Plasgaatjesbeschermer

Zo’n ding heb ik echt dringend nodig. De overige gaten zijn allemaal redelijk ongevoelig of inmiddels immuun, maar mijn plasgaatje is een regelrechte ramp. Too much information? Och… iedereen heef zo’n ding dus tja ach nou ja. Mannen hebben mazzel: die hebben er eentje van pak ‘em beet (whahahaha) gemiddeld 17 cm lengte dus die hebben ’t makkelijker in de battle against the bacteria.

Ik ben deze week trouwens duidelijk op het pad der zelfdestructie. Na de vette ontsteking aan mijn been dat er daardoor bijna vanaf viel (gevolg: antibioticakuur #1) deed ik er nog even een voedselvergiftiging achteraan (1 nacht kotsen, 1 dag slapen, zie vorig blog), daarna stak ik ons huis bijna in de fik met een vergeten pan met olie die ik, bij gebrek aan een voor de hand liggende deksel, maar dwars door het vliegengordijn heen naar buiten heb gemanouvreerd en op het gras heb gesmeten. Daaraan hield ik een tiental prachtige brandwondjes op mijn linkeronderbeen, een paar mooie ronde brandvlekken in het gazon en een wat kleiner vliegengordijn aan over. Maar het huis staat er nog.

Maar het hield nog niet op: woensdagmiddag ben ik na de middag nog even met de kinderen naar het buitenzwembad geweest en heb ik ook zelf even lekker gezwommen (het kon/mocht namelijk weer: de ontsteking aan m’n been was inmiddels over). Stom stom stom. Want mijn plasgaatje houdt niet van buitenzwembaden. Binnenzwembaden zijn al niet fijn, maar die zijn o.h.a. hygiënischer en beter gefilterd. Buitenbaden waar een paar duuzend mensen per dag in liggen te poedelen (en te piesen…) i.c.m. met een flinke dosis chloor en een toch best koele bries als je weer uit het bad komt, dat doet bij mij de bacteriën in hun afwezige handjes knijpen. “we mogen weer!!!” – je hoort ze bijna gillen van blijdschap.

Gisterochtend voelde ik al wat aan m’n water. Letterlijk. Gelijk á là minute en stante pede mijn blaasarsenaal uit de kast getrokken: cranberry-oplospoeder, cranberrypillen, vitamine C, blaasthee en Cystenol (speciale tabletten voor urineweginfecties). Klinkt geweldig, hielp geen drol. Zoals altijd. Ik had ’t kunnen weten. Voel ik iets, is het al te laat. Een dag later zit ik dan al met een bijna-nierbekkenontsteking. En dat was dus vandaag.

De dokter keek bedenkelijk: bloed, eiwitten, pruttel, verhoogde vanallesennogwatwaardes. Alles zat erin, in die 12 in een plastic bekertje uitgeperste druppels van mij. En jawel jawel: antibioticakuur #2 is alweer gestart. De tweede in nog geen 8 dagen tijd. Heerlijk. Ik hou geen bio meer over in dat lijf van mij.

Ik vroeg me vandaag af waar ik nou nog uit zou bestaan als alle bio nou eindelijk dood is in mijn lichaam. Het lumineuze antwoord op twitter luidde: “dat is simpel: antimaterie”. Inderdaad. Geen materie meer over.
I am pure antimatter, babe!!
Klinkt cool.

Doe mij maar een plasgaatjesbeschermer (of een heeeel klein ieniemienie kurkje ofzo…).

Of nee.
Doe mij maar een Lou-beschermer…
Save me from myself please??

8 reacties op “Plasgaatjesbeschermer

  1. Vlinder schreef:

    En nu maar hopen dat dit alles is wat voor de komende 2 jaar ofzo op je pad moest komen…heb je lekker alles al gehad… xxxx Sas

    Like

  2. Poezenbeest schreef:

    *gaat voor Lou liggen en haalt met klauwen uit naar elke bacteriedinges die nog in de buurt durft te komen*

    Beterschap Hoogheid!

    Like

  3. Deborah Hamar schreef:

    Ja erg vervelend dit soort dingen. Zeker ook nog eens als het achter elkaar komt “aanwaaien” Maar je blog is hilarisch geschreven.

    Like

  4. planet of tine schreef:

    Heel vervelend ! Ik weet dat je antibiotica hoort uit te nemen, maar ik durf soms toch wel een paar pilletjes achter te houden om meteen in te grijpen als ik iets voel. Ik plas meestal na een paar uur al bloed.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      nee dat doe ik niet… ik krijg ook steeds andere antibiotica (ben zwaar allergisch tegen meerdere soorten AB 😦 ), en zoveel pillen van één kuur achterhouden dat ik een hele kuur zou kunnen doen bij de eerstvolgende keer dat ik wat voel, gaat niet. En maar een paar antibiotica-pillen nemen bij opkomende blaasontsteking is helemaal slecht aangezien de bacterien dan heel snel resistent worden. Dat helpt absoluut niet :-S Ik ga dus elke keer braaf naar de dokter… maar bij mij ontaardt het dus ook heel snel (heb er vaak last van, hele leven al), vaak opstijgend naar de nieren en ook gelijk bloed plassen :-S Ach. We will survive ^^ toch?

      Like

  5. Nanda schreef:

    Lees net je ene blog over je voedselvergiftiging…en nu DIT weer!!!!
    Die antibiotica doden alle bacterien in je lijf. Ook de goede. Ik krijg er altijd een schimmelinfectie van. Tegenwoordig vraag ik daar ook gelijk een pil tegen. Kut-antibiotica 😉

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s