Even scannen a.u.b.

Een grote bobbel. Dat is wat ik merkte, een week of anderhalf geleden. Ik legde mijn handen op mijn buik, op de onderste ribben en voelde een behoorlijke asymmetrie. Links een soort van derde, tepelloze borst, rechts gewoon ‘plat’ (voor zover plat bij mij mogelijk is) en dacht: ‘What the f….???’ en daarna niks meer, alweer vergeten. Ik blondie kan dat.

Maar de bobbel bleef en viel zelfs mijn man ineens op. Gisteren dus een eerste  poging tot betasting door de huisarts ondernomen. Helaas: die bleek op vakantie. Doorgereden naar een mogelijk vervangende arts maar die had geen praktijk op donderdagen. Nou dan niet! Bekijk het maar. Zal wel loslopen.

Vandaag heb ik toch maar een nieuwe poging gedaan: een derde lokale arts. Een internist. Om tien voor half acht was ik er al. De wachtkamer was een paradijs voor mensenkijkers. SMS-ende punkers, dames met hondjes in tassen, een peuter die de boel systematisch afbreekt, überzielige pubers met dramatranen in de ogen en een lachend levensverhalen mompelende man met Down. Een uurtje of anderhalf wachten en hoppaaa, ik ben al aan de beurt.

De huisarts drukt eens op de bobbel. Auw man! Het enige wat hij zegt is: ‘hmm’. En nog een keer. ‘Hmm’. Ik kijk hem bedenkelijk en sterk afwachtend aan.
‘Uw onderste rib is gebroken. Een pathologische breuk.’
Nu kijk ik meer dan bedremmeld. Hoe is dat mogelijk?? Ik heb niets raars gedaan, geen ongeluk gehad, niemand heeft mij mishandeld (voor zover ik me kan herinneren), ik heb mezelf niet eens naar behoren op de borst geslagen de laatste tijd.
‘De meest voorkomende oorzaak bij jonge [oh Danke, Herr Doktor!] mensen als u is een gezwel onder het bot.”
BAM. Uit het lood geslagen. Fijn hoor, zo’n eerlijke edoch tactvolle dokter.
‘U moet nu naar de radiologie in Linz. Dit moet wel gecheckt worden.’
‘Kan dat eventueel ook anderhalve week wachten? Ik heb nu erg weinig tijd…’
‘Nee. U moet nu gaan.’
De dringendheid waarmee hij dat zegt, is voldoende. Met een verwijsbrief en een kloppend hart van de schrik scheur ik naar de radiologische praktijk in de stad.

Weer een wachtkamer. En meer wachten. Een klein kwartier later ben ik al aan de beurt. Een propperige, gezette dame met jampotglazen duwt me met nogal harde hand op het verticale röntgenplateau, derde borst tegen de witte plaat.
‘En nu diep inademen en niet meer uitademen!’ Alweer auw…
‘Omdraaien tot ik stop zeg, dan weer inademen en NIET uitademen!’
Ben ik even blij dat ik tussendoor toch stiekem nog wat uitgeademd heb, anders had ik nu niet eens meer in kunnen ademen voor Tante Pollewop. Duwen, sjorren, nog een keer duwen. Zij zegt ook ‘hmm’ en haalt de opperradioloog erbij. Het zweet breekt me uit. Sta je dan, halfnaakt en klotsend tegen zo’n witte plaat op te rijen. Ik weet leukere hobby’s.

‘Ik kan het niet goed zien, de foto’s moeten later nog beoordeeld worden. Ik moet nu eerst even een echo maken’, aldus de radioloog. Ik ga op het met papier bekleede brancard liggen en oogst daarvoor meteen een klodder koude gel op mijn buik. Met de scankop drukt hij hard op de abnormale plek. Ik kan het woord ‘hmm’ inmiddels niet meer horen en vraag zonder omwegen of hij nu wat ziet of niet, en zo ja, wat.
‘Een breuk, ja. Verder niets. Raar hoor.’
Alsof hij er graag van alles had zien zitten en nu bijna een beetje teleurgesteld is. Jammer zeg, wéér geen drama vandaag… Ik  hoor het hem denken en vraag nog een keer voor alle duidelijkheid of ik me nu echt geen zorgen meer hoef te maken. Hoef ik voorlopig niet. Ja die breuk, dat is raar. Ontzien. Geen al te wilde dingen doen, niet boksen, niet bungeejumpen. Oh jee… dat wordt afkicken de komende weken. De rest lijkt oké, maar ik moet nog wel even de uitslag van de röntgenfoto’s afwachten voor het uiteindelijke ‘O.K.’ Die komen volgende week met de post. Wat een opluchting. Om tien uur ben ik weer thuis en plof met een kop koffie op de loungebank op het terras.

Na een emotioneel rondje scannen nu dan  de rest van de oorspronkelijke plannen…

16 reacties op “Even scannen a.u.b.

  1. Zon schreef:

    Mijn hemel wat een stress en angst heb je moeten doorstaan! Laat t eerst ff allemaal bezinken voordat je weer verder “holt” en doe rustig aan! Take care x

    Like

  2. liekslife schreef:

    Damn!!! Dat is schrikken! X

    Like

  3. djaktief schreef:

    Heb je dan geen pijn aan je gebroken rib Lou? Ik heb het ooit 2 gebroken ribben gehad en toen had ik 10 dagen veel pijn tot het weer aan elkaar begon te groeien. Ik heb ook wel eens gekneusde gehad en dat was minder (terwijl de mare erover anders is). Ik hoop dat het allemaal goed heelt en dat je je lekker even in de watten laat leggen na alle doorstane stress.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Nou ik voel het wel (daarom voelde ik ook op die plek en merkte gelijk de bobbel). Ik dacht dat ik me evt. toch ergens gestoten had maar ik kan me echt niks herinneren. Als ik diep dooradem voel ik het wel. En als ik erop druk ook. Maar verder heb ik verbazingwekkend weinig pijn… het is een kleine breuk in de onderste, zwevende rib. Men was wel verbaasd dat ik er zo weinig pijn aan heb, dat wel… (hele hoge pijngrens ^_^ ) heb de laatste tijd ook erg veel pijnstillers geslikt i.v.m. mijn galsteen…

      Like

  4. meneerpatrick schreef:

    Uiteindelijk gaat het om het slot van het verhaal en ja… dit is een mooi slot!

    Like

  5. meneerpatrick schreef:

    Is waar… is ook beetje raar maar heb goede hoop dus gaan we van beste uit toch?

    Like

  6. Sjanic schreef:

    Ontzien is de beste remedie, niets forceren. Vorig jaar (vermoedelijk wist je dat al) heb ik 9 dagen in het krankenhaus gelebt met drei gebroken ribben en, ten gevolge daarvan, een geperforeerde long. Helen kost tijd en die tijd moet je het echt geven wil je er later als je groot bent niet nog last van willen hebben.
    Ik ben benieuwd naar de uitslag van je fotoshoot.
    Tot zover wens ik je viele besserung

    Like

  7. l1ndam schreef:

    Rustig aan en voorzichtig maar! Duimen maar dat het allemaal meevalt! *knuf*

    Like

  8. ladyvampire1865 schreef:

    Jeetje schrikken! Gelukkig is het niks bijzonders! ! Kuss x

    Like

  9. Rebelse Huisvrouw schreef:

    Maar hoe kan het dat je zomaar een rib breekt? Dat moet je wel goed laten onderzoeken hoor, want dat is niet normaal. Wat een vreselijke uren zijn dat dan he? Je wordt in een paar uur tijd honderd jaar ouder. Bah. Toen ik nog klein was en oude mensen hoorde praten over ‘gezondheid is het allerbelangrijkste’ vond ik het vaak flauwekul maar ik ben er allang achter: het is het allerbelangrijkste dat er is.

    Like

  10. heidtjeblogt schreef:

    Jemig Lou!! Ik schrik me kapot! Hopelijk valt het allemaal mee zeg. Knuffkus

    Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s