’t dendert en dondert

Emotioneel heen en weer geslingerd loop ik op automatische piloot een beetje te functioneren. Zo voelt ’t althans. Ik functioneer maar ik besef ’t niet eens echt. Ik doe wat ik moet doen, ook al is het – so very unlike me – allemaal op ’t laatste nippertje. Ik wil daar zijn maar ben hier. Ik heb een deadline die ik weer ‘ns nét ga halen. Elke maand opnieuw. Ik stuur wat post waarvan het ene sneller aankomt dan ik gedacht had (thankgod) en het andere helemaal niet aankomt en verdwenen is in het zwarte gat der verstuurderij (shitterdeshit).

Ik kijk een beetje in het rond terwijl in de balkenbrij die zich ‘mijn hersens’ noemt continu een lijst ronddendert van alle dingen die ik nog moet doen. Ondertussen drinken we koffie bij schoonmoeders waar ik partout boven mijn kop zwarte, bittere bocht in slaap donder en springt er een landgenoot met donderend geweld even van 39 kilometer hoogte uit een metalen blikje. Ik typ wat woorden neer en bedenk dat ik eigenlijk alleen maar zit te wachten op het eerstvolgende echt belangrijke. De rest is nevenzaak maar mijn bestaan hangt aan elkaar van de nevenzaken

Het leven dendert met een noodvaart langs me heen en ik sta erbij en kijk ernaar. Net even mijn agenda voor komende week bewonderd. Vergaderingen, sport, werk, deadlines, therapiesessies van de kinderen, drummen en vooral dat eerstvolgende echt belangrijke, aankomende dinsdag. En laat dat nou iets zijn waar ik zelf niets voor hoef te doen, waar ik niks voor kán doen. Just sit and wait. En daar ben ik gruwelijk slecht in.

Ik krijg zoveel liefde op dit moment en daar ben ik zo enorm blij mee. Ik merk dat mensen echt om me geven en dat is een geweldig goed en fijn gevoel. Ik merk dat de juiste dingen goed gaan ondanks alles wat er zo ontzettend fout gaat. De essentie klopt en vertrouwen is alles. Ik vertrouw. In al mijn moeheid vertrouw ik erop dat alles goed komt. In mij, om mij, met jou.

De moeheid overheerst, de matheid wint. Het lachen en ja, zelfs het zingen is een opgave geworden. Ik zing niet meer, niet eens onder de douche. Dat baart me wel wat zorgen. Maar ik vertrouw. Ik vertrouw erop dat ik in de toekomst weer zal willen zingen. Me zal hervinden.

Tot die tijd ben ik als Felix Baumgartner en dwarrel nog mínstens negentig seconden lang zorgwekkend, angstaanjagend en ongecontroleerd rond.
Tot die tijd val ik met een duizelingwekkende snelheid, tot ik weer de macht over mijn eigen lichaam vind.
Tot die tijd dendert en dondert het allemaal door.

9 reacties op “’t dendert en dondert

  1. Poezenbeest schreef:

    Ga je mee, de schuilkelder in tegen het geknetter en gedonder? Je kent het inderdaad… Dit inderdaad…
    Kus!

    Like

  2. vandraeckensteijn schreef:

    Soms neemt de wind ons mee Loes. Laat het gebeuren en dwarrel daarheen waar we blijkbaar heen moeten. Soms snel.. soms langzaam. Uiteindelijk gaat de wind liggen.

    xxx

    Like

  3. swdriver schreef:

    En ja hoor.. hier komt ie…. Tromgeroffel… raparpaparapapapapapa….

    Het komt allemaal goed schatje!

    De mensen die om je geven, en dat zijn er een boel, doen dat stuk voor stuk meer dan een beetje. Dat is een heel belangrijke zorg minder. voor de rest begin bij het begin en al snel ben je weer helemaal bij. XXX

    Like

  4. Zuster Klivia schreef:

    Poeh… Lijkt een beetje op mijn afgelopen maanden. Ik hoop dat ik nu in wat rustiger vaarwater terecht kom. Gun jou uiteraard hetzelfde. Verzuip niet!

    Like

  5. heidtjeblogt schreef:

    Lieverd ik sta naast je en kijk samen met je naar het geraas en gesjees om ons heen, hou je stevig vast en hoop met je mee dat de storm eindelijk eens gaat liggen. Knuffel skattie! Love you! XXX

    Like

  6. centraaloplaadpunt schreef:

    *knuffel geeft*
    Net zo machteloos hier als jij daar – ik zou je graag helpen.
    Tot die tijd (helaas) alleen virtuele knuffels.

    Like

  7. Nanda schreef:

    Pfff…je leven is als een rollercoaster momenteel. Fasten your seatbelts, Lou, en laat je maar meevoeren. Wat kan je anders?
    Sterkte, meis! xxx

    Like

  8. erfenisinwoorden schreef:

    Tegen de stroom in zwemmen kost meer energie dan je laten meevoeren. Als ik alles hierboven lees ‘flowt’ iedereen met je mee.
    Kop op.
    Alles is tijdelijk en water blijft toch wel nat.

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s