De vries-kistensaga

Nee hoor, geintje. Die is nu afgelopen. Finito.
Genoeg vriezerellende, tijd voor iets nieuws
(en dat nieuwe is zojuist besteld. Wat een luxe ^_^)

Maar zoals ik al schreef in m’n vrijheidsblog, was het gisteren de sterfdag van mijn laatste oma; ze is nu een jaar dood. Ook iets met kisten dus. Ik heb er wel aan gedacht gisteren. Oma was 95 jaar, helemaal op, levensmoe en hartstikke dement. Ook incontinent maar daar viel nog mee te leven, met de rest haast niet meer. Als ik oma belde, wist ze niet meer wie ik was: “wie hè’k dannoe aan d’n telfoooon…bun-ie d’r eeeentje van Marietje?” en legde ik voor de 38e keer geduldig uit dat ik niet van Marietje maar haar kleindochter van Ietje en Cee was. En ook dat ik geen ‘boerderieje in de berg’n’ had. Angstvallig vermijdend te vertellen dat ik inmiddels getrouwd was (want oma had dáár natuurlijk wel bij willen zijn, dát had ze dan wel weer gesnapt. Maar op het moment suprème ging dat echt niet meer…). Uiteindelijk stopte ik toch maar met bellen: het was voor haar zo verwarrend en voor mij enkel nog frustrerend. Ik had – helaas – sowieso niet bepaald veel op met mijn oma, ze kon ontzettend zeuren en zomaar boos zijn om de onnozelste dingen. Ze vertoonde claimgedrag en probeerde mensen tegen elkaar uit te spelen. Maar toch was ze heel erg lang ‘mijn allerlaatste oma’… Mijn andere oma is al lang geleden gestorven (met haar had ik trouwens veel meer, moet ik toegeven) en mijn opa’s zijn allebei nóg veel langer geleden een etage hogerop gegaan…

Dat was, wat me het meeste deed: die generatie in onze familie was nu dan toch echt voorgoed verdwenen. Mijn grootouders stamden uit het begin van de vorige eeuw… ze hadden zoveel kunnen vertellen. Ze kregen hun kinderen midden in de oorlog, moesten ze door de hongerwinter heen in leven houden. Werkten als paarden in de fabriek en in de slagerij, maakten zoveel meer leed mee dan wij ons kunnen voorstellen en gaven het een plaats alsof ze een boek in de boekenkast terug zetten. Ze maakten in hun leven ingrijpendere veranderingen mee dan wij ooit zullen doen. Ik had nog zoveel willen vragen, maar toen het nog kon, interesseerde het me niet…

En toen kon het niet meer, hoewel ze nog leefde.
Ze wist het niet meer.

Een generatie weg.
Een kloof dichtgegooid.
Verhalen ondergesneeuwd.
Geschiedenis begraven.

Door de afstand kon ik niet bij de begrafenis zijn. Ik kon geen afscheid nemen van de vrouw die ik eigenlijk best graag nog zoveel had willen vragen. Ik kon mijn ongestelde vragen niet eens met haar begraven. Ik dank de huidige technologie op mijn knieën want dankzij skype kon ik er tijdens de uitvaart toch nog bij zijn, met beeld en geluid. Een technologische vooruitgang die oma al lang niet meer kon bevatten.

Alweer een jaar geleden.
Dag oma…

 

11 reacties op “De vries-kistensaga

  1. jv0356 schreef:

    Mooi beschreven en toch had je iets met die oma dus ook

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      dank je. en ja, ergens misschien wel. Ergens denk je dat het eeuwig doorgaat, dat leven, en leef je erop los met de instelling van “ach ik vraag het morgen wel”. En dan ineens is het morgen en kom je erachter dat je niet meer kúnt vragen…dat is een gemis.

      Like

  2. Christie Grave schreef:

    Je familiegeschiedenis is iets wat je door geeft aan je kinderen. De verhalen van mijn opa’s (1 is 28 jaar geleden overleden, de ander afgelopen 20 februari) fascineerden mijn enorm. Mijn ene oma is twee jaar geleden overleden en mijn liefste oma leeft nog!
    Ik heb eindeloos respect voor deze mensen, hun bloed is het mijne. Vechters van begin tot eind, eerlijk tot op het botte af. Maar ik ben trots!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      wat een prachtige reactie lieve Christie!! Ja… vechters… maar iedere generatie vecht op zijn eigen manier met de problemen die in die tijd bestaan. Toen de fascinatie kwam bij mij, was het al min of meer te laat… Koester je liefste oma. Ze is de laatste link… xxxx

      Like

  3. Brigtte Bartels schreef:

    Mooi schat… en toch mis ik haar, onze oma…

    Like

  4. monvivre schreef:

    Ik heb geen van mijn opa’s en oma’s gekend. Het heeft voordelen, want ik heb nooit op maandag op school hoeven te vertellen dat ik in het weekend weer een halve dag bij die vervelende oma of opa op bezoek had gemoeten, maar aan de andere kant heb ik inderdaad ook nooit die generatie beter kunnen leren kennen. Pas waren we foto’s aan het uitzoeken van mijn ouders. Daar kwamen we foto’s tegen van mijn opa’s en oma’s die mijn zussen (10 en 12 jaar ouder) wel bewust hebben meegemaakt. En dat is dan wel gek.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ja… eigenlijk besef je pas achteraf, wat een schat aan menselijkheid er verloren is gegaan… you don’t know what you got until it’s gone… dat geldt in dit geval dan ook :-S

      Like

  5. monvivre schreef:

    En toen vergat ik je nog een knuffel te geven omdat je oma alweer een jaar overleden is…. *knuffffel*…. X

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s