Zondagsuitje

Zondag. Prachtigmooi weer. Niks in de planning. In dat geval voelen wij ons ouders geroepen om ‘even iets leuks’ te gaan doen met onze koters. Bij voorbaat buiten.

Nu hebben wij de mazzel dat we hier in de buurt een zogenaamd “Motorikpark” hebben, een soort speeltuin voor kinderen en volwassenen met allerlei klim-, evenwichts- en balanceertoestellen. Het is buitenaf, bij een klein dorpje met de naam Lungitz. De toestellen zijn rond een mooi meertje geplaatst, je kunt er leuk om-/doorheen wandelen en de kinderen kunnen ondertussen vanalles uitproberen. We zijn er al vaker geweest en het noemen van dit uitstapje zorgt meestal voor enig gejuich, wat bij onze kinderen eigenlijk een zeldzaamheid is. Dus: op naar het motoriekpark.

Afijn. Aldaar balanceren de kinderen vlijtig in ’t rond. Man natuurlijk ook. Ik ondersteun daar waar nodig is, het ene kind over het touw, het andere over de wiebelbank. Na een kwartiertje lopen we verder naar het achterste gedeelte waar een soort evenwichts- en rondrenparcour in ’t bos is. Én een kabelbaan waar je aan moet hangen, de zogenaamde Tarzanbaan. De kinderen vechten erom wie als eerste mag en natuurlijk wint dochter dat.

Ze trekt de ‘wagen’ aan ’t touw omhoog naar het startpunt, springt, grijpt de stang en suist naar ons toe. “Wiiiiieehhhhh!!!” gilt ze nog. Tot het ding tegen de stopper dendert. Geen vering, gewoon full and total stop. Volgens mij was dit vroeger anders, er mist iets van een veer, lijkt ‘t. Een normaal mens kan dan niet blijven hangen (man (athletisch gebouwd!) heeft ’t later ook nog even uitgeprobeerd en had er bij de stop duidelijk moeite mee om niet los te laten en er normaal af te springen) en ook dochter schiet dus met volle vaart door en landt vanaf circa anderhalve meter hoogte met een gigantische opdoffer pontificaal op haar achterste.

Ze kon niet meer ademen, steunde, kreunde en hapte naar lucht, ging instinctief in de foetushouding op de drassige grond liggen. In eerste instantie moest ik  – stupid me, bad mom –  enorm lachen want het zag er echt zo ontzettend koddig en blooperachtig uit. (Man moest ook lachen. Tjee. Foei. Bad dad!) Maar al heel snel zag ik toch de absolute ernst van de zaak in. Na een eeuwigheid vond ze ineens haar adem terug en brulde het uit. Ze krijste alles bij elkaar, kon niet meer op haar benen staan. Man heeft haar (ons 33kilopummeltje) uiteindelijk het hele eind terug naar de auto gedragen en enigszins gepikeerd en ongerust reden we terug naar huis.

Onderweg heb ik man nog even zó dermate weten te irriteren (ik was het – geheel terecht!! – weer ‘ns niet eens met zijn rijstijl (veel te snel, te gevaarlijk in de bochten met wandelaars, te veel door de hobbelberm etc.)) dat hij abrupt op het landweggetje stil bleef staan, uitstapte en brulde dat ik dan maar moest rijden als ik ’t zoveel beter kon. Prima, dat wou ik zelf eigenlijk ook veel liever. Stoïcijns liep ik naar de bestuurderskant, de blikken van de voetgangers stug negerend, en reed keurig en beheerst naar huis. Thuis dochter eerst maar ‘ns twee paracetamols en een beker warme chocomelk gegeven. Languit op de bank, de rug licht gemasseerd en gestrekt.

Het gaat nu enigszins, zolang ze verder niet beweegt. Maar bij iedere beweging kermt ze van de pijn. Ik vermoed dat ze ergens in haar rug en bij haar stuitje de boel behoorlijk verstuikt heeft. Ik hoop dat dat ‘alles’ is, ze lacht inmiddels alweer een beetje en ligt nu languit op de vloer te tekenen maar misschien moeten we morgen toch nog maar even naar de dokter…

Altijd weer fijn, die zondagsuitjes van ons…

.

PS: ik heb natuurlijk al lang en breed een email naar de voor het park verantwoordelijke gemeente gestuurd. Niet dat jullie denken dat ik dit niet meld en gewoon lekker het volgende kind op zijn/haar stuit laat donderen. Ik heb braaf luid en duidelijk deze misstand onder de aandacht gebracht 🙂

8 reacties op “Zondagsuitje

  1. djaktief schreef:

    Hi Lou,

    Vreselijk pijnlijk lijkt me… zwembandje om op te zitten zodat je niet op het stuitje zit. Door de klap zijn alle schakeltjes waarmee alles aan ruggengraat en botten vast zit flink uitgerekt en dat kan erg pijnlijk zijn. Ik heb iets dergelijks met een auto-ongeval gehad. Als het niet binnen 2-3 dag flink minder pijn doet zul je toch naar de huisarts moeten.

    Sterkte allemaal!

    groetjes,

    Dorothé

    Like

  2. @draeckensteijn schreef:

    Lieve hemel dat is schrikken! Dikke knuffel voor alle betrokkenen en in het bijzonder de kleine meid. En kusjes. Hou dat stuitje maar goed in de gaten.

    xoxoxo

    ps ik was ook gestopt op dat landweggetje 😉

    Like

  3. swdriver schreef:

    He bah.. ga je iets leuks doen, loopt het zó af. Sterkte voor de kleine.. Xx

    Like

  4. heidtjeblogt schreef:

    Oh arme Kris, hele dikke knuffel voor je meisje en voor jou voor de schrik, hopelijk valt het xxx

    Like

  5. Nanda schreef:

    Het is vast haar stuitje die zo’n pijn doet. Kan nog wel even duren, hoor.
    Spreek uit ervaring. Ik ben eens een keer met schaatsen precies daarop gevallen. Dat doet heul errug pijn!
    Sterkte ermee!

    Like

  6. Mrs. T. schreef:

    He bah wat vervelend. Hopelijk heeft ze er snel geen last meer van. Ik denk dat het in de lucht hangt, manlief hier is vandaag ook niet te genieten.

    Like

  7. Zuster Klivia schreef:

    Stuitjes zijn nare, gevoelige dingers. Daar moet je niet te hard op landen.

    Waardeloos voor dochterlief. Zonde dat zo’n fijn uitje zo moest eindigen…

    Like

  8. Poezenbeest schreef:

    Het arme schaap!!!! Succes er mee… Zo kan ze natuurlijk morgen niet naar school en moet ze vertroeteld worden…

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s