zoek zoek zoek

Ik zoek en vind niet. Het is weg. Foetsie. Ik zoek al dagen. Weken. Maanden? Ik zoek in mijn achterste achterkamertjes, onder mijn zwevende vingers, achter mijn pijnlijke rug, tussen mijn dovemansoren. Het is er niet meer. Ik sta op een droogje, zoals blijkbaar zovelen met mij momenteel. Al een tijdje eigenlijk, heb al een maandje of wat geleden over mijn interne leegte bericht. Er is zoveel waar ik over zou kunnen schrijven. Er is ook veel wat ik wel opgeschreven heb maar wat op ‘Privé’ blijft staan omdat ik dat niet in de openbaarheid wil hebben. Blogs voor mezelf, over mezelf. Ze gaan over mijn eigen falen, mijn verdrieten, mijn verslavingen en mijn donkerste gedachtes. Opschrijven helpt nog steeds, maar gelezen hoeft het niet te worden. Misschien dat ik over een paar jaar denk: “ik ben er nu compleet overheen, nu kan ik terugblikken en eventueel mijn annalen van toen wel openbaren.” Maar die kans is klein.

Ik zit in een rare fase. Ik zoek naar mijn eigen leven. Zo voelt het. Ik was het leven even kwijt. Dat zei een dame namens Petra laatst in het TV-programma ‘Verslaafd’. Dat zinnetje trof me enorm. Ik herkende het. En nu ben ik zoekende. Van dat leven heb ik al wel weer een paar stukjes terug gevonden maar ik zoek nog steeds naar het grotere geheel en mijn eigen verstandige ik. Naar mijn gezondheid. Naar de essentie. Naar zin.

En ik ren mezelf voorbij als het gaat om houden van. Ik hou van veel mensen en ook van veel dingen. Maar van mezelf houden, dat kan ik niet goed. Nog steeds niet. Ik wil zelfs zo ver gaan om te zeggen dat ik mezelf bij tijden regelrecht mishandel. Of mishandeld heb, in ieder geval. Maar nu, nu mept mijn altijd zo braaf incasserende maar gekrenkte lichaam zomaar ineens terug. Mijn buik wil geen slecht voedsel meer. Mijn maag wil geen sloten koffie meer. Mijn lever wil geen alcohol meer. Mijn knieën willen mij niet meer dragen. Maar mijn hoofd wil het dat allemaal nog niet beseffen. Dus zoek ik.

Ik zoek ik…

En met al dat monotone gezoek ben ik momenteel mijn blogzin kwijt geraakt. Ik neem aan dat dat tijdelijk is. Het komt wel weer, dat weet ik zeker. Tot die tijd zoek ik maar gewoon een beetje verder.

Zoek, zoek, zoek…

10 reacties op “zoek zoek zoek

  1. Christie Grave schreef:

    Ach liefste. Ik hou van jou. En je bent het meer dan waard om van jezelf te houden! ❤ ❤ ❤
    ………
    many rivers to cross.

    Like

  2. Draeckensteijn schreef:

    Het mooie van de vondst is dat deze altijd komt als je stopt met zoeken. Vondsten dienen zich aan op neutrale ogenblikken, momenten waarop je je realiseert dat je al een tijd niet meer zoekt.

    Zoek door schat, tot het zoeken wegebt. En geniet van de vondst. Want dat is een mooie surprise.

    Like

  3. Rebelse Huisvrouw schreef:

    Op de een of andere manier heb ik dat gevoel ook jarenlang gehad. De laatste tijd valt het me op dat ik dat opeens niet meer heb. Volgens mij is mijn hormoonhuishouding weer wat in balans. Ja, echt!

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      ik ben me er van bewust dat het grotendeels door de hormonenzooi komt. En door mijn middenlevensgevoel enzo. Maar dat maakt het voor dit moment niet anders. Ik moet mezelf terug vinden. Met of zonder hormonenzooi 🙂

      Like

  4. djaktief schreef:

    Toi toi toi Lou… take your time

    Warme groeten,

    Dorothé

    Like

  5. Heel herkenbaar, fijn om te lezen
    dat ik niet de enige ben…

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s