Lijden – de tweede

sandl1      Het eerste lijden van gisteren was toch nog op een schappelijke tijd voorbij dus hebben we uiteindelijk toch de boel in de auto gegooid en zijn gaan skiën. Op naar Sandl, een durp op ongeveer veertig minuten rijden hier vandaan. Hele lichtblauwe pistes waar de kinderen zich prima vermaken. Voor ons is het een beetje saai maar ach, in Schuß naar beneden is ook best leuk. Mooi uitzicht ondanks het feit dat de zon er werkelijk geen zin in had. De kinderen gingen als kanonnen, prachtig om te zien.sandl3sandl2

Het eerste uurtje ging alles prima. Tot ik met toch wel enige vaart over een heuvel/richel skiede om vervolgens op het daaronder gelegen hobbeltje te landen. Dát ding had ik dus even niet verwacht, vloog achterover en landde op mijn achterhoofd met mijn linkerbeen achter me. Ouch. Ik stond vrijwel gelijk op en ging ook meteen maar weer zitten. Allemaal sterretjes… Mijn helm (thankgod voor dat ding want anders was ik sandl5nu waarschijnlijk gelukkige bezitster van een schedelbasisfractuur geweest) was met de klap zo naar voren geschoten dat-ie mijn skibril in mijn neus had vereeuwigd. Ouch twee. De sterretjes bleven. Ik stond nog een keer op, verzamelde mijn ski’s en zwaaide naar man bij de skilift dat-ie maar met de kinderen omhoog moest gaan omdat ik toch echt even moest gaan zitten. Ski’s aan. Knie zakte naar binnen door. Ouch drie. Ik gleed naar de skihut onderaan de piste en plofte op ’t bankje neer. Daar heb ik een half uur gezeten maar de sterretjes gingen niet weg en ik kreeg er nog een portie barstende hoofdpijn en een portie misselijkheid bij geserveerd.

sandl7Man kwam eraan om te kijken wat er nou was en ik beschreef hem de sterreflikkers  in mijn hoofd en wat er gebeurd was. “Oh, da’s een hersenschudding… blijf maar effe zitten, ik ski nog wat met de kinderen en dan gaan we naar huis”. Okidoki dan maar…

Afijn. Op de terugweg nog even bij schoonmoe langs, kinderen en man hebben daar gegeten, ik op de bank gelegen. Toch maar snel door naar huis. In bed gekropen. Wat een pijn. M’n hoofd, m’n neus, m’n knie, ik kon ’t wel uitgillen, werkelijk waar. En die deuk in mijn ego deed inderdaad ook best zeer. Hoe kun je nu zó stom vallen op een glijheuveltje dat nauwelijks een blauwe piste mag heten. Schicksal of stomheid? Ik gok op een combinatie. Maar lullig blijft het.

Nu zit (lig) ik hier met een hersenschudding (ik neem aan dat ’t een hele lichte is, gezien het feit dat ik nog kan typen en rechtop kan zitten, maar de misselijkheid, de pijn en het gevoel alsof er iemand me aan mijn achterhoofdharen omhoog trekt en de gordel om mijn hoofd steeds een stukje verder aansnoert, blijven), een kapotte linkerknie (ik denk een verrekte of ingescheurde binnenknieband en/of beschadigde meniscus) en een gekneusde neus (ach, nomen est omen). De nacht was hels, nu gaat ’t wel weer. Maar ik ga toch maar weer een advilletje erin gooien en nog een rondje slapen ofzo…

Skiën is best leuk en gezond hoor, echt.
Alleen moet je niet stom vallen.
Laat ik dáár nou juist heel erg goed in zijn…

.

sandl6

sandl4

10 reacties op “Lijden – de tweede

  1. heidtjeblogt schreef:

    Vind ik niet leuk! Heel veel beterschap schatziespatzie van me, lekker slapen en rustig aan doen hoor. Kuss kus kus! LY

    Like

  2. l1ndam schreef:

    Heel veel sterkte, hopelijk snel weer de oude! *knuf* XXX

    Like

  3. onzekere schreef:

    Ben je wel naar de dokter geweest?? Vreselijk, zo’n klap maken! Een deuk in je ego? Dit soort dingen gebeuren, volgens mij, niet voor niets. Je zal toch echt gedwongen rust moeten vinden/krijgen…

    Like

  4. swdriver schreef:

    sja.. als je oud bent kun je dr om lachen…. tot die tijd… ((((((Lou)))))

    Like

  5. Christie schreef:

    Kneus.
    Skiën. In de sneeuw. Haha.
    Ik vind je hartstikke sneu hoor 😉

    Like

  6. Mrs.dBvZ schreef:

    Jeetje. Ik had je foto wel op FB gezien maar dat het zó erg was!
    Sterkte, meid, en hopelijk voel je je snel weer wat beter xxx

    Like

  7. Hevalo schreef:

    Voorspoedig herstel.
    grH

    Like

  8. madddox schreef:

    veel sterkte en goeie moed,
    misschien toch best een dr raadplegen?

    Like

  9. djaktief schreef:

    En ze blogt gewoon door in tempo naar beneden….. Volgens mij moet je met een hersenschudding toch een beetje voorzichtig zijn met bewegende beelden, tv/pc/games etc. Dat werd altijd tegen de kinderen gezegd als ze ergens zo had vanaf waren gevallen dat ik ermee naar een dokter moest/wilde. Bij die buiteling die jij gemaakt hebt lijkt een doktersbezoek ook niet onverstandig alhoewel de man/vrouw niet echt er iets aan kan veranderen. Toi toi toi.

    groetjes,

    Dorothé

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s