Rommelhoek

Het blog van een zeer gewaardeerde medeblogster zette me ineens aan ’t denken. Het feit dát ik er over nadenk, is al veelzeggend want het geeft aan dat social media voor mij nog steeds heel belangrijk zijn. En dan vooral facebook. Ik heb daar al ‘ns eerder over geschreven (over SocMed in het algemeen en wat het voor mij betekent en doet. Zo ergens eind 2011 was dat) maar bij tijden heb ik een aanval van opruimwoede en momenteel zit ik ook in zo’n fase. Dat kan real life opruimen zijn (wat zeldener voor komt) of 2.0-opruimen (wat ook geen regelmaat is, maar toch iets vaker). Want zeg nou zelf, wat wíl je van deze media? Moet de halve wereld wel weten wat mij bezig houdt? Wat wil IK van deze media? Waarom ben ik er te vinden? Hoeveel ‘vrienden’ op facebook ken ik écht? En hoe geïnteresseerd ben ik werkelijk in ze? Moet ik alles van iedereen altijd bij houden, op gepaste tijden op “vind ik leuk” klikken en voorallll hun verjaardag niet vergeten?

Nee. Moet ik niet. Als ik het leuk vind of er zin in heb, doe ik dat. Maar mijn visie op facebook (en de rest van de social media daarmee gemakshalve even over één kam scherend) is klaarblijkelijk een andere. Het is mijn rommelhoek. Mijn knutselschuurtje waar iedereen, die ik een sleutel geef, in kan en rond mag koekeloeren en -wroeten. Met die sleutels ben ik niet al te selectief maar ergens toch ook wel weer een beetje. Zo wil ik bijvoorbeeld niet al teveel met ‘jonge familie’ (lees: achterneefjes en -nichtjes) bevriend zijn. Ik ben nogal van de ehm… zwartgallige cq. sarcastische cq. volwassenenhumor en laat dat nou net geen familiekant van me zijn… Mijn directe nichtjes heb ik nog wel te facebookvriend maar ik weet niet hoe dat gaat worden als ze daar ook daadwerkelijk meer aanwezig zijn en mee gaan lezen. Sowieso ben ik eigenlijk niet/nauwelijks met kinderen ‘bevriend’. Ook kinderen van vriendinnen accepteer ik o.h.a. niet. Ik heb ook mijn donkere kanten zeg maar.

Maar verder is het dat wat het is: een rommelhoek waar ik met enige regelmaat hele leuke dingen (terug)vind. Mensen van vroeger, humor, mijn draad met Nederland, leuke nieuwe mensen die ik via via leer kennen, mooie foto’s, updates, snelle conversatie, een hoop lol en af en toe zelfs een beetje liefde. Ik vind ’t gewoon lekker.

Voor zover ik weet heb ik m’n privacy-instellingen op orde, post ik heel weinig tot geen (herkenbare) foto’s van mijn kinderen, noem ik hun namen niet bij foto’s (en sowieso het liefst zo weinig mogelijk), heb ik het daar nooit over mijn relatie(s) want dat zou me niet in dank afgenomen worden en probeer ik me redelijk fatsoenlijk te gedragen (nou ja, het zijn goede pogingen, toch?) Ik post m’n blogs, ik knuffel en zoen wat af (virtueel dan) en blijf een beetje op de hoogte van de mensen die me lief zijn. Maar verder neem ik het geheel niet al te serieus.

Maar juist daarom vraag ik ’t me dus af: moet ik daar nu echt maar eens op gaan ruimen? Die mensen er uitknikkeren die ik éigenlijk niet echt ken? Waar ik minder tot weinig contact mee heb? Nóg selectiever zijn bij het accepteren van vriendschapsverzoeken? Bang zijn dat ik toch teveel zeg en te open ben? Ik ben tot nu toe als zelfstandige werkzaam en ik vrees dat ik ook nooit echt meer in een werknemerspositie zal komen dus voor een potientiële werkgever hoef ik me ook niet echt in te houden (wat ik trouwens wél doe, u moest ‘ns weten, ghehheh). Overigens waren (zijn) er wel degelijk bepaalde mensen die mij vreselijk irriteerden of die ik ergens toch een beetje ‘eng’ of te opdringerig vond en die ik er dus wel uit gesodemieterd heb. Maar om het nou echt “uitmesten” te noemen, nee…

Ik laat ’t nog maar even zo.
Dat verfoeide Facebook.
Mijn knutselschuur.
Mijn rommelhoek.
Waar ik steeds vind
Wat ik niet echt zoek
Opperste vlakkigheid,
Lul-, ontbijt- en lariekoek.
Liefde, lol, mooie dingen
‘t-Is één groot feestboek.
Mijn knutselschuur.
Mijn rommelhoek.

extractors

12 reacties op “Rommelhoek

  1. Mrs. T. schreef:

    Ik kreeg laatst een verzoek van de zus van iemand die ik volg. Die iemand ‘ken’ ik via twitter. Dus vooruit, die mag meedoen. 😉 Maar de zus van die iemand? Dat raakt toch kant noch wal. Dus die accepteer ik niet eens. Hoef ik haar ook niet op te ruimen.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Ja zo kan ’t ook. Maar ik ben eerder iemand die mensen eerst een kans geeft… Hoe kom je anders aan nieuwe contacten, nieuwe vrienden? Als ik daar geen behoefte aan heb, hoef ik inderdaad ook verder niemand toe te laten in mijn intiemere cirkels. Maar ik vind het op zich leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Als dat de zus van iemand, die ik van twitter ‘ken’, is en ik vind haar een leuk mens en we hebben al ‘ns wat ‘contact’ gehad in bijv. de posting van die zus, dan vind ik ’t best leuk om diegene wat beter te leren kennen. Accepteer ik gelijk al niet, kan dat dus ook niet. Ik ben nu eenmaal nieuwsgierig van aard dus ook sneller in het me ‘open’ stellen naar anderen toe. Nadeel daarvan is dus dat ik af en toe blijkbaar wél op moet ruimen…

      Like

  2. Zuster Klivia schreef:

    Je kent mijn visie 😉

    Ik ben op FB net zo selectief als irl. Ik heb een hekel an chit chat en verwacht ook wel iets terug van mensen. Alleen eenrichtingsverkeer is niet waar ik van houd. Ik neem het net zo serieus als mijn echte contacten.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      jah, ik ken je visie 🙂 wel beetje jammer (zie ook mijn antwoord hierboven, op Mrs.T.) Ik leer graag nieuwe mensen kennen, ook via facebook of twitter. Ik heb op twitter bijvoorbeeld ook geen slotje, nooit gehad ook. Als ik iemand niet wil, gooi ik hem/haar eruit, desnoods met block. Ook al is dat contact dan duidelijke wat oppervlakkiger, het is toch een beetje als netwerken, maar dan privé. Hoe meer mensen je kent, hoe kleiner de wereld. De contacten waar ik écht wat mee heb, die dieper gaan, die blijven sowieso wel en zullen nooit éénrichtingsverkeer worden. Maar dat moet wel eerst de kans hebben om te groeien, lijkt me.. Net als in real life. Selectiviteit is op zich heel goed (en ieders goed recht natuurlijk), heeft op zich voor mij echter niets met “serieusheid” te maken. Ik ben wel degelijk ook heel serieus op de nodige momenten, ook met oppervlakkigere contacten. Ik ben enkel duidelijk toch wat minder selectief dan jij 😀

      Like

  3. djaktief schreef:

    Hi Lou,

    Ben nog niet zo lang op FB dus ik heb ook nog niet zoveel op te ruimen 😉 Ben ook wel redelijk voorzichtig maar vind de paniek over FB wel redelijk overtrokken. Verder ben ik nog veel aan het uitvogelen. Als er iemand is die er veel van weet dan zou ik die graag eens wat vragen stellen. Ze zeggen altijd dat je kinderen het wel weten allemaal maar die doen maar wat 😉

    groetjes,

    Dorothé

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ach… je moet met bepaalde dingen wel uitkijken inderdaad. Je instellingen goed beheren, up to date blijven vwb veranderingen. Maar verder is het gewoon wat ’t is: een rommelhok 🙂 Ik vind ’t nog steeds leuk 😛

      Like

  4. Facebook was voor mij geen feest en ik kieperde het net als Hyves binnen een week over boord.
    Dat kostmisselijke ‘ik vind het leuk’ duimpje…………..BAH !

    Like

  5. Weer een fijne blog om te lezen!!
    Volgens mij heb ik jou niet eens op Facebook… Sociale media, mijn ‘leeftijdsgroep’ (bijna eng om neer te zetten) vindt het raar, niet echt, vreselijk, contactloos enz. Je kent de argumenten vast wel. Niet mee groeien is erger, is altijd mijn argument tegen die mensen. Eigenlijk zijn het gewoon brieven naar mensen, maar dan anders 😉 Ik heb alleen te weinig tijd om alles bij te houden…

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Jawel hoor 🙂 Wij hebben elkaar echt wel op FB. Al redelijk lang zelfs. Jouw leeftijdsgroep is niet zo ver van de mijne vandaan hoor, ik denk dat we in leeftijd niet bepaald veel schelen. En ja, mijn leeftijdsgroep is ook redelijk socmedallergisch. Als ik mijn mobiel in de hand heb om een foto te maken tijdens een voorstelling (zoals gisteravond bijvoorbeeld) dan beginnen ze echt binnen no time te miepen dat ik m’n mobiel niet los kan laten. En dan was ik nog niet eens op FB oid…Ach. Ieder zijn ding, maar laat mij dan ook mijn ding 😉 En idd, niet meegroeien is erger. Helemaal met je eens!!

      Like

  6. l1ndam schreef:

    Herkenbaar. Zelf ben ik tegenwoordig minder online (dus geen 24 uur per dag meer 😉 ).

    Wat betreft de openheid van de media: ik plaats alleen dingen wat mensen van me mogen weten. Daarom ook geen slotje o.i.d.. 🙂 Tja, het is aan de mensen of ze het leuk vinden of niet. Heb dankzij de media wel hele leuke mensen (waaronder jou 😀 ) leren kennen en had nooit gekund als je een slotje erop hebt zitten. 😉

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Idd, bij mij is ’t duidelijk stúkken minder inmiddels, dat online zijn (hoewel die ‘niet-meegroeiende’ mensen het nog steeds teveel vinden blijkbaar). En zo is het maar net: zonder openheid geen nieuwe contacten, laat staan nieuwe vrienden. En een aantal mensen die ik (terug) gevonden heb via socmed zijn me zo dierbaar, die zou ik voor geen goud meer in m’n leven willen missen. En dat zijn er niet weinig 🙂 En dat wat ik plaats, mag de mensheid ook van me weten. X

      Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s