afgevlakt

Ik zit hier in een halfdonkere kamer. Alleen de felle eettafellamp is aan. En ik zit eronder, op m’n laptop te rammen. Voeten op de stoel tegenover me, hoofd beetje schuin, melancholische blik. Op TV loopt één of andere looovvvvve-movie die ik niet ken. Ik weet wel dat ik Cameron Diaz niet leuk vind. Ik krijg altijd een beetje een badeend-gevoel bij haar. Ik kan alleen maar hopen dat ze haar lippen nooit op laat spuiten want dan krijg ik ook nog een rubberbootgevoel. Op de achtergrond staan er een hoop browsertabs open, o.a. een tab met Twitter, een tab met facebook, muziekvideo’s op youtube, een paar blogs die ik nog wil lezen en blip.fm.

Wat een brok intelligentie in één schermpje. Ik verveel me. En toch ook niet. Ik zou momenteel niet eens tot iets anders in staat zijn dan stom typen en wat lezen met een nog stommere film op de achtergrond. Vermoeiende dag, veel gedaan. O.a. hele oerwouden aan brandnetels uit de tuin gerukt waardoor m’n onderarmen nu jeuken als de sodeneten. Man heeft het ronken op de bank inmiddels ingeruild voor ronken in bed, een stuk prettiger voor ons allebei. Ik zucht een keer diep, kijk vermoeid naar het scherm en naar mijn eigen binnenste. Wat wil ik nou. Er niet over nadenken, dat is wat ik wil. Alles uitschakelen. Alles op autopiloot. Gewoon functioneren zonder emotie. Simpel de dingen doen die goed zijn voor mij en mijn omgeving zonder gevoelsmatige rompslomp.

Ik wil uit. Uit als in “off”.  Ik ben mijn eigen tegenstrijdigheden meer dan zat. Ik zeg te houden van maar ik voel me leeg. Ik zeg los te laten maar ik blijf er maar in hangen. Ik beloof mezelf te stoppen maar ik ga maar door. Ik neem me voor bepaalde dingen niet meer te doen maar vijf minuten later ben ik er alweer mee bezig. Wie redt mij als ik het zelf wel wil maar niet doe?

Ik voel me een zwakkeling. Het laatste beetje intensiteit stroomt weg. Ik zou uren kunnen douchen in de hoop dat ik uiteindelijk oplos en in het afvoerputje verdwijn. Ja, dat zou wat zijn. Ik heb zoveel mooie, geweldige dingen gedaan de afgelopen week. Ik heb gevlógen. Ik heb geschreven. Ik heb gewerkt. Ik heb geschilderd. Ik heb de eerste aardbeien uit de tuin geplukt. Ik heb geleefd. En ik ga ook door met leven. En met geweldige dingen doen. Ooit zal ik vast nog wel ‘ns iets bereiken. Maar het vlakke gevoel blijft. Ach, het zal over een paar dagen (jaren?) wel weer weg zijn, schat ik zo.

En afgevlakt is altijd nog beter dan uitgevlakt…

14 reacties op “afgevlakt

  1. Lou ❤ schreef:

    Dikke kus voor de allerliefsteenmooisteLou.
    Xxxx

    Like

  2. Afgevlakt is ’t gevolg van ontkenning, bij mij. Meestal door teveel emoties op m’n bordje om in 1 keer te verwerken. Handig weggestopt en daarna net gaan doen alsof ze er niet zijn. Gewoon keihard mezelf voorbij blijven rennen om dan vervolgens ergens keihard op mn bekkie te gaan!! #talentjehoor ;))

    Herkenning??

    Like

  3. JC schreef:

    hmmm. je hebt geen flikker aan deze reactie (en ik had hem al eens getypt maar hij verdween in het niets zeg maar….dus ik typ hem nogmaals ondanks dat ik denk te weten dat je er geen flikker aan hebt….) ik schreef in mijn dagboek vanavond: ik staar door mijn ogen naar buiten…….daar moest ik aan denken toen ik dit blog las…….en dat van dat douchen? Zo herkenbaar…..het lullige bij mij is dat ik echt te dik ben voor die afvoer…… 😉

    (als ie nu weer ins blaue hinein oid verdwijnt typ ik hem niet nog een keer hoor!)

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ik zie ze wel hoor 🙂 ik zal die andere dan maar even weg halen 🙂 en ik staar door m’n ogen heen naar ’t beeldscherm en zie geen ene flikker… We staren wat af :-S (En hahahah, ik zei ook: éérst oplossen, dan door de afvoerput LOL ;-))

      Like

  4. Hoogste tijd om jezelf onder ogen te komen?!

    Gevoelens en emoties horen er nou eenmaal bij, hoe moeilijk ze soms ook zijn. Ze hebben onze aandacht nodig, omdat we anders onszelf verloochenen. Vluchten heeft alleen tijdelijk zin en veroorzaakt dat ‘de berg ellende’ alleen maar groter en groter wordt.
    Waarom meis?? Jij verdient zoveel beter!!

    *BIG HUG* #loveyou

    Like

  5. Nanda schreef:

    Kijk je uit, Lou? Het klinkt alsof je tegen een burn-out aanzit….
    *knuffel*

    Like

  6. David Veré schreef:

    Herkenbaar. Ik worstel in een walgelijke poel van futloosheid. Emotieloos staren, wel willen maar niet kunnen. En tegelijkertijd wel kunnen maar niet willen. Mooie menselijkheid.
    Mooi mens ben jij 🙂 Knuf.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Dank je Dave… ja, emotieloos idd. ik merk van mezelf dat ik veel dingen bewust aan me voorbij laat gaan om me er vooral maar niet mee bezig te hoeven houden. Ach. Als het menselijk is, komt ’t vanzelf wel weer 😉 thanX

      Like

  7. Brigitte schreef:

    Lieve kleine sis, je hebt in je leven al zooooveeeel bereikt. Kijk om je heen en heel dicht bij. Weet bijna zeker dat je er van opknapt… ben niet zon poetische schrijver als mn voorgangers, ben ook niet zon diepgraver en denker, maar ik ben trots op mn kleine grote zus … met alles wat je doet! Dikke knuf en kus. Hou van jou

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      dat weet ik, lieverd. ik weet het. maar ik ervaar het anders. dat is het rotte… ik denk dat jij dat gevoel wel snapt… het hoort er waarschijnlijk bij, het is het menselijke aan mij (zoals David hierboven al zegt). het komt wel weer. moet. hou ook van jou, mijn lieve grote zus 🙂 XXX

      Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s