Hoofdmoe

Een mat gevoel, teneergeslagen, dof. Zo moe in m’n hoofd ben ik. Lichamelijk niet, maar geestelijk duidelijk kortstondig oververmoeid. Niet meer in staat om de tranen tegen te houden. Het ene trieste nieuws na het andere komt binnen. Het ene verdriet na het andere maakt mijn ogen bijna vloeibaar. De ene zorg na de andere kan ik niet meer zomaar aan de kant schuiven. Gedachten malen zich een slag in de rondte. Have your cake and eat it. De angst en de onzekerheid maken er een sierlijk toefje bovenop.

Je anders zo rustige zoon die wanhopig in huilen uitbarst omdat hij wil weten waarom uitgerekend híj zo dyslectich is. Je moeder die ineens ernstig ziek blijkt en geopereerd moet worden. Een vroeger schoolgenoot die plotseling op de A1 om ’t leven blijkt te zijn gekomen. Het zó graag in Nederland en vooral thúis willen zijn maar het niet kunnen. Een idiote zak in een mercedes die me op ons landweggetje zo klem reed dat ik tegen de rand op moest rijden en een klapband kreeg.

Sommige dingen stemmen me enkel tijdelijk een beetje somber, andere hakken er zo ontzettend in dat ik mezelf even kwijt ben.  Op dit soort momenten voelt ieder mens de behoefte om zich terug te trekken. Ik wel in ieder geval…

Ik moet schilderen. Ik moet schrijven. Ik moet naar buiten. Ik moet slapen. Ik moet huilen.
Vervang ‘moet’ door ‘wil’.

Hoofdmoe.
Ja. Alwéér.
Prioriteiten.
Time out.
Laters…

9 reacties op “Hoofdmoe

  1. Poezenbeest schreef:

    Andere aanleidingen, zelfde gevoel, zelfde oorzaak… Je mag wel, echt waar, het is niet verkeerd, is het echt niet! Lieverd, je gevoel is juist, hoe slecht het ook voelt…

    Like

  2. JC schreef:

    bloggen moet niet……heb ik mijzelf verteld……..ik wil op ‘like’ drukken, maar dat is wel simpel. En ik ‘like’ dit niet…..ik denk het slechts te herkennen en van daaruit te begrijpen.

    Like

  3. heidtjeblogt schreef:

    Ik snap je gevoel zo goed lieverd, soms mag je even wegkruipen hoor, even niets om je heen, alleen de stilte horen en voelen. Ik sta voor je klaar om samen door die stilte te schreeuwen. Knuffel lieverd, love you heaps! Xxx

    Like

  4. heidtjeblogt schreef:

    Ik snap je gevoel zo goed hè, soms mag het, soms mag je even wegkruipen, alleen maar de stilte om je heen. Ik sta naast je om samen door die stilte heen te schreeuwen. Ik sta klaar om je vast te houden en je te knuffelen. Love you heaps schat…xxxx

    Like

  5. Chantal schreef:

    Je mag… Je wilt… Je moet niet… Doe vooral wat je gevoel je ingeeft, maar dat doe je denk ik toch wel, voor zover je daartoe in staat bent… Een arm om je heen en een grote knuf

    Like

  6. Mrs. T schreef:

    He bah wat naar allemaal. De machteloosheid die je dan voelt hakt er natuurrlijk ook in. Sterkte.

    Like

  7. Nanda schreef:

    Het komt ook allemaal tegelijk, hè? Wat een moeilijke tijd.
    Verlies jezelf niet uit het oog en doe zoveel mogelijk ook wat goed is voor jou.
    Sterkte, lieve Lou.
    *knuffel*

    Like

  8. Zuster Klivia schreef:

    Ach liefje… wat ongelofelijk kleute voor je allemaal. Alles komt ook altijd tegelijk hè? Wat denken ze daar wel niet van boven? Dat je van steen bent? Poeh… Hou je taai! Dikke kus.

    Like

  9. Vanaf hier kan ik helaas niks anders doen dan aan je denken en je een virtuele knuffel aanbieden. En het eens zijn met alle anderen – dat je moet doen wat goed voor jou is.
    Hou je taai Lou, ik denk aan je!
    *virtuele knuffel*

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s