Afscheid van volwassenheid

“Volwassen worden is afscheid nemen van steeds meer vormen van jezelf die je ooit had kunnen zijn en de beperkingen aanvaarden van de persoon die je merkt te zijn geworden.”
(uit: “Een tafel vol vlinders” – Tim Krabbé)

afscheidvanvolwassenheidvlindersLBNou, ik merk niks. Toevallig. Niets van die vermeende volwassenheid, niets van de personen die ik allemaal niet geworden ben. Lichamelijk volwassen ben ik al lang. En breed ook. ‘Ervaringsvolwassen’ ben ik – vrees ik – eveneens. Alleen dat geestelijk volwassen worden, dat wil maar niet lukken.

Ik heb dan ook nooit echt afscheid genomen van al die persoonsvormen die ik had kúnnen worden, simpelweg omdat ik nooit heb stilgestaan bij wie ik allemaal geweest had kunnen zijn. Ik ken alleen de ik die ik nu ben, inclusief de beperkingen van die ene ik. Oh, de eenzaamheid… Ik kan dus eigenlijk alleen maar concluderen, dat ik ondanks alles nog steeds kind ben gebleven: een 14-jarige met 30 jaar ervaring. Misschien moet ik dan nu maar afscheid nemen van het algehele concept ‘volwassenheid’?

Mijn mama zei ooit: “je wordt pas écht volwassen als je ouders er niet meer zijn.” Ze sprak uit eigen ervaring. Ik denk dat het klopt. Het hoeft niet eens de fysieke afwezigheid, de dood van je vader en/of moeder te zijn; als je ouders geestelijk (bijvoorbeeld door psychische achteruitgang, dementie of zelfs amnesie) niet meer in jouw leven deel kunnen nemen, is degene die altijd verantwoordelijk voor jou was, ineens jouw verantwoordelijkheid geworden. DAT is volwassenheid door afscheid.


Eerder gepubliceerd op HoeVrouwenDenken.nl

6 reacties op “Afscheid van volwassenheid

  1. vandraeckensteijn schreef:

    Spijker op zijn kop. Toevallig beide scenario’s voor de kiezen: eigen ouders niet meer hebben en de gedeelde zorg over een dementerende schoonouder. Het is precies zoals je zegt: een zeer nadrukkelijk gevoel wat zegt: “De fakkel is doorgegeven…”

    Liked by 1 persoon

  2. djaktief schreef:

    Mooi citaat ook van Jeroen. En ja herkenbaar. Als puber werd mijn moeder geopereerd en moest ik allerlei taken overnemen maar je neemt mentaal dan ook een andere positie in.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Het citaat is van Tim Krabbé 😉 Maar het blijft een mooi citaat inderdaad. Treft heel goed wat volwassen worden werkelijk is. Afscheid nemen van wie je allemaal had kunnen zijn omdat je nu, met de jaren, geworden bent tot wie je bent, met alle taken die je uiteindelijk van en voor je eigen ouders hebt overgenomen…
      Groetjes terug!

      Like

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s