gesjeesd.

Gesjeesd word ik ervan. Van dagen als deze.

Kwart over zes eruit, het ontbijt hectisch als altijd, stipt om 7:14 rennen de kinderen toch met praktisch al het benodigde én schoenen aan de deur uit en linea recta de schoolbus in. Ik ruim alles binnen op, vaatwasser uit- en inruimen, stofzuigen, katten verzorgen (die ik vanaf 4 AM om de haverklap de trap afgejaagd heb: ons ‘trapbeschermingskarton’ hebben we gisteren weggeruimd maar ik wil ze partout niet boven hebben, écht NIET. Dus moeten we ze nu bijbrengen dat ze niet naar boven mogen. Plantenspuit in de aanslag en hardnekkig cq. standvastig blijven…). Man de deur uit en vervolgens ik pak toch echt wel even mijn rustmomentje van de ochtend: met een grote mok koffie en m’n foon op ’t terras in ’t waterige ochtendzonnetje. Heerlijk. Dat moment heb ik dan toch maar mooi weer binnen.

Aan ’t werk maar zo geen zin… Een hoop rekeningrotzooi die opgeruimd moet worden, aanmaningen, belletjes. Geen leuk werk in ieder geval. Ik ben ’t zat, ik wil wat anders… Daarnaast heb ik de financiële administratie van de turnsectie van de sportvereniging op me genomen wat aandacht vergt, nu aan ’t begin van het tweede halfjaar van 2012. Iedereen moet weer betalen, de lijsten aangepast en bijgewerkt, mensen gevraagd naar de betaling en vooral: ter plekke bij de ingang staan en kasseren… Wat een chaos, die tent.

Kwart voor twaalf: beide kinderen komen binnenstuiteren. Klaar met school. Ik schiet overeind: shit het is alweer middag! Snelsnel eten koken. Spaghetti met rooie saus. “Alweer???” Ja. Alweer. “Oh lekker!”. Mooi. Ik moet ongesteld worden en dan ben ik altijd nogal kort aangebonden…  Eten en eetzooi opruimen en huppetee, allemaal aan de grote tafel: huiswerk maken. Ze treiteren elkaar tot en met maar we moeten dóór. Met z’n allen. Dochter tekent haar tweetjes en drietjes in een schrift met allemaal boogjes en bloemetjes ernaast. Het zal wel.

Zoon schrijft tien zelfbedachte zinnen in zijn duitse huiswerkschrift. Na een dik uur (…) klapt hij ’t dicht: “klaaaar!”.
“Moet ik even controleren, lieffie?” – “Neee neeee, hoeft niet.” Nou dan weet ik wel hoe laat ’t is. “Kom op joh, ik of de juf, dan heb je toch liever dat wij ’t samen verbeteren?” Zoon bokt. Ik moet kletsen als brugman om hem bij me te krijgen. Samen verbeteren we de eerste zin en hij barst meteen in huilen uit. Alweer. Geruststellen, de hemel in prijzen dat hij ’t écht heel goed gedaan heeft en dat we enkel even wat dingetjes verbeteren samen zodat hij dan weet hoe de woorden geschreven worden. Hoofdletters, omgedraaide letters, vergeten -n-en, verkeerde naamvallen. Alles zit er in dubbel- tot drievoud in, in de tien zinnen. Ik denk bij mezelf: “de volgende keer mag de juf ’t doen hoor, pffff.” Maar ik weet dan ook dat zij duidelijk minder lovend en meer degrondinborend zal zijn dan ik… Het lukt uiteindelijk. Ondertussen is het half vier en moet ik dringend door met m’n werk en m’n lijsten (en ik moet nog zóveel andere dingen doen…).

Tegen vieren maak ik wat broodjes en drinken voor de kinderen want ik moet zo weg naar de voetbal. Snel snel omkleden, om kwart voor vijf naar ’t sportveld. Trainuurtje met de jongsten van de club (4-6 jarigen). Ik moet eerder weg want om kwart voor zes moet ik alweer in de sporthal zijn om de gymmers op de lijst af te strepen en de bijdrages voor het turnen te innen of een overboekingsformuliertje te geven. Om tien voor half zeven weer thuis. Snel wat naar binnen stouwen, nog sneller kauwen, snelst wat eten voor de kinderen gemaakt die nog honger hadden en hoppaaa, weer naar de sporthal voor de volgende gymeenheid. Om kwart voor 8 weer thuis, kinderen met enige stemverheffing tot opruimen gemaand. Vanochtend was m’n huis nog zó mooi aan kant… Eigenlijk hadden ze al boven moeten zijn maar dat lukt dus nooit als ik weg ben. Man is er niet, die heeft avondschool vandaag. De kinderen zijn zo strontvervelend dat ik geen zin meer in voorlezen heb. Dan maar niet, sorry hoor. Komt niet vaak voor maar ik ben echt op.

M’n nek brandt heftig aan de linkerkant vlakbij m’n schouder (monnikskapspier?). Ik heb barstende koppijn. M’n linker oog heeft last van stuiptrekkingen (slaapgebrek?) en ik voel me intens moe.

En wat doe ik??
Een blog typen.
Ja. Inderdaad.
Gesjeesd…

14 reacties op “gesjeesd.

  1. swdriver schreef:

    Kortom, modelmoeder met aandacht voor de wereld. En je krijgt er natuurlijk ook zoveel voor terug 😉

    Like

  2. Poezenbeest schreef:

    En ik maar klagen over drukte… Jouw drukte is toch wel een stuk ongelukkiger… Succes Hoogheid! Je kan het, ooit, ergens, eens…

    Like

  3. cheet schreef:

    nou Loutje: zeker wel modelmoeder want je staat er wel, en je helpt wel met dat akelige Duits met zijn naamvallen bah! Niet dat Nederlands zo makkelijk is maar allee.
    Maar moeders die thuis zijn doen niks he, hebben het zo makkelijk YEAH RIGHT not dus.
    En al die thuismoeders en erbijdoenmoeders zijn het allemaal echt wel eens ZO zat
    en dat mag en sterker nog: moet maar eens gezegd worden!
    Die reclames werken trouwens ook niet mee met die vleugels en zo……….maar dat terzijde 😉
    KNUFFEL van nog zo´n moeder hier!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      jah! jajaja!! dat is ’t dus ook hè: mijn man vraagt zich dan af wat ik de hele dag uitvreet dat ik “zo druk” ben, ik heb toch als werkende thuisblijfmoeder tijd zát?? En echt puf om hém dat ook nog weer ‘ns uit te leggen heb ik dan ook niet meer. Soms maak ik wel ‘ns lijstjes of verhaaltjes als deze en douw ‘m die onder z’n neus maar veel helpt ’t niet. Ach. Alles ziet er met die maandelijkse rottigheid ook nog ‘ns twaalf keer erger uit. Over 3-4 dagen ben ik weer de energieke vrolijkheid zelve… *kuch* ThanXXX voor knuffel 🙂

      Like

  4. Zuster Klivia schreef:

    Je bent een adrenalinejunk, das duidelijk 😉 Na zo’n dag ook nog eens achter je laptop gaan zitten… Poeh. Ik werd al gek van jouw dagverslag alleen maar lezen!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ahhh dáár komt ’t door hahah 😀 adrenalineverslaafd! Ik merk er alleen nix van :-S Een beetje meer pep zou niet weg zijn… maar ach. Ooit komt ’t met deze junk ook wel goed, vrees ik (heheheh) 😉

      Like

  5. Alice Gerritsen. schreef:

    Leuk en eerlijk beschreven!!!!

    Like

  6. Chantal schreef:

    Geweldig heerlijk herkenbaar! Maar eh… ik heb dan de puf niet meer om een blogje te doen hoor 🙂 Enne ik heb al gelezen: modelmoeder, adrenalineverslaafd, aandacht voor je kids, rennen en vliegen ook voor andere (kids)! Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten. Maar eh… die maandelijkse zooi, daar mochten ze van mij iets op bedenken…

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Nou… wat mij betreft ook. En het gedoe zelf is best te doen maar die enorme stemmingswisselingen en de extreme kortlonterigheid samen met de hoofd- en buikpijn voor en rond die tijd, DIE vind ik zo verschrikkelijk… Ik weet ’t van mezelf en ik kan mezelf niet eens helpen, daar word ik wel ‘ns moedeloos van :-S Maar we gaan gewoon fijn door met rennenvliegenspringenduikenvallenopstaan toch? 😉

      Like

  7. planet of tine schreef:

    Wat een druk leven, zeg ! Net een duizendpoot. Vergeet niet op tijd wat rust in te lassen.

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s