Autosores en een naveltje

Het was weer zover. Er moest gereden worden. Moeders wilde weer ‘ns terug naar haar roots dus pakte zij kinderen, man en andere pruttel in haar Audietje en karde heenen..

Tot aan ’t tankstation 3 kilometer verderop mocht ik maarliefst rijden, toen had man ’t wel bekeken. Wáár laat je in vredesnaam je benen als in die krappe beenruimte al een grote koeltas met onderwegvreten en een tas met alle waardespullen, telefoons en andere santemekaraam overlevingsbelang staat. Tja, mij lukt dat wél dus mocht ik daar (weer) zitten.

Tot aan ’t tankstation 30 kilometer verderop: toen merkte man dat hij toch wel verrekte moe was van het opritbestraten. Ik mocht het stuur weer overnemen en hij wurmde al ogensluitend zijn benen tussen de tassen.

Maar. Wie op die plek zit, is van de bediening. Zo zijn de regels. Je hebt rijders en bedieners. En ik was nu rijder. Na circa tien kilometer begon dochter: “ik heb honger.” OK, dat kan nog niet want we hebben thuis voor we weggingen uitgebreid gegeten. “Zijn we al in Duitsland? Mogen we een film kijken?” (Dat is ook een regel: filmpjes kijken doen we vanaf de duitse grens. Vraag me niet wie die regel bedacht heeft, ik niet, maar ze moeten dus eerst 1,5 uur stil kunnen zitten of met echte dingen kunnen spelen of naar buiten kunnen staren voordat de DVD aan mag. Dat kan enkel iemand bedenken die normaalgesproken rijdt en niet van de bediening is). Mijn standaard antwoord luidde dan ook: “Moet je papa vragen, die is van de bediening.” Maar papa sliep. Zo zag ’t er in ieder geval uit. Ik porde hem in zijn zij en hij werd sjaggie ‘wakker’ om het bij voorbaat bekende “NEE” door de auto te brullen.

Daarna had ik geen rust meer. Ik voegde niet snel genoeg naar links in. Ik moest eerder mijn knipperlicht uit doen. Ik moest niet zo snel naar rechts gaan om anderen voorbij te laten, dan moesten ze maar even remmen. Ik moest wél spaarzaam rijden en harder dan 130 is níet spaarzaam (dús moet je vaker naar rechts om anderen voorbij te laten…). Ik reed te dicht op m’n voorganger (maar ja, ik moest wél sneller naar links invoegen…). Na 4x diep zuchten brulde ik dan ook gefrustreerd “BEMOEI JE D’R NIET MEE, IK RIJD!! JIJ GING SLAPEN!!”.  Prompt volgde er op onze woordenwisselingen een straf  van boven, in de vorm van een stortbui, waardoor ik sowieso niet harder kon dan 80. En met stortbuien heeft mij Audietje het niet zo, want dan wordt-ie nukkig en wil-ie niks meer vertellen. Vooral niet hoe hard je rijdt, wat je verbruik is, hoe vol je tank nog is etc. etc. Niks meer. Gevoelig contactje dat bij natheid nattigheid voelt. En dat blijft dan ook een dag of 3 zo…

Gelukkig hebben wij daarvoor ons naveltje, onze Garmin Nüvi. Die zegt namelijk wél hoe snel je rijdt en dat is toch best fijn om te weten. No real problem dus. Man dutte weer in, de kinderen jengelden voort. Ik mompelde noodgedwongen dat ik naar de plee moest (tja, die koffie hè) en stuurde de eerstvolgende parkeerplaats aan. Een klein pseudoplasje om er daarna even snelsnel zelf een DVD in te douwen en de rust was wedergekeerd in de auto.

Ik tufte de volgende 600km door, de kinderen keken DVDs en man deed zijn best in de bediening, krampachtig zijn mond houdend over welke rijstijl dan ook. Een file, een hoop halve gekookte eieren en stukjes worst, wat broodjes nutella, 18 wegopbrekingen en Baustellen verder was ik het zat en reed lijnrecht naar een grote gele M. Het was een primitieve dit keer. Gruwelijk onvriendelijk personeel, ellenlange wachtrijen, verstopte toilettekes van 1 meter lang bij 60cm breed, het speelgoed bij de happymeals (stappentellers, bewegingstellers, pingpongtellers) was op (een absolute ramp op gezinsgebied) op de sprongtellers na (een nog grotere ramp: nu wilden ze niet meer zittend eten maar enkel nog springend eten…).  Onze vette hap naar binnen gewerkt en hoppetee, de auto weer in. Nieuwe DVD erin, benen tussen de tassen proppen en gaan met die banaan.

Man reed, naveltje wees de weg. Prima, kon ik naar hartelust bedienen. Naveltje wil o.h.a. echter standaard iets anders dan dat wij willen en natuurlijk sjeesde man de juiste, níet door naveltje aangekondigde, afslag voorbij. Iets van 30km verderop durfde ik voorzichtig te opperen: “hé hadden wij niet al ‘ns af gemoeten?” maar pas na een volgende 10km wilde hij dat ook toegeven. Nou ja, dan maar de route van naveltje volgen. Het is een Garmin en Garmins weten vast wel wat ze willen. Tot Münster was ’t sowieso autobahn en vanaf daar een prachtige snelweg. Alles Bestens. Rond 22 uur kwamen we in de buurt van de bestemming en man riep ineens: “Héé hier moet ik af, dit is onze autobaan, dan zijn we er zo!” waarop ik nog harder gilde: “Nee joh, dan gaan we weer richting Oosten, kijk maar, dat wat naveltje wil is veel richter en anders rijden we een klere-eind om!! Dat is niet goed!!”

En hoppeteeee waren we de afslag voorbij. Ik moet toegeven: ik heb niet altijd gelijk… In dit geval hadden we die afslag moeten pakken. Nu waren we dankzij mijn gegil en naveltjes antinavigatiekunsten gedoemd om dwars door Gronau, dwars door Overdinkel, dwars door Losser en dwars door Oldenzaal heen te rijden. Dat was op zijn zachtst gezegd geen pretje… Het was dan ook ijzig stil in de auto (nadat ik minstens 23 keer aan heb moeten horen dat ik het NIET altijd beter weet en gewoon mijn kop had moeten houden, dat HIJ reed en HIJ dan ook de beslissingen had moeten nemen. Waarop ik antwoordde dat HIJ zélf besloten had om naar mijn gegil te luisteren en NIET af te slaan. Dat was NIET het goede antwoord). Door alle bochten, vluchtheuvels en nieuwhollandsche rotondes moest dochter gedurende de laatste 8 kilometer toch nog een kotszakje onder haar neus houden maar dankzij diep ademhalen en open ramen lukte het toch nog om – weliswaar een krap half uur later dan mogelijk was geweest – kotsvrij op de plaats van bestemming aan te komen. De kilometerteller gaf trouwens een gereden afstand van 112,9km aan. Oostenrijk en Nederland liggen helemaal niet zo ver uit elkaar eigenlijk…

En nou doe ik vakantie vieren. Ik heb vandaag al de nieuwe sjoelbak gepolijst, man geholpen met de Wifi-problemen alhier, koffie gedronken, thee gedronken, boodschappen gedaan in het zelfgeknutselde winkeltje van de kinderen (“Dat kost dan 20 euro!” “Oh, ik heb alleen maar een briefje van 500…” “Ah da’s ook goed, dank u wel” :-S) en koffie gedronken. En nu een blog getypt. Tijd om te koken… lang leve de vakantie, yeah!!

12 reacties op “Autosores en een naveltje

  1. Zuster Klivia schreef:

    Wij hebben ook zo’n Garmin. Die heeft ons alle boerenwegen van Frankrijk laten zien een paar weken geleden. Gelukkig was ik tegen die tijd al onthaast 😉

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Ik heb nu ook alle vluchtheuvels, 30km/h-weggetjes en bospaadjes tussen Ommen en Zwolle mogen leren kennen dankzij ons naveltje… Wat een odyssee… Zo zie je nog ‘ns wat van de wereld hè 🙂

      Like

  2. Nanda schreef:

    Je verhaal is leuk, irl natuurlijk living hell. Enniewee: Fijne vakantie! xxx

    Like

  3. Christie Grave schreef:

    Mannen. Die moet je vooral NIET in je auto hebben. Als ik zelf rijd, heb ik nooit problemen.
    Ik heb mijn moeder.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ach… moeders, mannen, je moet ze nemen zoals je ze krijgt hè ^^ uiteindelijk zijn ze toch fijn om erbij te hebben (als ze hun mond ‘ns wat vaker hielden, that is…)

      Like

  4. swdriver schreef:

    En nadat jullie aankwamen met zn viertjes vet geknuffeld op de behouden aankomst en nu vinden jullie elkaar weer lief en aardig voor de rest van jullie leven 🙂

    Tochhhhhhh?????

    Welkom in ons en jou lage landje schat xxx

    Like

  5. Dina-Anna schreef:

    *glimlach* die sores is intussen wel al vergeten zeker… fijne vakantie @->–

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      is gelukt, die fijne vakantie 🙂 nu alweer thuis 😦 (ach, is ook wel weer fijn hoor!). De sores is idd alweer vergeten LOL, de hele terugweg heeft man gereden en had ik de tijd voor mijn tijdverdrijf: foto’s maken voor m’n van-A-naar-B-blog hihi 😉

      Like

  6. cheet schreef:

    Welkom in Nederland 😉
    Super verhaal zo rijden wij namelijk ook bij 50 km in de buurt hahaha

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s