Base Aid, please!!

met andere woorden: hulp aan de basis, a.u.b.!!

Dringend nodig, vrees ik. Mijn basis brokkelt namelijk ietwat. Langzaam maar zeker breken er stukjes en stukken af, juist daar waar ik dacht dat er niks los te wrikken viel. Maar wat is dan nou eigenlijk mijn basis? (die twee potige boomstammen daarbeneden even daargelaten, die brokkelen weliswaar ook, vooral ter hoogte van de knieën, maar dat telt nu even niet mee). Het gaat me om die geestelijke basis. Dat waar ik mentaal op bouw. Mijn psychische fundament.

Ik dacht dat ik het wel goed op een rijtje had.
Ik dacht dat ik wel wist waar ik op kon vertrouwen als het om mijn eigen bovenkamervaardigheden ging.
Ik dacht dat ik wel kon bouwen op mijn intuïtie.
Ik dacht dat ik in kon schatten wie en wat nou werkelijk goed cq. “ietwat minder goed” voor me is.
Verrrrrrrrassing!!! (fout gedacht…).

Steeds vaker merk ik, dat ik mensen fout inschat. Mensen waarvan ik dacht dat ik er toch echt een soort van speciale band mee had. Mensen waarvan ik dacht te houden. Anderen die een simpele reactie op een liefbedoeld berichtje ineens al teveel moeite blijken te vinden. Personen die je lief en aardig vinden zolang ze zelf eenzaam, wanhopig en zoekende zijn maar je laten vallen als een beschimmelde baksteen zogauw ze een nieuwe dosis generische genegenheid hebben weten te veroveren. Ik merk dat mijn fundament te veel gebouwd is op de behoefte aan toewijding van anderen. En die toewijding is nu eenmaal niet, nóóit gegarandeerd. Een onzekerheidsfactor. Mensen veranderen. Mensen zijn altijd anders dan je dacht.

En alles blijft anders…

Ik ben me ervan bewust: het ligt helemaal aan mij…
MEN kan er niks aan doen dat ik irreële verwachtingen heb (sorry: hád!). MEN is niet schuld aan mijn chronische hunkering en mijn te goede vertrouwen (laten we het voor de falderatie even geen naïviteit noemen, vanavond even niet). MEN mág zich afvragen waar ik me eigenlijk zo druk om maak, dat doe ik namelijk zelf ook continu. Wáár maak ik me in vredesnaam druk om?

Ik weet ’t ook niet. Ik weet wel dat ik nóg een tandje harder ga proberen om me erbij neer te leggen. Het is genoeg, het is goed zo. Het gebeuk op m’n hart is klaar. Ik trek een hartpantser aan en vertrouw op een beetje echte hulp aan de basis. Dáár weet ik namelijk een aantal mensen te vinden die mij ook gevonden hebben. Mooie, goede, lieve mensen die ik vrienden (en familie!!) kan en mag noemen, waar ik een lijntje mee heb ook al zijn we niet in dezelfde ruimte of zelfs dik 1000 kilometer uit elkaar. Mensen waar ik op kan bouwen, anytime I need to. Díe mensen koester ik. Die mensen hebben de sleutel om mijn pantser te openen en er gezellig bij in te kruipen. En de rest trap ik vanaf nu successievelijk van mijn fundament af. Bye. Speel nog maar even fijn. Ik hoop met heel mijn hart dat de rubbermatten onder die wip hun werk nog goed doen als je met een rotsmak weer op de aarde terugkomt…

And even if I never forget you, baby
Tonight I’m gonna let your memory, baby
Go…
Always sad, I know
.
(Aura Dione – Friends)

Marilyn Monroe had haar basis goed voor elkaar.
“People change so that you can learn to let go,
things go wrong so that you appreciate them when they’re right,
you believe lies so you eventually learn to trust no one but yourself,
and sometimes good things fall apart so better things can fall together.”

ThanX Norma Jean, dit wordt de basis van m’n nieuwe fundament. Leren om los te laten. Die dingen waarderen die wél goed zijn. Vertrouwen op en in jezelf. Puzzelstukken op hun plaats laten vallen. Mantra. Zennnnn. Enzo.

En ook:
“I’m selfish, impatient and a little insecure.
I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle.
But if you can’t handle me at my worst,
then you sure as hell don’t deserve me at my best.”

Nou, dát dus. Ik had zo’n wijs mensch als Marilyn best graag ‘ns de hand geschud…
(Shake hands, my dear. And shake (off) the rest too…)

Base Aid is what I needed…
Well babe, guess I found it.
(en als ik nu maar hard genoeg roep dat ik het van me af ga zetten, misschien ga ik het dan zelf ook nog echt eens geloven…)

(with special thanX to @Base_Aid ;-))

18 reacties op “Base Aid, please!!

  1. AJ schreef:

    Ik wilde eerst op “like” drukken, maar dat is te banaal. Je gooit jezelf zó op tafel, dat kan alleen met een geschreven reactie gewaardeerd worden. Ik pretendeer niet je te kennen maar tóch…

    Like

  2. JC schreef:

    Jij brokkelt niet af, dat lijkt zo. Het is de wereld die steeds sneller draait waardoor dingen en mensen maar vooral indrukkenvervagen. Net alsof je in een sneltrein zit, of een time warp. En hou dat tempo al jaren niet meer bij. En sta krampachtig mijzelf vast te houden te midden van de razernij. Met al m’n beoordelingsfouten en overspannen intuïtie. Niet aan jezelf twijfelen!!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ja dat is waar. Alles gaat sneller. Je denkt bepaalde dingen te herkennen in het landschap maar dan blijkt die koe toch gewoon een stenen trog te zijn… Door die snelheid herken ik inderdaad ineens niet meer goed, wat belangrijk is, wíe belangrijk is… Ik twijfel niet meer. Ik herconcentreer me 😉 ThanX voor je inzicht, lieve JC!! Jij snapt ‘m 😉

      Like

  3. Poezenbeest schreef:

    Dáár heb je hem…. Iets waar ik ook wel eens naar smacht, iets dat mij op mijn pootjes houdt, dat waar ik het allemaal voor doe.

    Waardering is een klein woord voor zoiets groots dat weinigen echt goed kunnen geven… Die toewijding kan men vaak niet opbrengen.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Punctuele toewijding (volle zorg cq. aandacht op de momenten dat het nodig is) is inderdaad erg moeilijk om op te brengen naar ’t schijnt. Waardering is er vaak wel maar weet ‘men’ helaas niet tot uiting te brengen. Weet je, het gaat erom dat je de momenten herkent waarop je iemand even aandacht moet geven, dat je merkt wanneer iemand dat – júist van jou – nodig heeft. En de meesten zijn gewoonweg verhipte slecht in het herkennen van die momenten… Bij tijden vind ik dat zelf ook nog steeds moeilijk. Dat ligt dan vaak aan dingen als werk, stress, zorgen, kinderen etc. maar NIET aan het feit dat ik er even geen behoefte aan heb omdat ik een nieuw speledingetje (lees: nieuwe liefde of ander vertier) gevonden heb. Aan mensen die mij aan het hart gaan, denk ik. Oók als het mij op dat moment heel goed gaat, als ik lol en liefde heb en ik in principe diegene op dat moment niet nodig heb voor m’n geluk. Dát is wat steekt: je bent goed genoeg in tijden waarop men je aandacht en genegenheid zo nodig heeft maar zogauw er iemand anders de kop op steekt en op dat moment jouw liefde niet benodigd wordt, verdwijn je van het beeldscherm (letterlijk) en ben jij uit het hoofd én uit het hart (als je daar al ooit in zat). Er wordt niet meer aan jou gedacht. Er wordt geen blijk van waardering meer gegeven. Dus probeer ik me te concentreren op die mensen die dat wél doen en kunnen, die mij waarderen om wie IK ben en niet om wat ZIJ op dat moment nodig hebben. Het blijft nemen én geven… maar dat geven hapert vaak, waar nemen zo vanzelfsprekend lijkt. ThanX sweet cat, voor je mooie, tot denken aanzettende reactie… ik hoop dat jij op je pootjes blijft. Ik waardeer je i.i.g. zeer (maar dat wist je al ^^) X

      Like

  4. centraaloplaadpunt schreef:

    Contact met personen die je niet hebt ontmoet blijft vluchtig – inherent aan de nieuwe media… Iedereen kan meelezen, iedereen kan reageren en niet iedereen is een ‘blijver’. En dan heb ik het nog niet eens over mensen die je wel hebt ontmoet, en nog steeds laten vallen.
    Hoort er bij en is vervelend, en wanneer je het realiseert dan sta je tenminste goed stevig op je benen!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ik realiseer me… alleen die benen zijn nog wat shaky. Ik ben me van dat alles terdege bewust. Maar soms blijft ’t een teleurstelling als je je weer eens hebt vergist in iets of iemand…

      Like

  5. Christie Grave schreef:

    Oh meis, ik snap je zooooo goed, ik zit met te lezen. Hier zit er nog zo één.
    Maar je bent een skattie en je komt er wel. In de war zijn en beslissingen nemen is goed.
    LY LW!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      jawel, ik worstel en kom uitsloven hahaha 😉 ik zit midden in de leerfase: ik leer “filteren”. Beetje laat, maar ’t begint te lukken. LY2 lief mens dat je bent!! xxx

      Like

  6. Nanda schreef:

    Ik herken je gevoel en frustraties. Door mijn twee scheidingen ben ik veel mensen, waarvan ik dacht dat ze om mij gaven, kwijtgeraakt. Inmiddels ben ik 250km verder gaan wonen dan waar mijn roots liggen en ook daardoor verlies je contacten.
    Ik doe geen moeite meer om ‘vriendschappen’ op te bouwen. Over het algemeen blijft het oppervlakkig en ik hou niet van oppervlakkig. Misschien haken mensen bij mij dan ook snel af, ik kijk door ze heen, stel directe vragen. Niet uit nieuwsgierigheid of brutaliteit, maar uit oprechte interesse in de andere mens. En dat vinden de meeste mensen ‘eng’. Ik kom te snel te dichtbij.
    En ondanks het bovenstaande ben ik nog steeds een mensen-mens, heb ik ze nodig om mij heen en kan ik met verwondering naar de ander blijven kijken en van ze genieten.
    Maar mij helemaal ‘geven’, dat doe ik niet meer. Ik heb genoeg littekens op mijn ziel en mijn portie ‘loslaten’ wel gehad. Ik heb nu een klein kringetje van mensen om mij heen die om mij geven en die koester ik.
    De tijd zal je helpen rust te vinden en te aanvaarden dat alles is zoals het is, het leven gaat zoals het gaat, en dat de mensen zijn zoals zij zijn (en niet zoals jij wilt dat ze zijn 😉 ). Maar je bent een intelligente vrouw, dat wist je waarschijnlijk zelf ook wel 🙂
    Doe maar eens een tijdje helemaal niets (naar anderen toe dan), see what happens….
    Liefs, Nanda

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      I’m currently watching… inderdaad is dát mijn hele insteek nu: ik doe er geen moeite meer voor, bij alle oppervlakkigheid wacht ik fijn af. Enkel bij die groep mensen waarvan ik wéét dat ze er voor mij zijn, dat ik van ze hou en zij van mij, daar blijf ik 100% voor geven en kan ik zonder schuldgevoel van nemen. Het loslaten moet ik nog oefenen, maar ik train me suf en het lukt al aardig (geloof ik). Ik snák er eigenlijk juist naar dat mensen direct zijn en directe vragen stellen maar ik ben zelf vaak ook onduidelijk of tweeslachtig (online dan, IRL ben ik dat absoluut niet. Hier sta ik volgens mij al lang bekend als die “durchgeknallte Holländerin” die alles wat ze vindt ook gelijk eruit gooit). Directheid voor alles (daarom vind ik het ook best leuk om in m’n blogs wat vager te zijn. Dat is namelijk anders, daar mág de lezer zelf de boel fijn naar eigen inzicht invullen). Ik heb nog maar heel erg weinig littekenweefsel op mijn ziel, daarom is-ie ook zo snel gewond… Je prikt er een keer fatsoenlijk in en de boel bloedt alweer… Ach. I’m learning. And watching 😉 thanXX lieve Nanda!!

      Like

  7. Ivon schreef:

    Hoe herkenbaar… Ook ik ben zo eentje, en kan dus ook giga teleurgesteld worden als iemand waarvan ik dacht dat ik veel betekende voor die persoon, me laat vallen als een baksteen omdat het leventje weer compleet is. Maar ik heb ook geleerd dat er “laten vallen” is en om redenen niet meer bij elkaar passen. Ik merkte dat ik die 2 ook nog wel eens door de war haalde. Ik bleef maar trekken en hopen op, terwijl eigenlijk bleek dat er niets meer was waarin we matchden… Maar goed meissie, het blijft een moeilijk iets. Denk aan je! *knuffelt*

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      éigenlijk ik verkeer in een luxe positie… degene met wie ik wíl matchen en waar ik niet eens aan hoef te trekken, is gewoon hier voor me en bij me. Ik moet gewoon door met sommige mensen waar ik meer van verwacht had. En dat kan ik: a) verwachtingen bijstellen (niks verwachten is altijd beter) en b) gewoon doorrrrgaan. Een proces van opruimen, prioriseren en filteren. En vooral niets verwachten, dat vooral. Mijn schouders zijn groot genoeg om nog een hoop meer op te laden (zegt zij, met een dochter in haar nek en twee kindervoeten die over haar schouders bungelen haha). ThanXX voor knuffel!! Lief ben je!! xx

      Like

  8. april71 schreef:

    Like, is ook niet echt een gepaste bij deze, vind ik dan. Maar een reactie geven vind ik ook lastig.
    Ik begrijp je. Bij mij komen maar weinig mensen zo heel dichtbij. Ik hou ze op een gepaste afstand.
    Maar degene die echt echt binnen zijn, gaan er ook niet meer uit.

    Like

  9. monvivre schreef:

    Poehee…. ik heb geloof ik niets meer toe te voegen aan bovenstaande reacties. Ik weet wel dat ik zelf ‘redelijk’ geleerd heb dat ik niet van een ander mag en kan verwachten wat ik zelf verwacht / doe. Dat scheelt soms al wel. Klein voorbeeldje….. mijn zus stuurt veel vaker kaartjes naar mij dan ik naar haar. Dat weet ze en ik zeg ook steeds dat ik dat niet altijd automatisch terug doe. Dan zou ik het ook niet doen omdat ik het graag wil, maar alleen omdat het ‘zo hoort’ of omdat zij het verwacht. En wat is dan de aardigheid van een attentie naar iemand? Mensen willen blijkbaar toch beloond worden voor hetgeen ze uit aardigheid voor de ander doen. Die ander heeft er nooit om gevraagd. Het zou iets onbaatzuchtigs moeten zijn, maar blijkbaar hangt er toch een soort van ‘verwachting’ aan. Maar oke, dit is maar 1 klein ‘oppervlakkig’ dingetje, als het over ‘diepere’ zaken gaat is het een ander verhaal. Maar het bovenstaande heeft me wel een andere kijk gegeven op zaken die me normaal irriteerden. Niet dat ik er nu perfect mee omga trouwens, maar toch hihihi….

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s