Klein leed

“Mam, ik moest net weer ergens aan denken maar eigenlijk gaat ’t me niks aan…”

Huh… Wat nu weer. We zitten bij ’t middageten (het warme eten in dit deel van Europa). Ik heb net hoogstgeïnteresseerd gevraagd hoe het was op school en kreeg prompt de geijkte antwoorden “ohhh saai” en “oooh goed” (zoon resp. dochter). Ineens flapt zoon er dan zo’n zin uit. Slaat zijn ogen neer en peutert wat rond in zijn gebakken aardappeltjes. Dan weet ik al hoever het is: er is weer iets gebeurd. Hét moment om even door te boren.

“Als je zoiets zegt, wil je het duidelijk wel kwijt lieverd, dus wat is datgene wat jou dan eigenlijk niks aangaat?”
“Hmmm. Nou niks hoor…”
“Ik zie toch dat je iets dwars zit… wil je het echt niet vertellen?”
“Nou… B. heeft op school zijn verjaardagsuitnodigingen uitgedeeld. En ik heb er geen gekregen…”
Licht trillende onderlip waar stevig op gekauwd wordt. Bedremmelde blik.

Laat B. nou net één van de jongetjes zijn, waar zoon tot voor kort redelijk goed mee overweg kon en waar hij wél ieder jaar uitgenodigd werd. Maar B. is ook populair, zit in ’t klassenbandje (wat geen zak voorstelt maar waar wel alle populaire jochies in  samenzweren. En waar zoon een maand of anderhalf geleden zonder omhaal uitgeknikkerd werd omdat ze een betere drummer hadden gevonden), is een slimmerik, snelleers en vooral: übercool. In tegenstelling tot zoon. Wat waar  is, is waar. Op zoon’s vraag wat B. daar uitdeelde, antwoordde deze enkel bot: “gaat je niks aan” en dat heeft hij geregistreerd: het gaat hem eigenlijk niks aan.

Ik zucht een keer. Jammer. Maar het is niet anders: ik kan het knulleke moeilijk verplichten om mijn “ietwat afwijkende” zoon in het kader van de sociale medelevendheid uit te nodigen. Dus volgt er weer een licht pedagogisch gesprekje: “Lieverd, je bent een bijzondere jongen maar je kúnt niet door iedereen aardig gevonden worden. Jij vindt zelf ook niet iedereen even lief en die dingen veranderen ook: iemand waarmee je vorig jaar nog goed op kon schieten, vind je dit jaar misschien wel helemaal niet te pruimen. En omgekeerd kan dat ook…” En daarnaast heb ik hem natuurlijk uitgelegd dat B. waarschijnlijk maar een paar jongetjes uit mocht nodigen van zijn mama en dus ook gewoon móest kiezen. Dat je dan niet binnen die keus valt dit jaar, niet langer in ‘the inner circle’ zit, is jammer maar niet onoverkomelijk.

Zoon ziet dat momenteel nog even anders. Je ziet ’t malen in zijn hoofd. Hij is lichtgeraakt en af en toe glanst er even iets vochtigs in zijn ogen. Het doet hem wat. Ook al wil hij dat niet laten blijken. Veel zelfs. En mij ook wel, moet ik toegeven. Ik had zo graag ook zo’n populaire, coole, snel-lerende, geliefde, goedmeekomende zoon gehad. Maar éigenlijk ik heb ’t nog beter getroffen. Ik heb namelijk een buitengewoon bijzonder kind.

Maar ook bijzondere kinderen hebben dus af en toe klein leed…

9 reacties op “Klein leed

  1. ik heb haat aan partijtjes een van de meest kwetsende dingen uit kinder herinneringen

    Like

  2. Nanda schreef:

    Mooi en ontroerend. Helaas werkt het zo en kun je er niets aan doen. Ik vind dat je het pedagogisch gezien goed hebt aangepakt, nu moet hij dat alleen ook vinden.
    Dat heeft tijd nodig.

    Like

  3. centraaloplaadpunt schreef:

    Vast al eerder gezegd, maar kinderen zijn hard tegen elkaar. Snoeihard.
    Zo te merken maakt het die kinderen namelijk onderling geen klap uit hoe iemand in elkaar steekt – of je aardig gevonden wordt dat bepalen ze door hoe goed of snel je meekomt, en dat is voor je zoon moeilijk.
    Maar ja: kinderen uitleggen dat niet iedereen hetzelfde is en daardoor begrip kweken lijkt een haast onmogelijke taak….

    Like

  4. heidtjeblogt schreef:

    Pfffff, mijn hart brak zojuist lieverd, dit is het allermoeilijkste,pedagogisch bezig zijn terwijl je eigenlijk het liefste…., en dat doe jij als de beste skattie. Knuffel voor jou en je mooie bijzondere buitengewone lieve knul. XXX

    Like

  5. KWOU DAT IK ZO’N MOEDER HAD?

    Zeg es effies tegen zoontje, dat de HHH ontzettend veel van hem houd!

    Like

  6. Twan van Elk schreef:

    Jullie hebben het gewoon goed getroffen met elkaar 🙂

    Like

  7. Zuster Klivia schreef:

    Om die reden zouden kinderfeestjes eigenlijk verboden moeten worden. Al het leed dat er mee gepaard gaat… Ik ken zoveel kinderen die ermee gekwetst worden.

    Wat ontzettend sneu voor je zoon. Bah!

    Like

  8. Vlijtig met zuinigheid schreef:

    Juist daarom wilde ik nooit dat mijn kinderen de kaartjes op school uitdeelde. Je hebt het super uitgelegd, alleen is het verdriet er niet minder om.

    Like

  9. Mrs. T. schreef:

    Kijk en precies daarom mogen er bij ons op de basisschool geen uitnodigingen uitgedeeld worden. En tja, al je uitleg ten spijt: het manneke heeft het er moeilijk mee. En begrijpelijk.

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s