Shocking Day

… klinkt als Boxing Day, maar zo gezapig als op 2e kerstdag was het vandaag tot nu toe dus écht niet. Eerst een shock op Facebook, waar een nieuwgevonden vriend ineens ‘live’ alle symptomen van een hartaanval beschreef, en dat hij zich toch best wel zorgen maakte (een 112-momentje noemt hij dat, duhhh…). Sterkte Paul, ik hoop echt dat dit een giga-sisser gaat worden, maar tot nu toe ga ik nog maar even door met me zorgen om jou maken…

Ondanks dat toch maar traditiegetrouw eten gekookt (zoals wij goed geïntegreerden braaf ‘s-middags doen hier in Oostenrijk), dochter kwam inmiddels het huis binnenstommelen, bij de voordeur met schoenen aan (voor de duidelijkheid: die dienen hier bij den voordeure uitgetrokken te worden)  en ‘Schulranzen’ nog op de rug alweer haar vaste middagvraag roepend: “Darf ich fernsehen??” en ik mijn steevaste antwoord al terugbrullend: “Nee!”

Om 10 voor 1 denk ik: “Hmmm. Zoon is wel laat. Raar.” Dochter probeert ’t nog een keer met de TV en ik verzucht dat ze dan maar 5 minuten moet kijken voordat zoon thuis komt. Om 1 uur denk ik: “dit is niet normaal” en bel de buurvrouw om te vragen of haar zoon T. (zit in dezelfde klas en gaat met dezelfde bus naar huis) al thuisgekomen is. Die neemt op en ik hoor hem al op de achtergrond. “Ja hoor, die is al laaanggg thuis”, vermeldt ze. En nee, zoon zat niet in de bus. Ik hoor buurjongetje op de achtergrond brullen dat een man hem weer uit de bus gehaald en meegenomen had.

Boink… SHOCK!!! De nachtmerrie van iedere moeder. Een man. had. hem. meegenomen…
Ik kwak de hoorn op m’n iphone, sleur dochter bij de TV vandaan en prop haar met blote voeten in de auto. Met het hart achter m’n huig scheur ik over ons landweggetje (2m breed en deels opgebroken omdat er opnieuw geasfalteerd wordt). Ik geloof dat ik de 100km/h dik gehaald heb :-S (laat man het niet horen). Ik was binnen een minuut op school, ruk dochter uit de auto en ren naar binnen. De directrice zit nog in haar kamer en buiten adem en best wel redelijk in paniek (*kuch*) vraag ik haar of ze zoon nog ergens gezien heeft, of ze weet waar hij is want ik ben hem kwijt (zij kent hem heel goed). En met vermoeide doch relaxte stem zegt ze: “ja tuurlijk, die is met zijn leesbegeleider en de andere kinderen een ijsje eten, dat hadden we toch afgesproken?”

Ik zak bijna door m’n knieën. Verrek ja. Dat was ook zo. Waarom ben ik in vredesnaam zo ontzettend vergeetachtig de laatste tijd?? Als ik m’n kont niet zo goed vast had zitten, had ik dat ding ook vast nog wel ergens laten liggen… Zoon is zwaar dyslectisch en heeft op school één uur per week extra leesbegeleiding. Een uurtje intensief lezen met een ‘leespeetoom’ (zo noemen ze dat hier). En vorige week vroeg hij (persoonlijk nota bene!) of zoon deze woensdag na school mee mocht om met alle leeskinderen en leespeetoom zelf een ijsje te eten bij het plaatselijke café. Ja prima, tuurlijk mag hij dat, leuk!! Alleen was ik dat door de punctuele werkstress op het vraagmoment zelf 2 uur (nah jah, 2 minuten, zeg maar) later alweer vergeten.

Ik had het dus ook vergeten om zoon te zeggen: die wist van niks en is na school braaf in de bus naar huis gaan zitten i.p.v. met de goede man mee te gaan. Leespeetoom had dat gezien en heeft hem weer uit de bus gehaald en – zoals afgesproken (én zelfs schriftelijk ondertekend :-S) – meegenomen. DE man die mijn zoon uit de bus haalde en meenam. Hele aardige vent, echt. En goud waard voor zoon, die door hem inmiddels zoveel beter kan lezen.

Afijn. Toen ik mezelf weer bijelkaar geraapt had, bedankte ik diepzuchtend de schooldirectrice, scheurde met dochter – nog steeds zuchtend – terug naar huis om een klein bedankkadootje en -kaart voor leespeetoom in elkaar te knutselen (die goede man heeft zich dit jaar wel zo’n 30 uur met zoon bezig gehouden, hè) en toen naar het café geraced om daar – zoals óók afgesproken – zoon af te halen.

Inmiddels is mijn hartslag weer terug op normaalniveau. En ik moet de dingen duidelijk nóg beter opschrijven in m’n electronische agenda (nou ja, ik moet ze gewoon opschrijven, eigenlijk) zodat ik mezelf wat hartkloppingen en nachtmerries kan besparen.

Nog één keer diep doorademen en dóórgaan maar weer…

13 reacties op “Shocking Day

  1. Zuster Klivia schreef:

    Ik zou een lavendel wierrookje aansteken, erboven gaan hangen en hééééél erg diep gaan inademen, een uurtje ofzo. Minstens 😉

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ja zoiets (ik ben hartstikke allergisch voor wierrook hahah dan kieper ik om maar goed, iets vergelijkbaars ^^). maar ik heb net even een uurtje lang diep de boerenmestlucht ingeademd hier, dat heeft wel ongeveer hetzelfde effect 😉

      Like

  2. april71 schreef:

    Druk nu wel op de like button, maar eigenlijk is het helemaal niet leuk. Nou, het eerste niet, dat tweede hmm tja eigenlijk toch weer wel. Je weet wel 🙂

    Knuffel

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      nee echt leuk was het allebei niet. het eerste lijkt toch nog redelijk te gaan, wel ernstig (artsen bezig) maar goede hoop. het tweede is achteraf gezien gewoon lullig door m’n eigen stommiteit :-S maar goed. je mag liken hoor 😉 x

      Like

  3. daisyfee schreef:

    Hoop dat je al wat weet over het 112 gevalletje. Ontzettend, de schrik van je zoon, zie het helemaal voor me… Ik hoop dat je de rest van de dag bij kan komen. Heb je wel verdiend.
    Liefs van d!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ja, het gaat redelijk met gevalletje 112 voor zover ik heb begrepen. Er wordt naar hem gekeken en vanalles gemeten maar hij doet ’t nog, goddank. Net even op de kop in de tuin gehangen, dat werkt altijd ontspannend 🙂

      Like

  4. Nanda schreef:

    Jezus, wat een schrik! Meer zinnigs kan ik er niet over zeggen. (Ja, misschien dat je je wel heel lullig moet hebben gevoeld toen eenmaal bleek dat je het allemaal Had Kunnen Weten….maar daar zit je niet op te wachten…)
    Mijn advies: 1) adem in 2) adem uit 3) herhaal vanaf 1)
    en een knuffel
    en nog een advies: kijk manlief vanavond eens lief aan en vraag hem je nek even te masseren….

    Like

  5. heidtjeblogt schreef:

    Jemig Lou, ik zit dit al met hartkloppingen te lezen, wat een schrik zeg…pffffffffffffffff, blij met de afloop! Xxxx

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s