Examenvrees

Ik zit er nog middenin. Dat examen waar mijn lieve supervriendin Heidy vandaag met een glorieuze, prachtige zes  in geslaagd is, ik heb het nog grotendeels voor me. Ik doe weliswaar momenteel een ietwat bredere vakrichting van deze expertise, maar ik vrees met grote vrezen dat ik nu dan toch vet ga zakken…

Ik kan het niet. Loslaten. Ik kan het gewoon niet. Dat deeltentamen m.b.t. de kinderen lukte tot nog toe het beste. Ik heb zoon al een keer een hele week vrij kunnen laten, een hele week scoutingkamp zonder enig contact. Een hel, maar ik heb ’t doorstaan. En hij vond ’t geslaagd. De kinderen zwermen hier sowieso na de middag uit, met de fiets of de step de hort op. Naar buren een stuk verderop, vriend(inn)en in de buurt. Ik weet vaak niet eens waar ze precies zijn. Nee, dát kan ik inmiddels een beetje, dat kindergedeelte. Ik oefen in ieder geval goed.

Maar dan dat deelexamen dat gaat over die mensen waar je ze zoveel waarde aan hecht. Waar je soms zelfs aan hangt om maar niet in de afgrond te storten. Bungelend boven het ravijn hou je krampachtig die hand vast. Een hand waar je zoveel om gaf, die je lief had. Maar ook een hand waarvan je nu vormelijk vóelt dat die je liever de diepte in ziet gaan omdat je gewoon van een te groot kaliber bent. Een hand waar je je zó graag aan op had willen trekken, waarvan je dacht dat die jou ook koste wat ’t kost wilde redden, dat die de jouwe in zich wilde hebben. Alweer fout gedacht.

En dan… besluit je om uiteindelijk toch maar zelf los te laten. In vredesnaam… Je bereidt je voor op de val, op de enorme rotsmakkerd die je maakt als je daar beneden als een bom inslaat. Hoe diep zou de krater zijn… Je sluit je ogen. Nog één diepe zucht. De grip op die vooralsnog reddende hand nu zelf losser makend. Niet meer trekken. Niet langer nog smekend omhoog kijken. En je voelt dat die hand eigenlijk maar al te graag meegaat in het loslaten. Hoe pijnlijk die sensatie…  Je opent je vingers. Een vlakke hand. Je glijdt weg. Goodbye…..
….

..
.

En dan sta je ineens op een richel. Een uitstekende rand nog geen vijftien centimeter onder je voeten. Een simpele, stabiele, opvangende richel die daar altijd al was. Je had ‘m niet gezien, maar ineens sta je er op. Niks rotklap. Niks krater. Niks goodbye. Versuft blijf je staan. Grijpt een knoestige wortel in de ravijnwand. Zet je voet in een kleine inham. Trekt je op. En klautert omhoog.

De eens zo gewaardeerde hand is al lang weg. Op naar betere, welwillendere, minder trekkende en nog onbelastende oorden. En je beseft plotsklaps dat je die hand eigenlijk nooit nodig hebt gehad… Door een veel stabielere, oh-zo mooie richel die je opving toen het écht belangrijk was.

Ik hoop dat ik ergens daar onder mijn voeten óók zo’n richeltje heb…

Maar ik heb examenvrees…

7 reacties op “Examenvrees

  1. heidtjeblogt schreef:

    Oh lieverd, ook jij gaat slagen voor dat moeilijke examen hoor, ik help je, ik bied je die hand, ik plaats dat richeltje, ik zal je de antwoorden voorzeggen, ik ben immers al geslaagd. Ik hou je hand vast en praat je bemoedigend toe, echt dan verdwijnt die examenvrees als sneeuw voor de zon…
    Kus kus

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ssst voorzeggen mag niet 😉 maar de rest: graag! Ach. ooit slaag ik. in loslaten. ik heb ook een dik jaar over m’n rijbewijs gedaan en bij de 3e keer afrijden (zonder vooraf te zenuwkotsen op ’t toilet!!) lukte zelfs dat. Dan is dit een eitje ^^ xxxx

      Like

  2. Zuster Klivia schreef:

    En om die reden ben ik gestopt met me druk te maken van te voren. Ik kon mezelf zo gek maken, vreselijk gewoon.

    Zet ‘em op! Doe je ding en haal dat examen gewoon 😉

    Like

  3. april71 schreef:

    Lieve Lou,

    Het hele leven is één groot examen, met de ultieme klapper aan het eind.
    Voor dat examen slaagt iedereen. In de tussentijd is het vallen en opstaan.
    En jij hebt onder je voeten niet één richeltje, daar zitten er wel meer.

    Genoeg richeltjes om je telkens weer op te vangen en aan op te trekken.

    Dikke knuffel XXX

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      die ultieme klapper doe ik echt pas aan ’t einde hoor!! (*grinnik*). Daar wacht ik nog even mee ^^ Ja ik weet ‘t. Zoveel onzichtbare en onherkende richeltjes. Ik moet altijd aan Indiana Jones denken, die over die onzichtbare brug over het ravijn moet lopen. Enkel met het vertrouwen dat het wel goed zou komen stapt hij het ravijn in en daar is dan daadwerkelijk die brug, die hij simpelweg niet zag omdat hij vanuit het verkeerde perspectief keek. Dat dus. Perspectief een beetje bijstellen en ineens is er weer een grote, stabiele brug 🙂 ThanXXX lieverd!!!

      Like

  4. monvivre schreef:

    Mooi verwoord!

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s