STRESSKIP!!

Ik ben een zorgenmaak-expert. Een paniekvogel. Een piekeraar. De opperstresskip der stresskippen. Waar een ander denkt: ‘ach, zal allemaal wel in orde zijn, ik hoor ’t wel, geen bericht is goed bericht’, daar ben ik anders. Zo gauw iets afwijkt van het gebruikelijke, het afgesprokene, het verwachte of het normale, begin ik te piekeren over wat er allemaal aan de hand zou kunnen zijn. Als ik nagels zou bijten, was ik nu wel bij mijn polsen aanbeland.

Als mijn ouders van hier naar Nederland terugrijden (zo’n 1000km) en ze doen er langer dan 10 uur over zonder berichtje, ga ik piekeren. Als ik dan bel en ze zijn niet bereikbaar, zie ik ze al ergens tegen een boom geparkeerd staan. Als mijn zus een weekendje op stap is met een vriend en ik hoor na terugkomst niet binnen een paar dagen hoe het was (maakt niet uit hoe: whatsapp, facebookchat, telefoon, skype, alles kan), vermoed ik meteen dat ze daar gestrand is. Of erger. Als mijn lief op een familieweekend in het buitenland ineens een hele avond en nacht niks meer appt (en we hadden nog zó “tot straks!” gezegd om elkaar even goedenacht te wensen, zoals we altijd doen), kun je mij opvegen. Ik naai mezelf steeds verder op.

11pm – hmm, raar. Om 10.30pm ge-appt dat ik ook maar naar bed ga. Geen antwoord. Dat is zo ‘niet hem’… Hij doet dat altijd! Nu niet… Naja, hij zal wel even geen bereik hebben of zo…
[BINGO!! Daar had ik moeten stoppen].

0.00 –  Ik staar wezenloos in de ruimte. Bel hem op de ouderwetse manier. Telefoon staat blijkbaar uit. Dat is helemaal raar… Wat nou als… Ik ga maar een misdaadserie kijken: slapen kan ik nu toch niet.

2am – Ik stuur hem nog een zesde berichtje. ‘Joh, als je toevallig wakker wordt vannacht en dit ziet, laat me dan even weten dat alles oké is? Ik maak me zorgen.’ Zinloos. Weet ik. Die man slaapt zo vast… die wordt echt niet wakker van mijn piekerberichtjes. Scheiße. App komt helemaal niet aan! Eén grijs vinkje. Dan maar een SMS. Geen reactie. Kan toch niet? Die SMS-ploink móét ie toch horen? En met zulke sterke stressgolven als die van mij, die de hele wereld zowat nucleair omstraalt, moet hij dat daar in bed toch ook voelen? Omg, er is vast iets gebeurd…

Bron: pixabay.com

Bron: pixabay.com

4am – Ergens een uurtje geslapen, tussen het wekkerstaren door. Verder met malen. Jemig, dit is toch niet normaal…
Misschien is zijn telefoon in de wc gevallen en wilde hij niet nog iemand wakker maken om mij toevallig een berichtje te kunnen sturen… snap ik.
Of misschien heeft ie wel een hartstilstand gehad… dat gebeurt zo vaak tegenwoordig… oh nee zeg, ’t zal toch niet…
Of misschien is de bliksem ingeslagen daar en zitten ze nu zonder stroom-2G-3G-alles… Er was noodweer op komst…
Of misschien is er zelfs wel brand uitgebroken, weet jij veel… staan ze daar met een brandweerdekentje om de schouders bibberend hete thee te drinken en is alles kapot en hebben ze ternauwernood overleefd… Of niet… omg omg omg…

6am – bijna licht. Minstens een half uur geslapen. Ik zoek het telefoonnummer van zijn zus. Heb ik niet. Dan maar facebookberichtje. Of zij misschien even kan zeggen dat alles oké is? [Nee, natuurlijk niet: zij heeft net zo min bereik als hij]. Internetrecherche. Wie kan ik in geval van volledige, onstopbare paniek nog meer bellen? Het telefoonnummer van het verblijf daar heb ik inmiddels, maar dat gaat wel heel ver… En toch, dit is niet normaal…

8am – PLOINKKK! Bericht. Ik zit meteen rechtop.
“Sorry lief, helemaal nulkommanul bereik
hier, sinds gisteravond al 😦
Nu heb ik weer wifi in de ontbijtzaal.
Alles is oké hoor, JIJ STRESSKIP!!”
[kleine edit: ik moet toch even bekennen dat hij me geen stresskip noemde, dat was ik zelf. Hij was liever voor mij 😉 ]

Goffer. Waarom doe ik dit mijzelf aan? Waarom heb ik een hele nacht wakker gelegen om niks? Waarom lijkt alles in het donker tigmiljoenmiljard keer erger? Waarom kan ik niet anders dan piekeren als iets niet helemaal ‘normaal’ verloopt? IK ben duidelijke degene die hier niet normaal is. Een ster in het ‘de verkeerde kant op fantaseren’.

Ik ben blijkbaar overmatig en irreëel bang om degenen die ik lief heb, te verliezen. Ik wil niet alleen rationeel beredeneren dat ze veilig zijn, dat er niets aan de hand is, ik wil het wéten. Dat is het probleem.

Ik zielig opgeblazen zieltje. Ik moet dringend op zoek naar een zielenknijper :-/

Eng…

16 reacties op “STRESSKIP!!

  1. iMarjon schreef:

    Heel herkenbaar. Ik ben er ook van 😱

    Liked by 1 persoon

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Ik vind het zelf zorgelijk. Ik wil hier ook wel eens wat dieper in duiken voor mezelf, want ik heb geen enkele reden om me zo overmatig zorgen te maken. Helaas is ’t ’s nachts nogal moeilijk te stoppen. Zo gauw het licht wordt, gaat alles beter en zie ik het weer in ‘normaal daglicht’. Maar het is een dingetje…

      Like

  2. kliefje schreef:

    Ik kan er met vlagen ook wel wat van. Maar jij wint. En niet met een neuslengte 😉

    Liked by 1 persoon

    • Lou-ter-Lou schreef:

      Ik ben erg, ik weet het. Ik ben me er weer volledig bewust van. Ik heb ’t ook alleen ’s nachts. Is wel een dingetje, inderdaad. Moet ik wel iets mee doen, aangezien ik geen idee heb, waar deze overmatige angst/stress/paniek vandaan komt: er is geen enkele reden toe. Heb alleen nog geen idee hoe het aan te pakken. Heb jij een suggestie?

      Like

      • kliefje schreef:

        Een dikke antiallergie tablet nemen en proberen te slapen? Die hebben een versuffende werking nl. Is dat een idee?

        Liked by 1 persoon

        • Lou-ter-Lou schreef:

          Weet niet… ik heb er gisteren wel aan gedacht inderdaad, om iets te slikken zodat ik gewoon slaap en niet meer pieker. Maar eigenlijk vind ik het volledig idioot van mezelf. Ik de rationalist overdag, het paniekelingetje ’s nachts. Ik ga denk ik toch ook eens op zoek naar iemand die wat dit betreft eens in mijn hoofd kan kijken. Ik wil weten waarom ik zo ben. Ik vind het zelf echt niet normaal, namelijk.

          Like

          • kliefje schreef:

            Als je geen aanleiding kunt vinden, is het gewoon een karakter dingetje. Dan heeft graven niet zoveel zin. Ze komen hoogstens met tips als “je mag er van jezelf maximaal een kwartiertje aan denken” enzo. Alsof je dat zelf niet kunt bedenken 😉

            Liked by 1 persoon

            • Lou-ter-Lou schreef:

              Nee, LOL. Ik hoor mezelf al zeggen: “en NU niet meer denken, gewoon slapen, Loutje!!” Duh ^_^ Ik wéét rationeel ook wel dat ik echt suf bezig ben, en ik heb al zowat een mantra (“er is niks aan de hand, alles is oké, slapen en een nieuwe dag”) die ik dan herhaal 😛 Ik denk dat het te maken heeft met dat ‘onder controle willen hebben van mijn angstgevoelens’ en het te allen tijde willen weten dat de mensen die ik lief heb, veilig en oké zijn. En dat is onrealistisch: dat héb je niet onder controle: er kan elk moment van de dag iets gebeuren, maar ’s nachts fantaseer ik dan dus regelrecht de verkeerde kant op, met alle gevolgen van dien. Daar heb ik dus moeite mee geloof ik. Maar ik denk dat je suggestie (thxxx voor de WA-conv 😉 ) een hele goede is. Zo ga ik het dan maar doen in ‘uitzonderingssituaties’ als deze. Maar ik blijf mezelf raar vinden 😉

              Like

  3. Goh…dan valt het bij mij toch reuze mee ;-))
    Maak het jezelf niet te zwaar hè? Komt goed..

    Liefs!

    Liked by 1 persoon

  4. HartLezen schreef:

    Zo herkenbaar! Zuster in opperpiekeren!

    Liked by 1 persoon

Ja, zeg 't maar... (graag zelfs)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s