Traanarts

Vandaag was het weer eens zover. De tandarts stond op ’t program. Vanwege alle ziekengedoe van de afgelopen maand(en) tandartswas de afspraak inmiddels al twee keer verzet maar vandaag leek het erop dat alles ging lukken.

Weer een nieuwe tandarts. We hebben er inmiddels al vier (eigenlijk vijf, één was een ‘nood-tandartse’ waar we daarna verder niet meer zijn geweest) versleten. Zoon durfde er keer op keer niet meer heen want elke keer opnieuw was hij weer een traumatische ervaring rijker. De één boorde er lustig op los zonder te zeggen wat-ie ging doen (“dit is zo oppervlakkig, dat kan hij haast niet voelen” – yeah right), de ander japste er twee verdovingen in maar wachtte helaas niet lang genoeg waardoor zoon het trekken van zijn kapotte kies letterlijk tot in de puntjes voelde. Weer een andere zei geen woord maar liet ons stuk voor stuk fijn een half uur wachten in de stoel die toch al zo traumatisch was voor zoon. Eentje had zijn afspraken driedubbel gescheduled waardoor onze afspraak van 14:00h uiteindelijk om half 5pm kwam te vervallen. “Sorry, we gaan de praktijk nu toch maar sluiten, we zullen met u een andere afspraak moeten maken”. Nou mooi niet, ik wacht echt niet nog een keer met twee kleine kinderen 2,5 uur in een snikhete wachtkamer. Et cetera enzovoorts undsoweiter.

Deze tandarts was (is) tevens orthodontist en aangezien zoons tanden nogal scheef staan én hij (door alle antibitioca en overmatige mondgevoeligheid) nu al de tandproblemen van een volwassene heeft, leek hij me – op aanbeveling van de buurvrouw – wel een goede optie.  En dat was-ie. Een vriendelijke, lachende, open man met veel geduld en expertise. Afspraak om half vier, aan de beurt om half vier. Ondanks een volle wachtkamer. Alles prima gepland. Aardige, rustige assistentes. Ik had meteen vermeld hoe de boor in de steel zat bij zoon, dat ze echt geduld met hem moesten hebben en dat hij doodsbang was.

En toch was het ook deze keer weer opnieuw pure horror voor zoon. Er moesten afdrukken gemaakt worden voor zijn beugel (hij heeft een te nauwe beet en scheefstaande tanden). Te heftig trillend beet hij in de vinger van de assistente die de mallen vanwege de grootte even voor moest proberen. Stukjes van de felblauwe afdrukpasta raakten in zijn keel waardoor hij niet meer kon stoppen met kokhalzen. Dikke tranen. Nog meer braakneigingen, rode vlekken in zijn nek, wanhopige blik. Ik veegde met mijn vinger snel wat van de pasta uit zijn keel (mocht gelukkig) en hield zijn hand vast. Daarna moest er nog wat tandsteen ( 😦 en dat bij een tienjarige…) verwijderd worden, ook geen pretje. Ik probeerde hem steeds weer gerust te stellen maar hij verkrampte alleen maar verder. Nog meer tranen. De assistente deed het echt geweldig en zo goed als het ging tussen die duwende tong en bijtende tanden door. Het bloed dat hij uitspuugde in het spoelbakje gaf hem ’t laatste restje en hij keek me zo ontredderd aan… Spoelde zijn mond, rukte het plastic slabbetje af en rende met zijn iPod naar de wachtkamer. Wegwegweg van die stoel. Mijn arme knulleke…

Dochter was voor hem al aan de beurt geweest. Die is namelijk gek op de tandarts, heeft volledig ongevoelige tanden (net als haar vader, oh wat een zegen lijkt me dat), kreeg lof van de tandarts omdat ze zo goed gepoetst had en haar tanden prima in orde waren. Zelfs toen ze een jaar of twee geleden een gaatje had dat gevuld moest worden en ze daarbij met een spiegeltje alles minutieus kon volgen, vroeg ze naderhand wanneer ze dit nou nog een keer mocht want het was leuk! Uhuhh…

Ikzelf moest vanzelfsprekend ook nog even voor controle (alles prima, gelukkig heb ik meer dan goede, keiharde tanden want in principe ben ik net zo gevoelig en net zo’n schijterd als zoon…) en werd een klein beetje bijgepolijst maar ik kon om een paar minuten na vier alweer mijn ietwat gekalmeerde zoon oppikken in de wachtkamer, dochter vrolijk achter me aan hobbelend. Een half uur traanarts. Inclusief 3x röntgenfoto’s maken, beugelafdrukken happen en tandsteen verwijderen. Aan zoons trauma’s kan ook deze tandarts niks doen, dat hebben zijn collega’s al teveel verkloot. Maar bij deze blijven we, da’s een ding wat zeker is. Volgende week is de beugel klaar. Ik ben benieuwd of we het ding er elke dag zonder afgebeten vingers in gaan krijgen…

8 reacties op “Traanarts

  1. Grutte Pier schreef:

    Effe optellen… wordt een euro of 300 na te betalen…

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      😀
      Het schijnt – volgens meneer de tandarts – rond de 125 euro te zijn voor de beugel. Dan nog wat bijbetaling voor ’t polijsten/tandsteen verwijderen en voor 3x röntgen, ja kan ongeveer kloppen 😀 ik vermoed ook iets van 250 euro.

      Like

  2. Zuster Klivia schreef:

    Heerlijk, die tandartsverhalen. Het kan zó anders… Ik snap niet dat tandartsen met sociale vaardigheden zo schaars zijn. Wat is er mis met een stukje uitleggen en empathie?

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Ja het is echt om te huilen met die tandartsen. Eentje van onze ex-tandartsen had daadwerkelijk beter slager kunnen worden, ongelooflijk. Daarom ben ik heeeeeel blij met deze. Eindelijk eentje gevonden die wél uitlegt wat-ie doet, die aardig en geduldig is en begrip heeft voor de angsten en pijn van zijn patiënten. Nu hopen dat we die paniek van zoon ooit nog weer een beetje weg kunnen krijgen…

      Like

  3. djaktief schreef:

    Hi Lou,

    Zelf heb ik een ‘tandartstrauma’ vanaf mijn 6e omdat deze toen ik daar voor het eerst kwam in mijn tong boorde. (Schippersdochter ging toen naar internaat en daardoor kwam ik in de reguliere gezondheidszorg. Mijn moeder is met mij ook nooit bij een consultatiebureau geweest). Ben altijd ‘een beetje’ zenuwachtig en ik heb inderdaad ook gevoelige tanden, die helaas schots en scheef staan. Mijn ouders vonden destijds correctie te duur en er was ook geen zekerheid dat het goed zou komen. Tegenwoordig kan alles, maar ik laat het niet meer doen alleen al omdat ik dan zo vaak in de stoel moet. Verder hier alle 3 de kids beugels en ik ben altijd meegegaan om voor ze op te komen als ze daar in die stoel liggen en ook om controle te houden, want over orthodontisten kun je wel een heel blog volschrijven.

    groetjes,

    Dorothé

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Pfoeh, ook niet misselijk 😦 Ik kan me voorstellen dat je dat nu niet meer zou willen laten doen. Ik heb zelf tien jaar lang een beugel gehad (werkelijk alle varianten, van blok tot kapje, van plakkertjes tot elastieken) en daar ben ik m’n ouders eeuwig dankbaar voor (moet ze kapitalen gekost hebben!) want anders had ik nu rondgelopen met enorme hazentanden, dubbele hoektanden en een overbeet van pakembeet 2cm. Ik was een orthodontistische ramp maar het is gelukt om mijn tanden in ’t gareel te krijgen. Dochter moet waarschijnlijk ook een beugel maar die is nog te jong. Ze verheugt zich er nu al op 🙂 Deze tandarts/orthodontist is – denk ik – een zegen, in ieder geval vond ik het gisteren een verademing om te zien dat het ook anders kan, qua empathie en patiëntenbegrip.

      Like

  4. l1ndam schreef:

    Zelf ben ik ook geen fan van de tandarts. Kan me die trauma van je zoon goed voorstellen. Hopelijk komt hij er ooit toch nog een beetje overheen…

    Like

  5. Zonnetje schreef:

    Ach arme jongen. Vroeger in mijn jeugd ging het er idd ook al niet zo lekker aan toe bij m’n tandartsen. Altijd bang gebleven. Maar nu al jaren een lieve vrouwelijke tandarts in onze vorige woonplaats. We blijven gewoon bij haar. Heb ik wel ritje voor over. Sterkte met de beugel. Mijn kinderen hebben dit ook. M’n zoon is er al van af en mijn dochter loopt er nog mee. Het wordt er zo mooi van!

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s