Redding in de glasbak

Het klettert zo mooi. Bijna betoverend, zoals glas versplintert. De druk op haar schouders vermindert met iedere kapot spattende fles. Ze zijn weer weg…

Eenmaal thuis zit ze een moment lang stijf op de bank en staart in het niets. Heel even geen enkele beweging maken. En vooral een nieuwe golf van misselijkheid vermijden. Haar jongste speelt op de tablet. De nintendo DS, de speel-smartphone en de kinderlaptop liggen verspreid over de salontafel. Afleiding. Als ze maar niks merken.

Steeds als de kinderen naar school zijn, giet ze rosé en witte wijn – vooral geen rode, dat zie je aan tanden en lippen – over in plastic frisdrankflessen. Die maken geen verdacht geluid als ze in de late namiddag weer een longdrinkglas vol. Ze is nog steeds dankbaar dat de meeste wijnflessen tegenwoordig schroefdoppen hebben.

’s Avonds moet ze behoedzaam te werk gaan. Haar man mag niets merken. Het theezakje ligt lang en breed in de prullenbak maar het draadje met label hangt in de koffiemok. “Die afslankthee moet lang trekken, weet je. Met een schoteltje erop en dan drink ik het ’s avonds laat, met kleine slokjes. Dat werkt het beste…” Dat ze helemaal geen thee drinkt, hoeft niemand te weten. Wodka lust ze niet maar whiskey does the job.

Bij elke slok vraagt ze zich af waarom ze hem überhaupt neemt. Alles is toch goed? Een lieve man, geen geldzorgen, prima kinderen, een leuk leven. Waarom dan die enorme drang tot verdoven? Omdat ze zich beperkt voelt? Beperkt in zichzelf? Ze zoekt maar weet niet eens wat ze kwijt is. Of noemen ze dát nu een midlife crisis…

Die flessen vormen een bedreiging. Wijn uit pakken krijgt ze nog niet weg. Maar het zou alles wel veel makkelijker maken. Waarheen met al dat glaswerk? Ze moffelt de flessen voor de zoveelste keer in een groezelig stoftasje, rijdt voor de boodschappen naar wéér een andere wijk, ergens buitenaf. Een wijk waar niemand haar kent en niemand opkijkt van een nette mevrouw bij de glasbak.

Ze luistert naar de laatste fles die uit elkaar spat. Dankbaar sluit ze even haar ogen. Het genot van haar wekelijkse redding.

.

.

NB:  Dit is geen blog maar een column. Het betreft hier een fictieve situatie, geen realiteit, en het is zeker niet autobiografisch! Ik had dit er eerst niet bij willen zeggen, maar na wat navragen dan toch maar. Bij deze.

.

2 reacties op “Redding in de glasbak

  1. Rebelse Huisvrouw schreef:

    Ik schenk mijn wijn altijd in grote limonadeglazen. Als ik de hele tijd naar de keuken drentel voor zo’n klein glaasje staat dat zo opvallend vind ik 😀 😀

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s