te mat om te glanzen

Een blog waarvan ik niet weet wat ik ermee wil. Ja, een gevoel beschrijven maar toch ook weer niet. Een matheid die zich uitbreidt en die alle moois opslokt. Niet in de depressieve sfeer hoor, helemaal niet. Meer iets van alles hebben wat ik schijn te willen terwijl ik dat wat ik eigenlijk wil, niet kan krijgen. En dan weet ik niet eens precies wat dat, wat ik eigenlijk wil, nou is…

Wat een geleuter. Waarom heb ik het er überhaupt over. Omdat het me mat maakt? Omdat het me zachtjes en met een tedere touch wurgt? Omdat ik er niks mee kan? Alles is goed en niks is slecht. Duizend keer door het oog van de naald met hooguit hier en daar een acupuncturele prik. Een wakkerwordsteek die me nog slaperiger maakt. Een por die me even op doet veren. Meer ook niet.

Het blijft geleuter. Een vriend in persoonlijke wanhoop, een dochter met pijn, een chronisch zieke vriendin, een bekende die zich doodrijdt, alles relativeert. Een heerlijk weekend met de kinderen, een geweldig dansconcert, zeven brandende kaarsen en een glas rode wijn in een warm thuis net zo. Het mijne is goed maar ik heb voortdurend het gevoel dat ik niet genoeg geniet. Dat ik tekort schiet in het bewuste waarderen. Dat ik de gouden randjes van de dagen niet snel genoeg herken. Dat ik te mat ben om te glanzen.

Gisteren zag ik een zangeres optreden. Ze was als ik. Qua lichaamsbouw, qua stem (als ik dat al kan of mag zeggen) maar ook in haar hele doen en gestiek. In hoe en wat ze deed. Maar zíj stond dáár, in haar duidelijk te krappe, dunleren zwarte broek te zingen, te glanzen en te léven. En ik zat in de zaal. Ja natuurlijk, ik genoot. Ik bewonderde haar enorm. Zij die zo mij was. Maar ik wist meteen dat ik nooit die moed zou hebben om daar óók eens te staan. Ik schaam me teveel terwijl ik zou moeten weten dat ik me niet hóef te schamen. Ik ga niet genoeg voor de dingen waar ik zo graag voor zou willen gaan en verdoe m’n tijd met wachten tot een glimp daarvan me toevalt, wat ’t natuurlijk niet doet. De onzekerheid maakt me mat…

Is het genoeg?
Doe ik genoeg?
Kan ik genoeg?
Ben ik genoeg?
Lééf ik wel genoeg?

Glansloos gelul.
Werkelijk waar.
Matglans zou al leuk zijn…

7 reacties op “te mat om te glanzen

  1. Poezenbeest schreef:

    Raar concept dit… Dapper wel om het proberen te verwoorden. Zelf heb ik nog lang niet alles wat binnen bereik is, maar ik weet ook dat er voor mij dat ene is wat ver buiten mijn bereik ligt, al weet ik ook niet wat het is…

    Zijdeglans, ook mooi…

    Like

  2. heidtjeblogt schreef:

    Herken het gevoel hoor, beetje als de boot hebben gemist hè, maar het is nooit te laat hoor, pak gewoon de volgende boot, heb ik ook gedaan

    Like

  3. Zuster Klivia schreef:

    Als er af en toe maar gewoon kleur is, spetterende kleuren. Dan is dat toch genoeg?

    Like

  4. swdriver schreef:

    ……. pffff ……

    Al net zoveel woorden in mn hoofd weer ingeslikt als woorden ge-backspaced…. 1 reactie komt telkens terug……

    ….pffff.. sprakeloos…

    Like

  5. eenmars schreef:

    Matglans is prachtig, het hoeft niet altijd glimmend te zijn om mooi te wezen.
    Mat geeft ook een sfeer, mat geeft ook leven. Al dat smetteloze geglim..Brr Soms..

    Like

  6. hartelijkehothulk schreef:

    Soms moet je ff zakken in het leven om sterker tevoorschijn te komen.
    En als iemand weet hoe dat voelt?

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s