Kerstover

Het is alweer half kerstover. Oké, tweede kerstdag nog. Maar in principe hebben we het weer gehad.
Vandaag is het meubelboulevarddag, toch?

Kerstmis. Ik geef er dus niet om. Maar ik had in ieder geval wél mooie dagen en de warmte rond deze tijd vind ik wel aangenaam. Ik was bij mijn ouders, dat was echt fijn. Heel relaxed en gezellig. En toch, toch blijft het op de één of andere manier raar, op deze dagen zo zonder de kinderen te zijn. Juist ook daarom was ik blij, dat ik even onder de vleugels van mijn pap en mam kon vluchten. Bijkletsen, wat ouderwets puzzelen (met echte stukjes, ja ja…), thee met rum en gourmetten (wie niet…) op de teppanyakiplaat, een potje kaarten en lekker niksen. Ja, dit was óók goed. Dank jullie wel, lieve pap en mam. Voor alles.
image

Zo meteen zie ik mijn kinderen weer. Vanmiddag wat leuks doen. Zwemmen en naar de bioscoop. Morgen breng ik ze weer weg en rijd zelf door naar Nederland. Gek op autorijden, 9 uur meditatie met muziek. Eindelijk naar mijn lief, naar mijn ouders en vooral ook naar mijn zus. Eindelijk weer zien. Vasthouden en even de ogen sluiten om te beseffen hoe rijk ik ben.

Voor nu leg ik mijn cynisme maar eens kort naast me neer.
Vergeet heel even, wat nog niet goed is. Zie wat wel. En waardeer.

Iedereen bedankt voor alle steun en liefde die jullie me het afgelopen jaar hebben gegeven.
Ik wens jullie een fijne eindejaarsweek en een prachtig, knallend begin van 2015. Geniet ervan.

Wat moet je dan nog zeggen?

Eerste kerstdag, half acht. Dat ‘eerste kerstdag’ kan me zo goed als niks schelen. Dat ‘half acht’ eigenlijk ook niet, hoewel ik uit wilde slapen. Gezien de laatste weken is half acht best acceptabel als wakkerwordtijd. Nu zit ik rechtop in het logeerbed en hoor mijn vader luidkeels snurken in de kamer hiernaast. Ik lees een berichtje van de mama van Floor. Er biggelt een traan over m’n wang (ja. echt). Honderdduizend gedachten door elkaar, maar vooral eentje die steeds terug komt: “Dit mag toch niet?

Iedereen viert maar weer eens uitbundig dat letterlijk fantastische, elk jaar weer als herboren kindeke Jezus maar ondertussen wordt kindeke Floor zieker en zieker…Het berichtje hakte erin, zo ’s ochtends vroeg. Dit mag toch niet? Waarom gebeurt dit? Iedereen loopt te mekkeren dat er geen rooie cent meer te besteden valt en de zorg catastrofaal duur wordt, maar ondertussen vliegt het geld eruit voor gekonfijte vliegenzwammen en roomkaas met truffelaroma voor het kerstdiner en worden er voortijdig al miljoenen aan vuurwerk de lucht in geëjaculeerd. Mekker dan niet, eet een boterham en besteed dat geld aan onderzoek naar bijv. Neuroblastoom, wat kleine Floor heeft?

En dan dat hele Serious Request-gedoe. Ik snap het niet. Waarom smijten we met de kerst ineens dik twaalf miljoen op tafel voor vrouwen die ergens in oorlogsgebieden seksueel misbruikt zijn? Ik kan de mensen die gelijk ‘eigen volluk eerst’ schreeuwen echt niet velen. Maar zie ik niet in, waarom men juist met de kerst plots zo vreselijk begaan is met het lot van deze mensen. Oorlog is het overal. Drie dagen lang niet eten en in een doorkijkhuis gaan zitten om vervolgens zelfvoldaan – want ‘oh wat waren wij weer goed’ – met de kerst de gordijnen dicht te trekken en je vol te vreten. Hoe hypocriet wil je het hebben?

Oostenrijk heeft nu eveneens een glazen huis. Het ‘Ö3 [dat is de nationale radiozender] Weihnachtswunder’ (het engelse ‘Serious Request’ snappen ze hier niet, denk ik) haalt vol trots 6 tonnetjes binnen, bestemd voor families in nood in Oostenrijk. Schattig. Peanuts. Maar afgezien daarvan, wat moet die hele actie? De kerstinzamelactie ‘Licht ins Dunkel’ beoogt al 42 jaar lang precies hetzelfde doel en haalt krap 6 miljoen op. Voor het omliggende buitenland en voor natuurcatastrofes e.d. hebben ze hier ‘Nachbar in Not’. Werkt ook goed. In België en Portugal gaat het serieuze verzoeksgeld naar baby’s resp. kinderen die onder de armoedegrens leven, in Zweden naar HIV-bestrijding. Nobele doelen die toch nét iets meer down to earth zijn voor mij. Begrijp me niet verkeerd, ik heb met die vrouwen daar te doen. Iedereen lijdt.

Maar het is en blijft zo hypocriet…
Waarom met de kerst wél en verder lekker niet?
Ik geef als ik dat nodig vind. Niet omdat het kerst is en het dan ineens zo nodig moet.
Ik heb sowieso helemaal niks met het concept kerst.
Doe mij maar een midwinterfeestje met veel vuur om omheen te dansen. Ik heks.
Nee, ik zit op eerste kerstdag om half acht ’s ochtends in mijn uppie in bed op mijn laptop te rammen.
Een gloedjenieuwe laptop, dat dan wel weer.
Joepiedepoepie.

Vrolijk kerstfeest, mensen.
U heeft weer goed gedaan…

oud

Grote bek maar
zo onzeker
Vraag het hemd
van het lijf
Vraag van ander
en zelf níet doen
Staat ellende
buiten kijf.

Te vulgair en
onnadenkend
Te veel ongein
zo niet mij…
Kweenie wat me
daar bezielde
Kannie verder
Waar ben jij…

Wilnie goedpraten
wat zo fout was
Was mezelf niet,
ben een oen.
Kweenie wat ik
nu nog doen kan
Heb je echt nooit
pijn willen doen.

Kzie wel wat
er nu zo mis was
Wilde herstellen
deed het fout
Bijna v’loren maar
heb hoop weer.
Word ik nu toch
met jou oud?

Terugblik 2014

Terugblik (mét kerstige noot):

‘Godsallejezusnogantoe wat een jaar.

Daar wil ik het ook verder bij laten want ik háát terugblikken.

Ik hoop enkel maar dat het komende jaar (en de jaren daarna ook, ben ik in één klap klaar voor de komende tijd) een stúk gelukkiger en mooier wordt (of: in het geval van ‘de jaren daarna’: worden).
Voor iedereen.
Laten we een beetje meer voor elkaar zorgen (want wat dat betreft hebben we toch geen keus).

Zo.

Ik vind mijn terugblik best goed gelukt.

Fijne feestdagen.

Werkezel met port

Het skypescherm open.
Groot. Een tweede laptop is fijn.
Hij tikt zich een breuk.
Krabt eens aan zijn neus. Zucht.
Hand in zijn nek, hoofd scheef.
Krabt nog een keer. Kijkt moeilijk.
Ik luister naar David.
Ground Control en zo.
Nip aan mijn glaasje port.
Hij ook.
Port in unison.
Af en toe koekeloer ik stiekem naar zijn voorhoofd.
Ik werk met onderbrekingen
aan mijn gedichtenbundel,
pak tussendoor ineens even een penseel
en verbeter wat aan mijn schilderij.
Nog lang niet af, maar voor de kerst moet het klaar.
Moet. Moet.
De tekst van Almalfi in mijn oren.
You put me in a trance.
Thanks Lucia. Je wordt steeds mooier…
Nog een slokje.
Soms heel even melancholisch.
Sommige dingen op facebook laten me toch lachen.
Don’t you forget about me.
Simpel. Don’t mind.
Ik loer weer steels naar hem.
Een meer dan serieus gezicht staart
nog steeds niets ziende
tegenover me naar het beeldscherm.
Werkezel.
Alles.
..
.

Ik ben te verliezen

Het niet praten hakte er hard in.brug
Het niet horen, wat ik uitschreeuwde
nog zo veel erger.

Het niets meer zeggen. Het zei je niets.
Onmisbaar is tenslotte geen mens,
enkel een begrip.

Het oppervlakkige van nooit echt kiezen.
Slechts in acceptatie van mijn tekort
was ik tóch te verliezen.

Toen koos ik.

Huilen mag.

Ik zou niks moeten zeggen. Stil en berustend moeten wachten tot ook deze storm weer overwaait. Maar ik kan het niet laten. De openlijke agressie maakt me bang. De agressie, die mensen tentoonspreiden naar aanleiding van een simpel stukje tekst. Je kunt het ermee eens zijn of niet. Je mag het belachelijk vinden en dat uiten. Je mag er natuurlijk kwaad om worden. Je mag te allen tijde je gal spuwen over de inhoud en de – in jouw ogen – minderwaardige kwaliteit van het stuk. Je mag woest worden over volgens jou niet kloppende ‘feiten’ en proberen een discussie aan te gaan met argumenten. Allemaal prima. Zo gaat en hoort dat in de hedendaagse samenleving. Let it all out.

Maar de realiteit is zo schrikbarend… Het blijft namelijk niet bij discussiëren of argumenteren Het blijft niet bij simpele, al dan niet getemperde woede en onenigheidsuitingen. Schrijf je vandaag de dag een tekst over een gevoelig onderwerp (abortus? De doodstraf? Feminisme? Terrorisme? Ik noem maar wat hoor!), over een penibel persoon (Zwarte Piet?) of een op zijn minst dubieuze groepering (euh… Hooligans? ISIS? Nee, laten we voor de zekerheid maar even iets rustigers als de Hell’s Angels of de Japanse Maffia nemen), kun je ervan uitgaan dat je de komende weken minstens acht keer per dag hartstikke deaud (DOOOOOOD!!!) moet. Dat je een vette NSB-er bent. Dat je de kankerteringtyfus moet krijgen, je moeder een kk-k*thoer is (en je oma natuurlijk ook), dat ze écht wel weten waar jouw huis woont en je binnenkort een kogel door je kop gaat krijgen. Je mag hard hopen dat je niemand van de aanhangers tegen zult komen want dan kun je voortaan vanaf een wolkje op hunne koppen spugen. Men (ver)vloekt, tiert en bedreigt, men wenst de langzame dood, hels verderf en eeuwige verdoemenis. De brandstapel is uit; men komt je wel eigenhandig de nek omdraaien met een meegebrachte bankschroef. Dat alles in bewoordingen die je ogen doen bloeden, om het maar even niet over het Nederlands taalgebruik als zodanig te hebben.

Ik vind het eng. Zijn dit echt mensen die in onze samenleving ‘functioneren’? Waarom wordt er dermate overtrokken gereageerd op een stuk tekst, waarin een overduidelijke problematiek kort en pregnant belicht wordt, in combinatie met een aantal op het moment van schrijven nog geldende feiten? Waarom is men door een summiere column (een column nota bene!! geen journalistieke tekst!) zó zeer op de gevoelige pik getrapt? Misschien omdat het onderhuids toch jeukt dat er een kern van waarheid in steekt? Omdat er wel degelijk een probleem is, wat men – read no evil, see no evil – liever niet wil erkennen? Of omdat men bij een eenvoudig “Oh, maar zó ben ik niet, wat een lulkoek en wat jij roept, is stierenpoep” geen genoegdoening meer voelt? Al deze mateloos overtrokken agressie laat alleen maar zien dat de tekst tóch een heel gevoelige plek raakt bij de betreffende groep. Een groep waarvan het gros duidelijk niet (meer) over normale meningsuitingscapaciteiten beschikt. De laagbijdegrondse bewoordingen en de ongenuanceerde uitbarstingen laten enkel zien dat de heersende vooroordelen over de meute in kwestie helemaal geen vooroordelen zijn: ze kloppen gewoon…

Met openlijke bedreigingen en iemand dood wensen kom je helemaal nergens.

Hooguit voor de rechter.

Huilen mag.

(Moet ik nu ook dood?)