Soort van kerstwens

Aangezien ik gisteren nogal “obstreneut” (aaachterhoeks voor tegendraads, grof, bokkig, niet zo allerliefst als anders) was, wat niet door iedereen even zeer gewaardeerd werd (wat mij dan overigens verder ook weer niet stoort: you no like me? you no read me. punt), wil ik me vandaag met iets sympathiekers bezig houden, namelijk met dat wat ik jou als bloglezer toewens.

Maar voordat ik daaraan toe kom, moet ik toch eerst nog even iets vertellen. Vanochtend was er wéér zo’n afschuwelijk nieuwsbericht. Na alle doodgeschoten kinderen in de VS en alle schokkende zelfmoorden, na alle doodwensingen en oorlogsgruwelen, na alle gestrande bultruggen en onbegrijpelijke rechtsoordelen zou je denken dat we wel klaar zijn met de wereldse portie menselijke ellende dit jaar. Niet dus. Een jonge vrouw (23) is gisteravond in Wenen in de metro zwaar mishandeld, tot bewusteloosheid gewurgd en vervolgens bruut verkracht. De coupé was al die tijd leeg, maar tijdens de stops op de stations is er ook niemand ingestapt hoewel mensen op het perron (gefilmd met de bewakingscamera’s aldaar) wel degelijk zagen dat er iets goed mis was. Men stapte liever in een andere coupé en keek de andere kant op. De (helaas nog niet camerabeveiligde) coupé bleef leeg en vrouw werd met haar pijniger (ja, het was er ‘maar’ eentje) alleen gelaten. Ze leeft nog, maar daar houdt het dan ook mee op.

En ik vraag me af hoe het mogelijk is dat mensen bij zulke daden de andere kant op kunnen kijken. Liever wegkijken dan helpen. Liever laf zijn dan heldhaftig. Waar is het allemaal mis gegaan… De bruutheid waarmee deze man te werk ging moet van verre te horen en te zien zijn geweest. En niemand hielp… Niet kijken, dan gaat het vanzelf weer weg? Zoiets? Hoe kun je dan nog met jezelf leven? In ieder geval kun je dan toch 112 bellen? Dat heeft niemand gedaan. Je kunt aan de noodstop op het station of in de trein trekken om de aandacht te vestigen op wat er gaande is. Of voor de grotere helden onder ons: andere mensen doelgericht aan hun jas trekken om mee te helpen om een dergelijke strafdaad en de verwoesting van iemands leven te stoppen. Met zijn drieën kom je toch al een heel eind, lijkt me, zelfs als vrouw zijnde. Maar nee. Het gevoel voor de medemens is nu klaarblijkelijk praktisch compleet verdwenen.

We verharden in een tempo waarop we zelf niet eens meer inzien, hoe afgestompt we raken (en ik blik zelf even terug op mijn blogs van gisteren…) Bij het ontbijt vanochtend was ik geschokt door dat nieuwsbericht. Niet enkel door de verkrachting zelf (absoluut en onbeschrijflijk afschuwelijk) maar veel meer nog door het volledig uitblijven van hulp van enig omstander. Maar ook ik ga na het horen van zo’n horrorbericht tóch gewoon door met wat ik deed: brood smeren voor de kinderen, ze naar school sturen, stofzuigen, luidkeels zingend naar de supermarkt om de laatste kerstinkopen te doen. Je kúnt nu eenmaal niet alle ellende van de wereld met je mee torsen, dat weet ik ook wel, daar zou ieder mens aan ten onder gaan. Maar ik weet wél van mezelf dat ik nevernooitniet bij die wegkijkende massa wil horen. Dat ik wil blijven helpen. Dat ik goed wil blijven doen (ook al mag ik dan soms wat -euh- “grof” uit de hoek komen… *iets met grote bek en klein hartje (op de tong) mompelt*)
look
Daarom wens ik je toe, dat je gevoel voor de mensen om je heen, die sensibiliteit der gerechtigheid, die innerlijke drang om een ander – in welk opzicht dan ook – te helpen en de wil om simpel ‘goed’ te doen, jou niet in de steek laat. Dat ook 2013 een jaar wordt waarin je naar jezelf kunt kijken en zeggen “IK heb mijn best gedaan, ik ben met recht een MEDEmens, niet enkel mens”. Dat je in die zin ook de warmte en hulp van anderen mag ervaren die net zo hun best doen om de boel nog leefbaar te houden.

Kijk.
Niet weg…

16 reacties op “Soort van kerstwens

  1. Gatverdamme zeg, wat een walgelijk bericht over die vrouw in de metro! Bovenop alle walgelijke andere berichten die we over ons uitgestort krijgen van al het walgelijke wat er op de wereld gebeurt begin ik me echt af te vragen wat, waarom en waar het mis is gegaan met de mensheid.

    Dat iemand een ander zoiets aandoet. Maar inderdaad ook dat niemand de kans greep in te grijpen. Blèèègh.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Ja… dat is wat mij ook het meest aangreep… Ik kreeg ook gelijk weer de beelden van die kleuter in China voor ogen, dat kindje wat door een vrachtauto overreden maar door niemand van de onnoemelijk vele mensen die het zagen maar gewoon voorbij liepen, geholpen werd en vervolgens nog een keer overreden… ongelooflijk.Onmogelijk. Daarom wens ik maar…

      Like

  2. Nanda schreef:

    Ongelooflijk en wat vreselijk weer.
    Je hebt het mooi verwoord en ik wens hard met je mee…

    Like

  3. Zuster Klivia schreef:

    Ik doe mijn stinkende best die persoon te zijn waarover je het hebt. Ik denk dat ik aardig daarin slaag. Niet kijken en niks doen, is iets waarop je mij nooit zult betrappen.

    Like

  4. djaktief schreef:

    Hi Lou,

    Zoonlief (15) meldde terloops bij thuiskomst vandaag dat hij na een aanrijding door anderen 112 heeft gebeld en een man in stabiele zijligging heeft gelegd en gewacht tot de ambulance kwam. Mijn meestal vreselijke puber is my hero today, alhoewel het medisch misschien niet het juiste was.

    Verder wil ik niets goedpraten aan het relaas over die mevrouw in Wenen, maar ik begrijp het wel als mensen niets doen. Ik ken het gevoel van … shock …. je wilt wel maar durft niet ….overziet de gevolgen niet…. bang door alle idiote schietpartijen die continu in het nieuws zijn.

    Ik doe kleine dingen … op bezoek bij zieke buurman/tante …. eenzame weduwe…. telefoontje/mailtje naar die oude familieleden die verder niet zoveel hebben …. kaartje hier en daar…. iemand wegbrengen die zijn fietssleutel verloren heeft … afstappen op dat kind in de pauze dat alleen staat… etc.

    Ik wil me niet schuldig voelen over wat ik niet doe maar tevreden over wat ik wel doe want het leven en de wereld is al ka u thee genoeg en ik denk dat kleine beetjes ook helpen maar misschien niet genoeg.

    groetjes,

    Dorothé

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Daar heb je helemaal gelijk in . Het zijn die kleine dingen die je wél doet, die ’t ‘em doen. Die maken je ook medemens. Ik snap het wel, dat gevoel van shock (zie reactie van m’n lieve dinnetje Heidy hieronder) en verbijstering. Maar dan nog wil ik uit alle macht proberen om tenminsten íets te doen als ik zie dat er iets gebeurd wat niet kan of mag. Het moeilijke ligt ‘m o.h.a. daarin, heel snel te beslissen wát nou het juiste is om te doen in die plotselinge situatie. Je zoon is inderdaad een held 🙂 Wat geweldig zeg!!

      Like

  5. l1ndam schreef:

    Ik snap ook niet dat mensen alleen maar toe kijken (of gewoon hoofd afwenden) en niet helpen. Waarschijnlijk bang dat ze dan een mes tussen hun ribben krijgen of ze zijn verlamd van angst ofzo. Maar als je met meerdere mensen bent (zoals op een perron), kan je toch met meerdere mensen die dader overmeesteren? Ik hoop in ieder geval dat als ik ooit zoiets zie, wel ingrijp. Mijn best zal doen voor het slachtoffer. Een dader mag er nooit ongestraft vanaf komen vind ik, het slachtoffer (een onschuldig iemand die er niet om gevraagd heeft) heeft al levenslang gekregen. Je hebt een mooie wens en ik wens met je mee.

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      verlamd van shock/angst, ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Zoals ik hierboven al zei: het moeilijke is het heel snel moeten beslissen wát je doet in zo’n situatie. Welke noodreactie kies je. En soms duurt die ene seconde overleg dan al te lang…Ik blijf wensen iig. En hopen dat ik het goede doe, mocht een dergelijk iets op mijn weg komen…

      Like

  6. erfenisinwoorden schreef:

    Die berichtgeving af en toe… gadverdegadverdegadverdamme (excusez-le mot)
    Ik wens jou hetzelfde toe. Dus hoef je niet te veranderen, voor zover ik je ken!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      *grinnik* misschien niet heel erg veranderen, maar wel ook dóen wat ik zou willen, daar zou het theoretisch en praktisch nog wel kunnen haperen… We doen ons best. Meer gaat niet.

      Like

  7. heidtjeblogt schreef:

    Slik…afschuwelijk, wat een horror, ik word er misselijk van. Ik wil ook geen weg kijker zijn, maar wat deed ik laatst toen dat meiske keihard in haar gezichtggemept werd? Juist, niks…en that sucks…

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Lieve schat… het is ook een moeilijk iets… Ik roep hier dat ik geen wegkijker WIL zijn, maar iedere situatie is anders… Ik wíl het niet zijn, of ik ook een held kan zijn is weer een ander verhaal… 112 bellen kan ik wel (en heb ik ook al eens gedaan) maar dat zou in jouw geval een overreactie zijn… Verbijstering is een rot iets. Ik snap dat het zuigt, maar misschien kun je het in een mogelijke volgende situatie (waarvan ik hoop dat die nooit komt…) omdraaien… Hele dikke megaknuffel voor jou. XXXX

      Like

  8. centraaloplaadpunt schreef:

    Ook onbegrijpelijk: de zus van mijn exvriendje kreeg twee jaar terug een epileptische aanval in het fietsenhok. Ze heeft naderhand op de beveiligingsbeelden terug gezien dat werkelijk niemand haar heeft geholpen, kijken-wegkijken-doorlopen. Was haar eerste en enige aanval ooit.
    Zó shockerend!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      jeetje… iemand die een aanval heeft, die hélp je toch??? Onbegrijpelijk. Ik snap dat niet… Het was niet eens bedreigend!! Ik moet zeggen, ik ervaar ook regelmatig anders gelukkig. Op het station Frankfurt liep ik te zoeken (naar de WC geloof ik) en er bleef meteen een jonge man staan om te vragen of hij me eventueel kon helpen. Niet opdringerig oid, gewoon aardig. Maar goed, daar was ook niets “engs” aan natuurlijk. Ik vraag zo vaak of ik iemand even kan helpen. Maar in noodsituaties is het dan toch anders… Ik word hier zo verdrietig van hè. We moeten weer naar elkaar toe leven, weer léven in plaats van overleven…

      Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s