Beperkt in mij

Het afgelopen weekend was er eentje van het soort “talk much and do less”. Eigenlijk moest ik werken (ik was in München, hè). Heb ik ook wel gedaan hoor, maar het overgrote deel heb ik kletsend doorgebracht. Pratend met goede vrienden, pratend met hartsvriendinnen, pratend met m’n bedrijfspartner. En dat terwijl ik éigenlijk geen grote prater ben. Ik ben eerder een luisteraar, een analyseerster, een meedenker, een troostster.

Dat wist ik natuurlijk al. Ik heb echter een nieuw inzicht verworven. Door alle geklets merkte ik steeds meer wat mijn echte probleem is. Het probleem waar ik al tijden mee worstel. Het probleem dat ik en passant maar midlife crisis genoemd heb. Misschien is het dat ook wel hoor, maar ik weet nu wat het OERprobleem is.

Ik word beperkt in mij…

Ik zou zoveel méér kunnen zijn. Ik wíl zo graag zoveel meer zijn. Maar mede, nee voorál door mijn eigen keuzes en mijn verantwoordelijkheidsgevoel kan ik dat niet en word ik beperkt in mijn zijn. In het ‘wie ik kán zijn’. Ik ben nu in eerste instantie moeder, vrouw van, bedrijfsvoerster cq. zelfstandige, maar vooral ook slaaf in de huishouding. Ik probeer mezelf iets meer te verwerkelijken en te vervullen met wat magere pogingen tot schilderen, musiceren en schrijven. Daarnaast zorg ik voor enige ‘externaliteit’ door in een vereniging wat rond te prutsen (als trainster van de kleinste voetballertjes), door vrijwilligerswerk en het waarnemen van wat schoolfuncties (oudervertegenwoordiging), door uit te gaan met vriendinnen en buurvrouwen (die gelukkig ook vriendinnen zijn).

Maar dat was het dan ook wel. Ik ben zoveel méér dan dat maar het kan er niet uit… Ik heb hier zelf voor gekozen. Ik wilde heel bewust kinderen. Ik heb ze mogen krijgen en ze zijn het allerbelangrijkste in mijn leven (Klinkt cliché, is het ook. Soit.) Ik heb heel bewust en weloverwogen gekozen om naar München en uiteindelijk zelfs van München naar Oostenrijk te verhuizen, in eerste instantie vanwege de kinderen maar vooral ook voor onze relatie en de duidelijk hogere levenskwaliteit hier. Hier kunnen we ons een behoorlijk huis met een grote tuin veroorloven, hebben we rust, natuur en geen financiële zorgen. Ik voel me hier best heel erg thuis, ondanks de heimwee naar Nederland. Ik ben flexibel. Ik ben goed geïntegreerd in de gemeenschap hier. De kinderen hebben mijn intensieve begeleiding na school allebei hard nodig dus wat dat betreft is het goed dat ik mijn werk kan doen waar en wanneer ik dat wil. As said: Ik ben flexibel.

Ik ben zelfs zó flexibel dat ik mezelf kwijt ben geraakt ergens in één van die bochten waarin ik mezelf heb gewrongen. Ik doe alles voor iedereen maar bijna niks voor mezelf. Waar ben IK gebleven??

Ik. De ongeduldigheid zelve. Creatief. Dubbelgestudeerd (waar ik niks mee doe).
Ik. Loner. Reisgek. Liefhebster. Dichtbij-vriendin (maar ik ben enkel veraf…).
Ik. Ambitieus. Hoogstrevend. Nadenkend.
Ik. Polyamoureus. Hartstochtelijk. Zoengek.
Ik. Individualist. Muziekminnares. Schilderes.
Ik. Duidelijk gestoord.  140+IQ (waar ik geen donder mee op schiet). Sarcast.
Ik. Dus.

Die ongeduldigheid steekt nog dagelijks de kop op. Al het andere is deels of geheel ondergesneeuwd of zelfs simpelweg hard onderdrukt in mijn huidige leven. Ik mis mijzelf. Mijn echte ik. En ik weet dat ik er momenteel echt niks aan zou kunnen veranderen. Ik kan en wil niet uitbreken omdat ik dat wat ik door mijn keuzes nu wel heb, mijn kinderen, mijn man, mijn ‘mooie nest’ zoals Poezenbeest het beschreef, koester en niet wil verliezen. Maar tussen de bedrijven door heb ik mijzelf verloren…

Geen idee hoe ik hier nu mee verder moet. Hoe ik meer van mijzelf terug kan vinden binnen het kader van het leven dat ik nu leid. Ik doe verwoede pogingen maar ik heb meer vrijheid nodig… meer tijd voor mij. Meer tijd om mezelf terug te vinden. Meer gelegenheid om mijn echte ik te zijn. De vraag is alleen nog hoe…

Excuses voor de eventueel iets te grote openhartigheid.
Ik. blogexhibitionista.

19 reacties op “Beperkt in mij

  1. Jeroen schreef:

    One hell of a big Thumbs Up!!

    Like

  2. Twan van Elk schreef:

    Misschien eerst tijd zien vrij te maken en dan pas bedenken wat je ermee gaat doen? Althans, dat werkte bij mij beter… 😉

    Like

  3. Nanda schreef:

    Tja…meestal heb ik wel wat te zeggen…
    Ik doe een poging: beschrijf je ideale leven en vraag je daarna af: wat is hiervan haalbaar binnen wat jij er voor over hebt of wat je wilt/kunt opgeven?

    Like

  4. Deborah Hamar schreef:

    Lastig… Ik herken sommige stukjes wel.
    Inmiddels ben ik er achter dat het leven is wat er op je pad komt. Hoe jij er invulling aangeeft is geheel aan jezelf.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      lieve Deborah, dank je voor je reactie!! Helaas stond deze bij mijn spam (automatisch daar ingegooid door WP…) en zag ik ‘m dus nu pas 😦 Sorry. Met die invulling ben ik inderdaad nog bezig… thanX!

      Like

  5. swdriver schreef:

    Okay, je bent dus hartstochtelijk en zoengek.. me like…. maar iets in mij (of in de rest van je blog) zegt me dat dát niet de kern is van wat je wilt zeggen. 🙂

    Blij dat je tot dit inzicht kwam lovely. When you least expect it, you will be hit by the truth… xxxx

    Like

  6. planet of tine schreef:

    Veel succes met de zoektocht naar de zin van je leven ! Als je weet wat je echt wil is het alleen nog maar in de praktijk brengen. Je kinderen blijven ook niet klein. Ik heb ook wel al eens het roer omgegooid, soms omdat ik het zelf wou, soms ook noodgedwongen.

    Like

  7. heidtjeblogt schreef:

    Balans is het toverwoord lieverd en jij gaat dat vinden, dat weet ik gewoon. Kus schatziespatzie!

    Like

  8. cheet schreef:

    Nah via via las ik je, en nu lees ik zoveel herkenbaarheid 😉
    hier makkie 140 iq en wat doe ik? moeder zijn in hart en nieren, vrouw zijn, simpel schoonmaakwerk, alles voor de ander en wat nou voor mezelf??
    Ja freubelen, boswandeling, slapen, lezen, maar carriere??? NEH want de rest gaat voor.
    zodra vrouwen mannen worden en echt gelijk zijn dan pas zal het ooit veranderen.
    maar zolang wij de kinderen baren?? zie ik het nog niet zo gebeuren 😉
    (je zou een ton per kind die je baart moeten krijgen!! Je brengt de toekomst , vergooit je figuur
    en bent zomaar iemand anders ;))

    Maar zolang je plezier hebt in, tevreden kunt zijn met is het best te doen !
    Liefs Cheet.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      hahaha gewéldig!!! “je zou een ton per kind die je baart moeten krijgen!! Je brengt de toekomst, vergooit je figuur en bent zomaar iemand anders” JAAAA! Dát dus!!! kom maar op met die 2 ton. Ik ga een wereldreis maken gheheheh 🙂 ThanX Cheet!

      Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s