Gewoon kappen!

Dat riep ik vanochtend binnensmonds tegen een blondzwarte friseuse.
Het was weer eens zover. Na 3 weken gezeur van dochter (6) aangehoord te hebben was ik het zat. Om stipt 8AM hing ik al in de foon.
“Wanneer schikt het u?”
“Nou, nu??”
“OK, om kwart voor elf hebben we nog een plekje.”
Ach nou ja, dat is ook bijna ‘nu’. De kinderen hadden vandaag weer eens schoolvrij om de één of andere vage reden (Landeslehrerversammlung, wat dat dan ook mag wezen. Op zulke dagen ben je blij dat je thuiswerkmammie bent). Kwart voor elf zaten ze allebei op een stoelverhoging (in de overigens compleet lege kapsalon – wat een groot ‘plekje’ hadden wij gekregen!) te koekeloeren.

Bij zoon (9) roep ik standaard: “alles op 12mm graag!” en dat gebeurt dan ook. Dit keer kwam zoon er echter zomaar ineens tussen: “Echnie. Ik wil ’t bovenop langer hebben en dan in stekels. Ik wil cool als Phil [onze drumleraar] zijn.”. Een beetje verbouwereerd door deze inmenging van zoon (want niet gewend: hij is normaalgesproken van het type ‘het zal me allemaal worst wezen, als ik hier maar snel weer weg mag’) maar er natuurlijk niks op tegen hebbend, wordt zoon daar waar ’t wél mag, gekortwiekt. Dat is nog altijd zeer easygoing. Zoon krabt zich ter afsluiting eens in z’n rooie nek, kijkt me aan, gooit er een soort holenmensen-achtig “hangghh?” uit (dat is een samenvattend synoniem voor de aan mij gerichte vragen: “nou? wat kijk je nou suf? is toch prima OK zo??”) en gaat vervolgens braaf op coole wijze bij mij op schoot zitten.  Dochter is een ander verhaal. Die weet 3 weken van tevoren al precies wat ze wil en hoe het moet. Waar kort, waar lang. De pony moet weer kort want ze ziet niks, oh en een lange zwarte haarlok erin a.u.b.

En dan zit ze daar. Mejuffrouw Prekebeen op haar stoelverhogingstroon, de kapster kritisch bekijkend en haar waardigheid beoordelend.
“Oh mam, ik wil toch geen pony meer [oh my…]. Het moet weer lang. Een pony is voor babies, behalve als-ie in de wei staat.”
Ratelderatel.
“Oh en het mag wel iets korter hier. Maar daar niet. Neeeeeeheee, ik zei toch, dáár NIET!!!”
De kapster kijkt ietwat veronzekerd naar mij en ik denk min of meer hardop: “gewoon knippen meid, ik betaal en ik vind ’t allemaal best. ‘t-groeit wel weer aan en als het niet goed is, zit ik met een kortharig krijsexemplaar, niet jij”.
Ze snapt ‘t. En knipt er lustig op los.
Dochter rebbelt voort (in het duits welteverstaan, maar ik ben zo vrij om even te vertalen):
“ik had hiervoor al een roze haarlok, maar die was echt te kort [ter info: die heb ik thuis nog een behoorlijk stuk ingekort omdat ze ‘m steeds opvrat bij het eten] en hij was ook niet mooi meer dus heeft mam ‘m er helemaal uitgehaald. En ik heb nu lang genoeg lang haar gehad. Doe ’t toch maar hartstikke kort knippen, ja? Ik zweet me het eppieleppie nu en dan gaat alles jeuken. Maar ik heb geen luizen hoor! Die heb ik nog nooit gehad. [ik klop zachtjes af op de stoelleuning]. M’n broer ook niet, want die heeft sowieso millimeterhaar en daar houden luizen niet van, dat is te licht voor ze. Luizen houden niet van zon want dan worden ze bruin en dan verschrompelen ze. En vlooien hebben we ook niet. Maar straks hebben we 2 katten en dan hebben we vast wel allemaal wel een keer vlooien. En dan komen we bij jou, mag jij ze vangen en in een potje doen. Goed?”

De kapster zegt niet veel, maar ik hoor haar denken: “blij als ik zometeen klaar ben met deze rebbelkous, poeh poeh poeh”. Of zoiets. Ik verdraai even m’n ogen en grinnik enigszins verontschuldigend (en ondertussen vind ik mijn dochter toch best heel erg leuk. Ze lijkt op d’r moeder heheh).

Met de lijmtang wordt er aan de rechterkant nog een 40cm lange lok zwart haar ingelijmd, die op mijn commando toch echt ingekort moet worden (ik zie mezelf alweer tijdens het avondeten de zwarte haren uit haar keel trekken, nee dank je de koekoek). Dochter kijkt beledigd want wil de volledige pluk zwart haar houden. “Daar betaal jij toch óók voor? Dan mag ik het toch wel houden??” Theoretisch heeft ze gelijk. Praktisch heb ik de schaar al zowat vast om de boel dan zelf maar af te knippen en dan mag ze van mij dat afgeknipte stuk best houden. De kapster is me voor en zegt diplomatiek: “kijk, deze lengte is momenteel helemaal ‘in’, dan heb je het precies zoals het hoort”, en houdt de lok op een acceptabele lengte vast. Dochter trekt haar mondhoek nadenkend omlaag maar voor verder nadenken is het al te laat: kapster weet van wanten en de lok is nu tot de helft ingekort. Klaar.

20 minuten later staan ze met korte koppen en een cola-lolly weer buiten.
Als ik in de auto stap mompel ik “Zohhh. dat hebben we voorlopig ook weer gehad”.
Maar ik weet als geen ander: erna is ervoor…

3 reacties op “Gewoon kappen!

  1. Zuster Klivia schreef:

    Ik mag morgen met dochterlief naar de kapper. Poeh… Nu al zin in. Not 😉

    Like

  2. Dina-Anna schreef:

    Met kinderen naar de kapper, het is me wat… gelukkig is mijn oudste intussen oud genoeg om alleen te gaan 🙂

    Like

  3. Christie Grave schreef:

    Jongenshelft heeft altijd David Beckham-haar incl. kuifje.
    Meisjeshelft heeft net 30 cm gedoneerd aan Haarwensen.
    Geen kappersgedoe hier… (gelukkig….)

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s