelukkig maar.

Dit zijn de allerallerallerALLERlaatste woorden die ik hier aan wijd.
Ik kan niet meer en ik wil niet meer.
Ik ben het spuugzat.
Dit vreet te veel energie.
Van jou ook, alleen zie jij dat zelf nog niet.

Ik wil alleen even heel duidelijk stellen:
– IK roddel niet. Ik ben wél nieuwsgierig. En ik vraag gewoon na als ik iets wil weten. Heel direct. En niet via anderen.
– IK heb niets gezegd. Niets wat ik niet had moeten of mogen zeggen. Jij wel. En jij legt woorden in andermans mond. Woorden die daar niet horen.
– IK ben oprecht. Ik kies heel bewust voor diegenen die ik ik wél kan waarderen.
– Op mij kun je vertrouwen. Wat jou betreft laat ik dat maar in het midden.
– Ik lieg niet. Ik zeg dan nog liever gewoon helemaal niks.
– Ik heb een bloedhekel aan chronisch oneerlijke mensen. En velen met mij.
– Ik neem niet zomaar dingen aan. Als ik het niet weet, dan vraag ik na. Krijg ik geen antwoord, ook goed. Maar dan nóg neem ik het niet automatisch maar aan…

‘Kronkelen’ vind ik persoonijk een heel mooi woord.
Het heeft iets zeer flexibels, iets beweeglijks.
Maar jij maakt er zó iets gruwelijk lelijks van…
.
.
.
Klaar mee.
.
.
.

Moet ik nou wachten met posten tot morgenochtend?
In het kader van het verstand en de wijsheid?
Ach fok it.
Ook het laatste woord moet eruit.
.
*Publiceren drukt*
.
En hou op met m’n blogs te lezen.
Dat zou pas echt heerlijk zijn…
Maar ook teveel gevraagd, vrees ik.
Ach soit.
Hoppateeeeeee, over tot de orde van de dag!!
Ehh.
Nacht.
#BAM!!

Wat is wijsheid?

Geen idee. Ik vraag ’t me al zo’n 30 jaar af
(toegegeven, de eerste 10 jaar dacht ik hier nog niet zo erg over na).
En ik weet ’t nog steeds niet, dus zal ik het ook niet hebben of zijn. Ik pretendeer dat ook niet, gelukkig.

Wijsheid.
Raar woord eigenlijk. Wijs. Heid. Schoon. Heid. Over. Heid. Ge. Heid. Hmmm.
Bij wijsheden moet ik eigenlijk altijd meteen denken aan spreuken in de trant van “mannen zijn als huppeldepup”…
Zoiets als: “Mannen zijn net als wijndruiven. Eerst flink inelkaar stampen en dan in het donker opsluiten voor een fatsoenlijk rijpingsproces, zodat je ze er later zelfs bij het eten redelijk goed bij kunt hebben.” (schijnt Britney Spears ooit gezegd te hebben. Wijs mens, die Britney).
Is zoiets nou wijsheid?

Dan bezit ik namelijk véél wijsheden…

“De man heeft zijn achilleshiel niet aan zijn voet maar in zijn kruis”

of

“Natuurlijk kunnen mannen beter landkaarten lezen dan vrouwen. Mannen kunnen zich sowieso tig keer beter voorstellen dat 1 cm in werkelijkheid 100 kilometer is…”
(die is van Roseanne Barr, trouwens)

of

“Mannen zijn net spaarvarkens. Die waar het minste in zit, maakt ’t meeste lawaai”

OK OK OK…
ik ken er ook nog een paar met vrouwen.

Ach nee, sorry, die ben ik vergeten.

Maar wat is het dan nou wel? Ben je wijs als je uiteindelijk, na een vurrukkullukke berg fouten te hebben gemaakt, daadwerkelijk wat geleerd hebt? Klaarblijkelijk maak ik ook steeds opnieuw dezelfde fouten en schijnbaar leer ik er ook nog eens niets van. Wist ik eigenlijk ook wel. Ik heb in ieder geval weinig gemeen met ezels. Maar drie keer?? 38 keer komt meer in de richting… Of misschien vind ik juist die fouten van mij zo lekker? (gheheheh). Studeren maakt in ieder geval niet wijs, dat staat vast. Kennis is nog lang geen wijsheid. O.a. politici bewijzen het dagelijks opnieuw. En een studie “moderne en hedendaagse wijsheden” heb ik nog niet gevonden.

Ben je dan wijs als je geduld hebt?
Als je anderen eerst aanhoort en afwacht voordat je je oordeel velt?
Of nog beter, als je ook dan nog steeds géén oordeel velt over of iets nou goed of fout is?
Als je de mildheid zelve bent? Als je kunt luisteren voordat je een mening geeft?
Als je veel ervaring hebt? Wijsheid is niet wat een mens overkomt. Wijsheid is wat een mens dóet met wat hem/haar overkomt.

Volgens Wikipedia is wijsheid de  kunst om in alle levensomstandigheden juist te oordelen en te handelen. Okee… dan ben ik helaas echt niet goed wijs. Ik oordeel dagelijks fout en handel daar ook nog naar. De actuele levensomstandigheid maakt dan ook geen bal meer uit.

Wijsheid is wéten wanneer je dom mag zijn. God ik weet ’t écht niet hoor… Ik weet wel dat de ochtend in ieder geval altijd verstandiger is dan de avond ervoor. Dat geldt voor mij helemaal. Een mens kan sowieso beter een nachtje slapen over wat-ie wil gaan doen dan nachtenlang wakker liggen van wat-ie gedaan heeft. Ik zou ‘s-avonds gewoon consequent m’n kop dicht moeten houden en wachten tot het weer ochtend is, dan is alles ineens veel duidelijk en ik ook weer wijzer. Ik maak me op, mijn IQ stijgt daarmee gelijk met 30 procentpunten ofzo, ik kijk in de spiegel en denk…. oh nee. Ik denk niet.

En ach, ook de spiegel der wijsheid beslaat wel eens…

Zo dan!

Jawel, jawel, tatarataaaa!!! Dat was ‘m dan weer!!
De periodieke drama-fase.

I am drama!

Dat heb ik net ook weer mogen lezen. Nou ben ik graag drama in persoon, maar niet als ik zelf nog in het desbetreffende drama geloof. Da’s een beetje als zelf Sinterklaas moeten spelen terwijl je zelf nog steeds heilig vertrouwen in die ouwe zak hebt.

Elke maand blijken mijn hormonen weer opnieuw heel geniepig te beginnen aan een vet potje rugby met m’n verstand. En zo eens in de drie-vier maanden volgt er dan een persoonlijke wereldondergang. Dat is allemaal geen ramp, ook wereldondergangen kun je als volleerd dramaqueen verwerken. Mijn werkelijke issue is: wáárom kom ik er dan steevast en áltijd achteraf pas weer achter dat het zover is? Dit soort “ahaaaa!”-ervaringen kan ik missen als kiespijn. (gisteren zou ik bijvoorbeeld nog “…als jou” geschreven hebben)

Anyway. Mocht u mij toevallig óók de deur uit willen werken, op socmed (zoals vanochtend al gebeurde) of IRL (dat zal wat harder te slikken zijn), doe dit dan please tijdens deze wereldondergangsfases, dan valt die portie extra ellende in ieder geval niet meer zo erg op.

De positievere kant van my major misery is, dat ik jullie dan tenminste niet verveel met mijn alledaagse nietszeggende, oerslappe, burgertrutterige activiteiten. En dan vooral die, die níet mislopen. Nou heb ik er daarvan gelukkig maar weinig. Even het meest recente voorbeeld:

Uurtje geleden.
De buurvrouw komt binnenstormen (onze voordeur is altijd open, vandaar).
“Wanneer gaan we nou steps oefenen voor vrijdag?” (Vrijdag is het groot feest: onze sportclub bestaat 50 jaar en dan moet iedere sportsectie iets op het podium ten toon spreiden. Joepie. Aangezien ik bij de steps/aerobics (oftewel: de vrouwengym) zit, wordt dat podium ook door ons dames besprongen. letterlijk.) Mij vang je niet met dergelijke plotselinge huisinvallen dus ik zeg “nou, nu!”. Whoppa, step (meegenomen om te oefenen) op het laminaat geknikkerd en de buurvrouw erop gejaagd. Ikke zelf ernaast (ik had al eerder – in de gang – geoefend dus ik kon ’t al ietskes beter (smug grin). *kuch*). Buuf plant voet op step. Gaat goed. Buuf springt op step. Step maakt ’n respectabele slipper over ’t toch best gladde laminaat richting mij. De rest is niet belangrijk maar het ging mis. In tweevoud. In ieder geval heb ik daarna een stuk antislip voor vloerkleden op maat gesneden en daar de step voor Buuf opgezet. Daarna ging het gelijk stukken beter. Met mij dan.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen…
wat wilde ik ook alweer zeggen….
Ah ja.
Niemand hoeft zich zorgen te maken. Ik ga namelijk iets van een alarm in m’n thunderbird-agenda inbouwen. Iets dat ca. 4 dagen voor mijn persoonlijke maandelijkse zondvloed heul hard gaat piepen en abrupt een toetsenbordblokkade activeert zodat ik mijn periodieke depressiviteit niet meer in blogs of tweets of FB-postings om kan zetten. Zoiets. Iemand nog een inspirerend idee? De HA zal mij ook nog mogen adviseren. Ik wil whiskypammetjes ofzo, dat Sintjanskruid is ook niet meer wat het geweest is.

Sorry voor de zware blogtijden waar ik jullie doorheen gejaagd heb. U heeft nu weer een dag of 27 rust.

Maar ik blijf wel graag dramaqueen.
Mag ik dat?

Eerlijk?

Zal ik eens eerlijk zeggen wat ik vind?
…. Ja?
Ik vind dat je behoorlijk kinderachtig bezig bent.

Zal ik eens eerlijk zeggen wat ik nu denk?
…. Ja?
Ik denk dat je teveel mensen kwetst en uiteindelijk verliest.

Zal ik eens eerlijk zeggen hoe ik écht ben?
…. Ja?
Ik ben in ieder geval toch niet zo naïef als jij hoopt.

Zal ik eens eerlijk zeggen wat ik van jou vind?
…. Ja?
Nee, dat zeg ik niet. Dat zou niet eerlijk zijn. En het doet er ook niet toe.

Zal ik eens eerlijk zeggen wat ik nu zou willen?
…. Ja?
Ik zou zo graag willen dat alles gewoon niet waar is.

Zal ik eens eerlijk zeggen wat jij moet doen?
…. Eerlijk??
…. Ja echt???

Ach joh, lieg niet ….