I believe I can fly!!

I believe I can touch the sky…

Ik kon de onderkant van de wolken gisteren bijna écht krabben!!
Maar er zat een cockpitkoepeltje tussen.
En ik mocht dat ding niet even open doen om die wolk te kietelen.
Bummer… maar niet heus 🙂

Gisteren heb ik een zweefvlucht gemaakt!! Ja echt!! Joe had me een tegoedbon voor zo’n vlucht kado gedaan voor m’n (allerlaatste?? ;-)) verjaardag. De eerste afspraak, een week of 3 geleden, ging niet door: het was de hele week (wat? twee weken!) strálend weer geweest, maar die zaterdag was het ineens gruwelijk slecht, als in ‘storm’. De zondag daarentegen was wel weer prachtigmooi dus ik dacht al bij mezelf: “dit moet een teken zijn… ik mag dit niet gaan doen… ‘men’ wil blijkbaar niet dat ik ga vliegen…”. Afgelopen vrijdag cancelde de piloot ‘s-avonds voor de 2e keer: de volgende dag zou het te turbulent worden en als passagier elke 2 minuten een bijna-dood-ervaring te hebben was geen pretje volgens hem. Maar het groene sein kwam alsnog: gisteren om 8 uur ‘s-ochtends. De turbulentie bleek pas ‘s-avonds te komen en het zou een mooie, rustige vliegdag worden. Zei hij…

Om half 12 moesten we op minisportvliegveldje ‘Micheldorf’ zijn. Daar stond al een kudde zweefvliegtuigjes te wachten op de juiste thermiek en een time slot voor de lier. Het was zeer gemoedelijk: de piloten zaten op tuinstoelen of in het gras te lanterfanten. Een meer dan slechts ouwe auto (zonder kentekens) deed dienst als lier-ophaler. En er stond nog een klein motorvliegtuigje namens Samburo dat die zweefvliegtuigen omhoog bracht, die verder weg wilden vliegen cq. hoger (op 1km hoogte) wilden starten. Dat zou bij mijn vlucht dus ook het geval zijn.

Ik had thuis al één tablet primatour (tegen de kotserij) genomen en nu, op het vliegveld bij het zien van het vliegtuig zelf, nog maar eentje. En ik had natuurlijk, op instructie, ook nog Superpep (antikots-kauwgumpjes) in m’n vluchttasje gedaan, net als wat druivensuiker – aangezien ik na het ontbijt niet meer had gegeten, ik tot na de vlucht die tot ‘s-avonds zou duren ook niets meer wilde eten en ik daarbovenin niet van m’n stokje wou gaan door een te laag bloedsuikergehalte – en een klein flesje water. Oh, en m’n compact camera en m’n iphone natuurlijk. Ik wou toch wel wat foto’s maken daarboven, al was het maar als bewijs dat ik uiteindelijk niet neergestort ben. Ik kreeg eerst de gebruikelijke veiligheidsinstructies: aan uw linkerkant zit de nooduitgang, er wordt gedurende de vlucht geen eten geserveerd, hoe werkt de parachute, wat leest u zoal op al die displaytjes voor uw neus, waar dient die en die en die noodknop voor, waar waren de kotszakjes, waar mag  ik absoluut niet met m’n tengels aankomen en hoe vlieg ik in geval van nood zelf. Ehmm…. ja OK. Fijn. Wilde ik dit wel??? Ik had twijfels van jewelste over de grootte van het kuipje waar ik in moest zitten. Met parachute en al. Ik ben van mezelf al niet bepaald (bepaald niet…) klein en dan moest ik daar a) in zien te komen én b) de gordels dichtkrijgen… Het was echt even prutsen maar toen zat ik. Muurvast. Ik moest er niet aan denken dat ik me daar in geval van nood op x kilometer hoogte al neerstortend nog weer uit moest wrikken.

Vóór mij had dochter al mee mogen vliegen met een liervlucht (opgetrokken met de lier, even rondcirkelen om de thermiek te testen en dan weer landen) en ze was er helemaal wég van. Dat koppie bij het uitstappen, onbetaalbaar!! Zoon kwam bij onze terugkomst ‘s-avonds ook aan de beurt met nog een korte liervlucht en was al net zo enthousiast.

Lift-Off!!

Afijn. We stonden klaar voor vertrek, wachtend op Samburo het Motorvliegtuigje (deed me een beetje denken aan Thomas de Trein). Samburo werd voor ons vastgesjord met een kabel en whoppaaaa daar gingen we (na even uitvoerig afscheid genomen te hebben van man en kinderen – je weet maar nooit hè ^_^). Ik had het loeiheet. Herr Pilot had gezegd dat ik warme kleding aan moest trekken omdat het bovenin berekoud zou zijn. Dus langarmshirt, vestje, softshelljack, sjaaltje, petje en daaroverheen de parachute. En een tena-lady in m’n onderbroek want ik ben allesbehalve goed in plas ophouden en een zweefvlucht kan toch gauw zo’n 4 uur duren… En een board-WC was er nu eenmaal ook niet. Ik zweette me het eppieleppie aan alle kanten but soit, het was voor het goeie doel (mijn genot) en we zouden vást zo boven zijn. NOT!!! De thermiek was gruwelijkst slecht (volgens de piloot) en hij moest continu extreem kleine cirkels vliegen om hogerop te komen. Wat tot max. 1100 meter lukte, daar was een zgn. inversielaag, een luchtlaag waar je simpelweg niet doorheen komt.

Een “Blumerl”

Twee (TWEE!!)  uur lang hebben we zo in alle mogelijke bochten en cirkels gevlogen. Heet. Heter. Heetst. Felle zon op ons plexiglaskoepeltje. Ik was ontzettend blij dat ik compleet gedrogeerd was want anders had ik de binnendecoratie van zijn vliegtuigje al lang van een nieuw kleurtje voorzien. De Superpep was ook binnen de kortste keren binnenmonds: ik heb nog steeds kramp in mijn kaken van een middag lang heftigst (her)kauwen. De piloot (superaardige vent) kletste en mompelde de godsganselijke tijd: “Das kann nicht wahr sein. So schlecht heute. Versuchen wir dieses Blumerl noch mal [een “Blumerl” is een klein wolkje – een bloemetje – dat ontstaat als de thermiek verandert en dat aangeeft dat daar luchtstromingen zijn]. Ah, da ist noch ein Blumerl. Mensch, schon wieder nix. Irgendwo muss es doch gehen. Wir geben nicht auf. Irgendwo wird’s gehen. Geht’s Dir gut? [jaja, alles bestens] Fliegen wir noch mal zur Lotte [da’s een lokaal bergje waar vaak goeie thermiek heerst]. Wenn wir nicht noch mindestens 200m gewinnen, wird’s nix mehr. Ist Dir schon schlecht? [nöhhh, gewoon doorrrgaan, ik red me wel hier achterin. Ik dommelde zelfs bij tijden even weg, tja, die tabletten hè]. Wir geben nicht auf, irgendwie schaffen wir das. Ahh dieses Blumerl versuchen wir auch noch mal.” Enzovoort. Ik mompelde op regelmatige tijdstippen braaf “ja” en hield me verder geconcentreerd bezig met diep doorademen en hard naar buiten kijken om de misselijkheid tegen te gaan. En ineens, ineens lukte het. 1100m. 1500m. 2000m. En ik dacht: “wooooowww we zijn nu wel hoog genoeg hoor! Ah toe, nu rechtuit vliegen?”. Maar nee, hoger en hoger, round and round we go. Toen we op 3000m waren vond hij het geschroef in de lucht genoeg en kon het genieten echt beginnen. Het was zoooo mooi. Zo imposant. Zo onbeschrijflijk. Zo indrukwekkend.

De onderkant van de wolken schrapen.
Honderden kilometers ver kunnen kijken.
Over grote gletsjerplateaus vliegen.
Bergtopkruizen ver beneden je zien.
De zon door de wolken náást je.
Het vliegen puur op de vleugels.
Geen motorgeronk, enkel rust.
De grote roofvogels die kalm naast je vliegen.
Het even groeten naar een ander zweefvliegtuig vlakbij.
De enorme dalen die je compleet kunt overzien.

Ineens was de vlucht zo rustig dat de piloot zelf maar ‘ns ging lunchen. Broodjes werden uit een zijvak geplukt.
“Hé, geef je me even die waterfles aan die naast je ligt?” Ik geef braaf de waterfles door naar voren. We zweven. Ik zuig nog maar weer een druivensuikertje weg want ook ik heb inmiddels wel erg honger (al 7 uur geen hap gegeten hè). En we zweven verder. En verder. Zo mooi…

Ik denk dat je het zelf moet ervaren om te kunnen begrijpen hoe geweldig zoiets is.
Simpelweg vliegen op de wind, op je eigen (vliegtuig)vleugels.
Nix I BELIEVE.
I CÁN FLY!! Há!

Na een goed uur rondzweven namen we weer koers op de thuisbasis. We moesten onze hoogtewinst goed verdelen om over de laatste bergtoppen te komen (spannend :-)). Nog een paar rondjes naast een bergkam en dan toch maar langzaam de landing inzetten. Nog vlak over een kerk op een heuvel en een grote burcht gevlogen, aancirkelen en toen was het gedaan.
The eagle had finally landed. En m’n knieschijven sprongen er zowat vanaf na 4 uur met kromme benen te hebben gezeten.

Maar de tena lady is droog gebleven, yay!

____________________________________________________________
nog een paar foto’s:

Liervlucht (zoon)

Off we go!!

Me – airborne. (Ja, cockpit was klein. erg klein)

Gipfelkreuz (aan het eind van de vlucht)

11 reacties op “I believe I can fly!!

  1. Zuster Klivia schreef:

    Joehoe, you did it! Mooie foto’s zeg. Ik zou ook wel eens willen…

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      het schijnt loeiduur te zijn, zo’n vlucht. maar ‘mijn’ piloot was (is) een collega van m’n man dus daar zal vast wel iets van een vriendenprijs gevloeid zijn haha 🙂 Maar het is het echt waard, het is prachtig.

      Like

  2. centraaloplaadpunt schreef:

    Heel erg gaaf zeg!
    Volgende stap: parachute springen? 😉

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      graag! wil ik best een keer doen (een tandemsprong ofzo) 🙂 ik zou ook wel een keer willen bungeejumpen, maar daar zit een miniem verschil: daar moet je zelf springen. Zweefvliegen of een tandemsprong, daar word je gelanceerd of er wordt voor je gesprongen. Je hebt geen keus meer: iemand anders doet ‘de zet’. Zelf springen – geen idee of ik dat voor elkaar zou krijgen. Maar uitproberen wil ik ’t best wel een keer 🙂

      Like

  3. Nanda schreef:

    Superenthousiast blog en mooie foto’s van een fantastische ervaring!
    In een zweefvliegtuig heb ik nog nooit gezeten maar wel twee keer een ballonvaart gemaakt. Ik vond het geweldig! In een mandje meezweven op de wind, de wereld van bovenaf bekijken. Dan pas zie je hoe, in Nederland, alles in vlakken is verdeeld. Het is jammer dat het zo duur is, ik zou ieder jaar minstens één keer zo’n vaart willen maken. En dan ook een keer in de buurt waar jij woont, dat lijkt me adembenemend mooi…

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      het is ook echt adembenemend mooi. die bergen, die enorme besneeuwde vlaktes en rotsen, het gigantische uitzicht. Met een ballon lijkt me ook gewéldig, da’s nog spannender omdat je totaal afhankelijk bent van de wind m.b.t. waar je uitkomt… Zo’n vliegtuig kun je normaalgesproken (niet altijd hè, soms landen ze ergens anders omdat de hoogte ineens niet meer voldoende is om terug te komen) weer daarheen terugsturen waar je opgestegen bent. Ballonvaren lijkt me idd ook nog wel wat 🙂

      Like

  4. Dina-Anna schreef:

    Super echt… wat een cadeau @->–

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ja hè… en ik had er zelfs nooit om gevraagd. Het was een complete verrassing. Eén van de meest geweldige dingen die ik ooit van hem gekregen heb (naast 2 kinderen dan hè haha!)

      Like

  5. Brigtte Bartels schreef:

    Super meid! echt geweldig moet dat zijn geweest. Kwil ook een keer vliegen op zo’n manier!.XOX

    Like

  6. Bucket List « schreef:

    […] een reünie!), zweefvliegen (vorig jaar april, wat een ervaring – valt hier te lezen: “I believe I can fly“), emigreren (been there, done that: weliswaar binnen Europa, maar toch), mijn duikbrevet […]

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s