doemdenker

Ik zit weer eens in een denkfase. Zo’n fase waarin ik meer dan anders nadenk over het hoe en wat in deze wereld. Waarom de dingen gaan zoals ze gaan, wie er daadwerkelijk aan de touwtjes trekt. En dat is dan nog heel summier en oppervlakkig gezegd. Ik kijk documentaires, luister naar ‘afvallige’ professoren, uit de school klappende voormalige politici en journalisten die zich vastgebeten hebben, praat met de één of de ander.. Maar het wordt er niet beter van. Integendeel.WatAls

Het zou echt mogelijk moeten zijn om je hersenen stop te zetten. Maar wel zonder angstaanjagend elektronisch gespuis. Gewoon. Zelf. Het kan ook, met simpel mediteren. Maar daar ben ik niet zo goed in. Wel geprobeerd, maar ook dat lukt me op de één of andere manier niet.

Ik staar in ’t niets en denk aan alles en iedereen. Vooral aan mijn kinderen, aan hoe alles zal zijn als ze eenmaal volwassen zijn. Hebben ze dan ook een chip in hun pols? Mogen ze nog vrij reizen? Hun eigen geld beheren? Zelf bepalen óf en hoeveel kinderen ze in de wereld willen zetten, mocht dat dan allemaal nog op de ‘normale’ manier gaan? Zijn ze nog vrij in hun denken en in het bepalen welk werk ze het liefste zouden doen? Zijn er tegen die tijd nog bijen of doet de mens dan inmiddels zelf aan bestuiving omdat geen insect dat meer kan doen? Welke nieuwe ziektes zijn er dan ontstaan (of gemaakt), welke oorlogen uitgevochten en hoeveel mensen zijn er tegen die tijd nog overgebleven op deze aarde? En zo ratelt het door in mijn warrig hoofd.

Ik ben misschien nog net geen doemdenker maar wel een overmatig piekeraar. Ik kan niet tegen mijn eigen machteloosheid en ook niet tegen de wildheid van mijn gedachten. Ik wil wat doen maar ik weet niet wat. Ik zou heel hard willen gillen maar als ik dat zou doen, zou ik enkel maar raar aangekeken worden. Waar maak je je druk om, mens… Tja. Dat weet ik ook niet. Nog niet.

Toch een doemdenker.

13 reacties op “doemdenker

  1. John de Clerck schreef:

    Herken veel in je verhaal. Mooi geschreven. xx

    Like

  2. Sjanic schreef:

    Misschien moet je toch proberen niet verder te kijken naar het “hier en nu”. Genieten van de jeugd van de kinderen en afwachtend toezien hoe de wereld naar de teelballen gaat, of juist verbetert. Ik probeer mezelf altijd voor te houden dat ik (jij in dit geval) de regisseur én producent ben van mijn eigen leven. Maakt de regering zich druk om jou en je gezin? Neen, ze maken het leven wel ongemakkelijker maar door het heft in eigen hand te houden kun je het zo aangenaam maken als je zelf wilt.

    Sjanicknuf

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Je hebt gelijk Sjaak. Mijn probleem is, dat ik verwacht dat dat heft in eigen hand houden binnen afzienbare tijd niet meer toegestaan of mogelijk is. Vandaar het doemdenken…

      Like

      • Sjanic schreef:

        Ik hoop dat je eruit komt. Ik denk ook best vaak doem…ik leef doemdenkend all the way maar probeer alles zo positief mogelijk naar mezelf te projecteren. Doe ik dat niet dan vrees ik dat er binnen korte tijd twee mannen in witte jassen op de stoep staan met een dwangbuis 😉

        Sterkte in ieder geval lieverd.

        Like

  3. amelieverbruggen schreef:

    He Lou,

    hoe herkenbaar.
    Ik moet denken aan een liedje van Bram Vermeulen, De beuk erin. https://www.youtube.com/watch?v=Ek2XEJiMOdc

    Het gaat er over hoe zinloos het leven zou zijn als niets ons nog raakte. Er zou weinig van overblijven. Machteloosheid maakt ons kwetsbaar, en dat laatste is een mooie eigenschap. Ik hoop dat je naast het piekeren, ook kan genieten van je geliefden.

    Lieve groeten,
    Amelie

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      god wat mooi… dank je voor de link. Ja. Dat. Precies dat.

      Ik kan wel genieten hoor. Ik maak mijn leven echt wel de moeite waard. En dat van mijn geliefden ook 😉 Het is wel het minste wat ik kan doen. Dank je voor je fijne reactie!

      Like

  4. Draeckensteijn schreef:

    Wat voor ons doem is, is voor ons nageslacht dagelijkse routine straks. Ik herken wat je schrijft maar realiseer me dat ik straks doem zal ervaren waar de dan aan het roer staande generatie mij zal betitelen als “ging niet mee met de tijd”. Onze flexibiliteit neemt af met de jaren. We zeggen ons zorgen te maken over onze kinderen, eigenlijk maken we ons zorgen om onszelf..

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Dat is juist mijn angst. Dat al dat wat ik vrees voor hun normaliteit zal zijn… Ik weet dat het de tijd is. Maar niet alleen dat… vroeger gingen wij gewoon buiten spelen. Een halve dag ergens in een bos een hut bouwen met je vriendje, mam had geen idee waar ik was maar ach, dat zat wel goed. Daar moet je nu niet meer aan denken. Het kan al lang niet meer. De kinderen van nu weten niet anders dan dat. Het is normaal maar wij zien het als een groot gemis. Maar juist dat is wat mij zo aan het denken zet. Wat voor vrijheid hebben zij straks nog? De vrijheid om zichzelf van het leven dat geen leven meer is, te beroven? Of zelfs dat niet meer? Ik maak mij geen zorgen om mij. Mijn leven is al lang genoeg heel mooi en vrij geweest. Althans, ‘vrij’ in mijn ogen…

      Like

  5. Zo herkenbaar! Ik kan ook uren, dagen, weken prakkepiekeren over alles en niets tegelijk. En het helpt niet echt.
    Mooi stukje weer, mooi moment van stilstaan…

    Like

  6. Rebelse Huisvrouw schreef:

    Heerlijk, dit soort stukjes. ‘Ik ben dus niet gek’, denk ik altijd als ik zoiets lees. Mannen hebben dit soort toestanden (bijna) niet – het is echt een vrouwending. Naarmate we ouder worden worden we steeds meer als onze moeders. En – God forbid – als onze oma’s. Terwijl ik, toen ik 20 was, straaljagerpilote wou worden. Nu durf ik nauwelijks nog een vliegtuig in. ‘Want stel dat’ 😀 😀

    Like

  7. djaktief schreef:

    Hi Lou,

    Herkenbaar en toch ook niet. Als ik het mezelf zou toestaan, dan at ik veel te veel, piekerde ik veel te veel, dronk ik veel te veel etc. Voor alles bestaat een dieet en dat heb ik ook toegepast op piekeren. Nu met mijn a.s. operatie ook… kwartiertje googelen op enge plaatjes en verhalen dan tranen storten nog een kwartiertje en dan back to life… even naar buiten om boodschappen te doen of hardlopen of gewoon flink aan de slag in het huishouden of wat lekkers koken voor mijn gezin. Verder stel ik de SF-problematiek ook wel eens aan de orde aan tafel met de pubers en dat is een geweldig onderwerp. Ik heb gemerkt dat ik me daarin vast denk, terwijl de pubers juist omdenken en mogelijkheden zien. Dus ‘samenpiekeren’ is leuk en ook een goede remedie.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  8. l1ndam schreef:

    Herkenbaar… overal en steeds maar aan denken.. Misschien proberen zoveel afleiding te zoeken, dat je geen tijd hebt om te denken? 😉 X

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s