Honger

Ik heb honger…

In levens als de mijne bestaat er niet zoiets als échte honger, dat weet ik. Maar ik heb honger. Grommende, misselijkmakende lichamelijke honger (geestelijke honger  vanzelfsprekend ook, maar da’s weer een ander hoofdstuk). Ik heb al veel vaker over mij en mijn eeuwige strijd tegen de kilo’s geblogd. Ik heb echt alles al gedaan en uitgeprobeerd, ook de minder appetijtelijke, minder lovenswaardige en minder aan te bevelen diëten. En elke keer verval ik na verloop van tijd weer in de “fuck it all”-modus. Met ondanks alle intensieve afvalpogingen toch eeuwig uitblijvend resultaat sinds ik de veertig gepasseerd ben, is mijn motivatie zo groot als een van het zich delen nahijgende bacterie.

Ik ken mijn fouten en gebreken. Ik weet waar ik de mist in ga. Ik weet wat ik moet veranderen en hoe ik het zou moeten doen. Het enige probleem is: dat geheel langer volhouden dan zes weken. Want daar zit ‘m de kneep: hoe erg ik ook mijn best doe, na een goede maand krijg ik steeds weer nog steeds nul op ’t rekest.  Niks eraf. Ook geen centimeters. Na een week of zes is er dan eventueel, met een beetje geluk, iets te zien op de weegschaal. En die week of zes haal ik niet… ik haak steevast voor die tijd af en slip weer in de allesvernietigende f.i.a.-stand.

In mijn hoofd ben ik een slank mens. Sportief ook trouwens. Maar aan de buitenkant zie je daar allemaal dus geen bal van. Hoewel veel mensen zich niet voor kunnen stellen dat ik daadwerkelijk zoveel weeg als ik doe. Dat komt doordat ik groot ben en een – de onderkin even buiten beschouwing gelaten – redelijk ‘slank’ gezicht heb. Maar ik heb een duidelijk ongezond BMI… Nou kan dat BMI me gestolen worden want op zich ben ik een heel gezond mens: mijn bloedwaardes zijn prima, mijn hartslag ook. Ik beweeg best veel en sport ook regelmatig (spiertraining, fietsen (ja echt, ondanks alles doe ik dat) en minstens 1x per week loop ik zelfs hard op de loopband in de kelder. Alleen zie je van al die inspanning echt helemaal nulkommaniks. Ik ga al sinds twee jaar twee keer in de week naar de vibrogym (powerplate-fitness, spiertraining, googelt u zelf maar). Op het raam van de studio staat: “in 30 minuten naar uw droomfiguur” (in het duits dan hè). Nou, ik heb het nagerekend: in die krappe 6000 minuten die ik al op dat ding heb gestaan, is er nog geen lijntje of bochtje veranderd in dat figuur van mij. Nou ligt dat dus niet aan de powerplate (dat is een geweldige training, ik wil niet weten hoe ik er zonder die tweewekelijkse sessies uitgezien had) maar deste meer aan mijn eet- en drinkgewoontes, die ik er maar niet uit kan rammen.

Maar goed. Het moet. Ik wil zoooooooooooooooooooooooooo graag slank zijn, dat kunt u zich niet voorstellen. Zo graag. Ik wil me goed voelen over mezelf. Mezelf mooi vinden. En vooral ook: mezelf durven laten gaan… Dat durf ik dus nu niet. Omdat ik me regelrecht schaam voor mijzelf. Hoeveel mensen me ook zeggen dat ik prachtig ben, dat ik prima ben zoals ik ben, dat ik tevreden moet zijn met mijn uiterlijk: het werkt niet. Ik ben niet tevreden met mijzelf en dat merkt ieder ander ook. Dus moet ik er toch zelf wat aan doen.

En daarom heb ik honger. Mijn maag bromt, knort, gromt. Mijn hersens hebben zin aan een heerlijke Hugo met limoen en munt op het terras. Mijn mond watert bij ’t zien van een ijsje. Maar ik ga vanavond toch maar weer op de hardloopband staan… Ze zeggen dat het eerste wat je verliest met een dieet, je goede humeur is. Nou, dat kan ik bevestigen. Ik word al creatiever in het vloeken en het werkt ook duidelijk sarcasme- en cynisme-bevorderend.

Ik wil de plakken vet er daadwerkelijk wel eigenhandig vanaf snijden maar dat staat ook weer zo verhipte slordig en bloederig. Dus doen we het maar weer ‘the old way’: HMV en dubbel zoveel sporten. Tot ik er bij omval. In dat geval zult u me maar zo moeten nemen zoals ik ben. Dik. Dan val ik uiterlijk wanneer ik tussen zes planken lig, alsnog wel af.

10 reacties op “Honger

  1. Nanda schreef:

    Ik had vroeger een collega die zei: Ik ga een week niet snoepen en als ik dan niks ben afgevallen dan weet ik dat het daar niet aan ligt.
    Dat is natuurlijk heel grappig maar nu ik jou blog zo lees vraag ik mij dat dus ook af: als je nou al van alles hebt geprobeerd, en je valt maar niet af, ligt het dan ergens anders aan ofzo? Je schildklier? Heb je weleens hulp gezocht (vast wel)? Want alleen lukt het je niet (no offence). En natuurlijk is dat frustrerend!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Schildklier: gecheckt. Werkt prima. Hormonen: ook gecheckt. Alles normaal. Bloedwaardes, nieren, suikerziekte, alles is door de mallemolen geweest. Ik ben volledig normaal en gezond. En ja ik heb al vaker hulp gehad… eerdere blogs daarover waren nogal intensief en confronterend (van boulimia en braakzucht tot extreme diëten, huisartsen/diëtistes/psychologen, alles is aan bod gekomen). En ik kan het wel alleen, dat weet ik ook. Ik ben meerdere keren in eigen regie 20 tot 30 kilo afgevallen. Maar ook weer aangekomen… Frustrerend blijft het…

      Like

  2. daisyfee schreef:

    Och, arme Lou! Zo frustrerend! Je wil iedereen wel slaan als ze zeggen dat je tevreden moet zijn om wie je bent, dat je er geweldig uit ziet, dat het uiterlijk er niet om doet…. Maar dat zelfbeeld, daar gaat het om. Afvallen/aankomen, een eeuwig probleem. Herkenbaar, dat wel. maar ook dat helpt je niets. Als alles goed is in je lijf, als alles naar behoren werkt, wat moet je dan?! Ik weet het niet, ik herken alleen je worsteling. En ik wens je alle sterkte, liefde en kracht. xxx

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      lief… eigenlijk zou ik gewoon blij moeten zijn dat alles goed is en goed werkt in mij… (afgezien van de gebruikelijke ouderdomsrugpijn…) maar ik kan het (nog) niet accepteren dat ik waarschijnlijk nooit meer slank zal zijn. Ik krijg het niet voor elkaar. Ik blijf dus voorlopig nog maar even bij vlagen mijn best doen voor ik opgeef :-/ X

      Like

  3. Zuster Klivia schreef:

    Ik kom al aan als ik een kookboek lees. Ik heb er mee leren leven… Tis niet anders: ik ben geen Barbiepopje en zal dat nooit worden.

    Sterkte jij!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Dat is het dus: ik kan dat nog niet. Ik kan het nog niet accepteren. In mijn hoofd ben ik anders dan dat ik eruit zie. Daar zit nog een kloof en die heb ik nog niet overbrugd. Acceptance of self is all…

      Like

  4. djaktief schreef:

    Hi Lou,

    Je hebt een ideaalbeeld van jezelf als slank maar wie weet werd je dan wel een superzeurder. Ik denk dat het niet voor niks is dat je nu zo bent als je bent. Er komt wel een tijd dat het je wel lukt om er wat aan te doen of niks aan te doen en het te accepteren. Mijn advies is doe niet teveel extreme dingen, probeer niet zwaarder te worden en gewoon een beetje sportief te zijn… dan wordt het niet slechter fysiek en mentaal. Vanuit een evenwicht bereik je en/of accepteer je wellicht meer.

    groetjes,

    Dorothé

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Wat een wijze en fijne woorden lieve Dorothé! Ik denk niet dat ik een superzeurder zal zijn haha (ik heb mijn slanke fases gehad hè, ik weet hoe ik dan ben 😀 ). Ik was ook niet van plan om extreme dingen te doen gelukkig. Die heb ik in mijn leven wel genoeg gedaan helaas. Inderdaad nog een tik sportiever worden, minder eten en vooral de wijn proberen te laten staan (mocht van de dokter en dat heb ik dan ook meteen met beide handen aangegrepen haha). Eerst maar eens dat evenwicht bereiken inderdaad… Dank je!! X

      Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s