Kwetsbaar

“Je zult je eigen kwetsbaarheid moeten accepteren en ook het feit omarmen dat jij, net als ieder ander, imperfect bent.” Ik weet niet of ik dat kan maar ik zal het in ieder geval proberen. Als Brené het zegt… Ik weet namelijk heel goed dat ik niet perfect ben. Alles andere dan dat. Maar dat gegeven als notoir perfectionist dan ook nog moeten omarmen…

Ik heb op YouTube een film gezien van Dr. Brené Brown. Ze heeft jarenlang intensief onderzoek gedaan naar de kwetsbaarheid van de mens en de voordelen die met een dergelijke kwetsbare opstelling te behalen zijn. Iedere mens met een gezonde dosis eigenwaarde heeft inherent daaraan een sterke drang om zich geliefd te voelen en om ergens bij te horen. Zulke mensen vinden namelijk dat ze die liefde en dat gevoel van verbondenheid waard zijn. Bindingsangst is in die zin dus enkel de angst om die verbondenheid niet waardig te zijn. “Waar heb ik jouw liefde aan verdiend? Dat ben ik niet waard…” Herkenbaar?

De mensen die zichzelf al datgene juist wél waard vinden, zijn meteen ook de meest oprechte mensen. Ze hebben de moed om imperfect te zijn, de compassie om eerst aardig voor zichzelf te zijn en dan voor anderen, en de verbondenheid die het resultaat is van hun oprechtheid. Ze hebben de capaciteit om los te laten wie ze volgens ‘de meningen’ zouden moeten zijn zodat ze kunnen laten zien hoe hun persoonlijke werkelijkheid er uit ziet. Deze mensen omarmen daarmee hun kwetsbaarheid. Het is de wil en het vermogen om als eerste “ik hou van je” te zeggen, niet wetende of het “ik ook van jou” er ooit op zal volgen.

Wij, en veruit de meeste mensen met ons, zijn juist geneigd om onze kwetsbaarheid weg te moffelen. Onder het tapijt ermee. Vooral niet naar omkijken, niet laten zien. Maar je kunt emoties als zodanig niet selectief onderdrukken. Als je slechte gevoelens wilt onderdrukken, onderdruk je daarmee meteen de totaliteit van emoties. Het enige wat varieert van mens tot mens, is de manier waarop er onderdrukt wordt. De één doet dat met alcohol, de volgende met drugs of antidepressiva, weer een ander sluit zich gevoelsmatig volledig af en vegeteert voort binnen de eigen vier wanden. Comfortably numb. And comfortably lifeless…

Het zichzelf openlijk, diepgaand en kwetsbaar kunnen laten zien.
Het oprecht liefhebben, ook al is er nooit enige zekerheid omtrent wederliefde.
De dankbaarheid voor wat er dan wél gegeven is.
Het kunnen zeggen: “Moet je kijken, zó veel kan ik van je houden!” (en dan de armen zo wijd mogelijk uitspreiden), zonder er gelijk een dramatische rampzaligheid van te maken.
Geloven, nee wéten dat je goed bent zoals je bent, met al je imperfecties en eigenaardigheden.
Alleen dan kunnen we eindelijk ophouden met schreeuwen en beginnen met luisteren.

En ik vind dat ze dat meer dan mooi gezegd heeft, die Brené Brown.

Nu nog doen.

6 reacties op “Kwetsbaar

  1. l1ndam schreef:

    Inderdaad mooi gezegd… 🙂 X

    Like

  2. djaktief schreef:

    Hi Lou….. je doet het al met de publicatie van dit stukje … je kwetsbaar opstellen en tegelijkertijd twijfel je er ook weer over of je het nou wel goed doet 😉 Volgens mij is er geen alles of niets mogelijk voor kwetsbaarheid maar wel een beetje hier …. een beetje daar….. soms helemaal….soms een beetje….. ik denk dat dat niet anders kan.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  3. Rebelse Huisvrouw schreef:

    Gewoon doen. Veel, heel veel van jezelf houden. Het is heerlijk, echt. En dat streven naar perfectie – ach, wat is dat eigenlijk? Dat is iets wat we onszelf hier in het westen opgelegd hebben uit pure verveling. Ik zie de gemiddelde Afghaanse vrouw zich niet druk maken om de dingen waar wij hier mee bezig zijn, die heeft wel wat anders aan haar hoofd. Bovendien: als je 80 jaar bent vraag je je af waar je het voor deed. Dat gebrek naar streven naar perfectie breekt me wel op trouwens als ik bezoek krijg. Dan ga ik mijn huis opeens door hun ogen bekijken en wat ik dan zie tart elke beschrijving…:-D

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      🙂
      dank je voor je fijne reactie!!! Ik heb mijn perfectionistische neigingen gelukkig al lang weten te onderdrukken. Mijn standaard levensmotto: Rookworst zonder R is ook worst. Het hoeft niet gelijk alles te zijn om ook goed genoeg te wezen. En van mezelf houden lukt ook al steeds beter 😀 Hopelijk word ik 80 en kan ik me dat oprecht afvragen!! 😀

      Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s